omhoog
omlaag
Lang stuk om te lezen
Hola chicos y chicas,

Het liep deze donderdagochtend (19 februari) even wat anders dan we gewend waren. Misschien waren (of beter gezegd ik) wij niet helemaal wakker. Ik liep naar beneden en met de gedachte dat Michiel de sleutels wel zou hebben, deed ik de keukendeur aan de binnenkant op slot. En trok de deur achter me dicht. Zo die zit al dicht. Ok? zei ik tegen Michiel, mag ik even de sleutel om het boven dicht te doen. Die heb ik niet, zei Michiel. Huh, waar is hij dan. Niet op tafel, vroeg Michiel. Nee. Ooh dan ligt hij in de keuken, zei Michiel. In de keuken? Wat doet hij daar nou? Nou dan hebben we een probleem. Hoezo? Ik heb de deur net op slot gedaan. Oooh. Oeps en wat nu?
Heb je de sleutels echt niet? Nee! Heb ik weer. Ook niet echt handig dat we maar een sleutel van deze deur hebben. De deur kregen we met geen mogelijkheid open. We keken door het raam en zagen de sleutelbos liggen op het aanrecht. Ik heb toen maar Isabel, onze huurbazin gebeld, maar ze nam helaas niet op. Ja, maar we moeten nu ook echt gaan, anders komen we te laat in Barcenas. Dan gaan we vanmiddag nog maar even langs Isabel.
Gelukkig waren we ruim op tijd. Een voor een kwamen de kinderen. Nog meer? En zelfs een nieuw jongetje in de groep. Eerst zat hij te huilen maar toen ik hem de gelegenheid gaf om op het bord te schrijven ging het veel beter. Uiteindelijk geen tranen. Die waren veranderd in een vrolijk koppie. Vooral toen er nog meer kinderen binnen kwamen begon hij te glunderen. Vandaag hadden we als activiteit een monster uit papier met wiebelbenen. Wat waren ze er druk mee. We hebben verschillende tongetjes van kinderen gezien die aandachtig bezig waren.
Een jongetje hebben we een autootje gegeven, omdat hij altijd nog op tijd is gekomen. We willen nu elk kind dat 