omhoog
omlaag
druk weekje
Zo, hier zijn we eindelijk weer. Ik kan me helemaal niet voorstellen dat het nu alweer december is. Komt denk ik ook door het weer. Het is hier zo lekker warm en aangenaam. Jammer genoeg kan Sint de overtocht naar Guatemala niet meer aan op zijn leeftijd. Dus voor ons dit jaar geen chocoladeletter en pepernoten. Hier zijn ze al wel in de stemming van kerst. Her en der hangt er al kerstverlichting en kun je kerstspullen kopen.
We hebben trouwens een druk weekje gehad afgelopen week. Ik zal in het kort beschrijven wat we hebben gedaan en meegemaakt.

Laat ik bij zaterdag 22 november beginnen. ?s Ochtends vroeg zijn we al naar Jocotenango gegaan, waar we al eens eerder zijn geweest. Daar zouden we twee auto?s uitproberen voor een testritje. Helaas kwamen we voor niks, want een auto (Cherokee) was nog steeds niet klaar. Ze wachten nog steeds op de motor uit de hoofdstad. Hij had al een week klaar moeten zijn, maar ja zo gaat dat hier. De andere auto (een Toyota) was er niet. Zijn vrouw had hem mee. We moesten vanmiddag maar weer terug komen. Zo gezegd zo gedaan. Het was maar goed dat we even belden of de auto er al was, anders waren we er weer voor niks naar toe gelopen. Uiteindelijk was de auto er om 4 uur. Michiel reed, ik zat er naast en de eigenaar zat achterin. We hadden nog maar net een stukje gereden toen we enkele politiemannen zagen staan. O, ze zullen ons vast niet tegenhouden. Nou, wel dus. Ze vroegen naar ons rijbewijs. O, oh. Die hadden we nu net niet bij ons. Normaal gesproken heeft Michiel hem altijd in zijn portemonee, maar nu heeft hij een andere gekocht hier waar zijn rijbewijs niet in past. De eigenaar had zijn papieren wel bij zich en legde het verhaal uit aan de politie. Gelukkig mochten we doorrijden en hoefden we niks te betalen. De politie zei wel dat we de volgende keer aan moesten denken om ons rijbewijs mee te nemen. Poeh, wat hebben we een geluk gehad zeg. Uiteindelijk bleek de auto toch niet zo fijn te rijden en hebben we besloten om hem niet te nemen.

Zondagochtend hebben we eerst een auto bekeken. Ook deze hebben we uitgeprobeerd. En nu hadden we wel ons rijbewijs meegenomen. De schrik zat er goed in. Deze auto reed wel aardig, maar was erg duur. De rest van de dag zijn we in Barcenas geweest. Het eerste stukje zijn we met de bus gegaan en daarna hebben we gelift. We hebben gepraat over onze bedoelingen en opzet. George wilde ons wel helpen bij het zoeken en regelen van een auto. ?s Middags hebben zij ons teruggebracht en hebben we gelijk ons huisje laten zien. Tevens heb ik ze uitgenodigd voor mijn verjaardag.

Maandag zijn we naar Anne-Marie en Carla (los ninos) geweest. We hebben met hun gepraat en kwamen uiteindelijk tot de conclusie dat het toch wel heel moeilijk wordt en eigenlijk onmogelijk om wat in Barcenas te beginnen. Misschien heb ik mij ook wel te veel vast geklampt aan Barcenas. Puur omdat ik daar de vorige keer een half jaar heb gezeten. Het is echt jammer dat we dit moeten laten gaan en dat het niet door kan gaan. Het is financieel niet haalbaar en er zitten teveel risico?s aan vast. Met name omdat je het op naam van iemand anders moet zetten (het stuk grond en het gebouw). We weten niet wat er gebeurd als we weer terug gaan naar Nederland, want ze zijn hier best corrupt. En het is moeilijk om iemand hier te vertrouwen, vooral als het om geld gaat. Anne-Marie en Carla stelden voor om wat projecten van hen te gaan bekijken.

Dinsdag zijn we dus meegeweest met Anne-Marie en Carla naar een dorpje hier dicht bij Antigua. Ben alleen de naam even vergeten. Er was een feestje omdat er wat kinderen geslaagd waren voor hun school. Het is daar wel erg koud merkten we. We zaten daar ook op 2 km hoogte. Je zag daar ook zoveel loopneusjes. Ze hadden er echt veel werk vangemaakt. Na afloop zijn we nog naar een ander dorpje geweest, San Andres Itzapa. Het project dat hier zit heet Fidesma. De overheid heeft hier eens drie gebouwen neergezet. Met daarbij een stuk of 8 computers, een broodbakmachine, bedden, alles nieuw en mooi. Helaas wordt er niets gebruikt. Daar is geen geld voor. Raar he. Alleen de medicinale plantproject loopt goed. Deze wordt ook gesponsord door Wageningen en Canada. Zo jammer dat er verder niks wordt gedaan. Alles staat er zo mooi bij. Bijna alle deuren zitten ook op slot. Ze hebben een grote groep gehandicapten, in rolstoelen, of ze zijn doof of blind, maar er is geen geld om ze activiteiten of opvang aan te bieden. Afgesproken dat we nog een keer langs komen om wat families te bezoeken die kinderen hebben met een handicap.

En toen zaten we alweer aan woensdag. Carla en Anne-Marie belden, ze hadden een computervirus, of Michiel kon helpen. We hebben daar ?s ochtends een paar uur gezeten. En michiel heeft gedaan wat hij kon doen. ?s Middags wat boodschappen gedaan. Donderdagochtend werd er al vroeg gebeld. Er waren weer nieuwe virussen bijgekomen. Dus wij weer op naar Anne-Marie en Carla. Gelukkig heeft Michiel het opgelost en is alles weer okee. We zijn ook nog langs onze oude spaanse school gegaan en zijn uitgenodigd voor voor een feestje ?s avonds. Dit was erg gezellig en we hebben wat salsa gedansd. Oja, vandaag hebben we ook wat foto?s op een cd gezet. Wat een gedoe zeg. Een jongen die ons hielp bij het internetcafe snapte er niet zoveel van en we waren zo een half uur verder, terwijl het eigenlijk binnen 10 minuten kan. Maar ze staan er op. Daar gaat het om. Dus binnekort ook foto?s op de website. Kirjgen jullie ook meer een beeld van hoe het hier is.

Vrijdag zijn we weer teruggegaan naar Fidesma. We zouden er om 9 uur moeten zijn omdat er dan een activieit zou beginnen. Helaas waren we er pas rond half 10. Ik verontschuldigde ons dat we wat laat waren, maar dat was niet erg. En later begreep ik ook wel waarom. Uiteindelijk begon de activiteit pas om half 12. We hebben drie jongeren gezien in een rolstoel. Hier hebben we ook wat mee gepraat. Er werken op Fidesma 4 vrouwen, maar ze werken langs elkaar heen. Een mevrouw dacht zelfs dat wij de mondhygienistes waren die langs zouden komen volgende week. We werden een beetje aan ons lot overgelaten en ze lieten ons daar maar een beetje rondlopen en zitten. Pas om half 4 toen we besloten hadden om maar naar huis te gaan (we hadden er helemala de balen in) zeiden ze dat er een auto klaar stond om langs twee families te gaan. Hehe. Dit sprak ons allebei wel aan. Een gezin had een zoon van 15 die doof was en half blind. Hij werd ook erg gespest en vaak geslagen door de mensen uit het dorp. Een ander gezin had een dochtertje van 5 met hetzelfde probleem. Deze hoorde ook niks en zag heel weinig. We hebben een beetje tegenstrijdige gevoelens. Met deze kinderen zou je heel veel kunnen doen. En dat zouden we ook graag wel willen doen, maar van de mensen die bij Fidesma werken krijgen we een beetje een raar gevoel over. Voor ons gevoel willen ze alleen geld zien. Een mevrouw van Fidesma vroeg ook om geld in plaats van hulp. Dan zijn er mensen die hulp willen geven en geld hebben en dan doen ze er niks mee. We moeten er nog maar goed over nadenken wat we doen. Maar we hebben er allebei niet zo?n heel goed gevoel over. En vaak is dat gevoel het belangrijkste. Je moet je er wel prettig bij voelen anders wil het niet.

Zaterdag weer vroeg afgesproken bij Anne-Marie en Carla om naar Alotenango te gaan. En ooh, wat waren ze blij dat de computer weer goed werkte. Vandaag zijn we samen met 3 mondhygienistes uit Nederland meegegaan. Zij werken hier een aantal weken voor een stage opdracht. Deze meiden onderzoeken de stand van het gebit van de kinderen. Echt mooi wat ze deden. Ze hebben in Nederland sponsors gevonden die hun spullen hebben meegegeven die tandartsen nodig hebben. Zoals tandenborstels, tandpasta, plakcontroltabletjes, tangetjes en dergelijke. Hoe het allemaal heet weet ik niet. De hele dag zijn ze bezig geweest op een klein schooltje. Ongever 83 mensen hebben zij geholpen, aan de lopende band. Knap hoor. En dat nog een aantal dagen achter elkaar. Hiervan zullen we straks ook wat foto?s op de website zetten. Stichting los ninos ondersteunt trouwens dit project.

En zondag... Eindelijk een dagje vrij. Lekker uitgeslapen tot 9 uur. Onze buurvrouw begon helaas al vroeg te hoesten en te doen. Lekker ontbeten en daarna gewandeld door Antigua. Heerlijk zo?n dagje.
We gaan nu verder zoeken naar een project wat goed bij ons past en wat ons wat lijkt. Dit gaat niet zo snel. Een goed project zoeken kost nou eenmaal ook tijd.
Nou, dit is wel weer genoeg voor vandaag. Zit alweer 1,5 uur achter de computer. Tjing,tjing.
We houden jullie op de hoogte als we iets hebben gevonden.

Heel veel liefs van Michiel en Anne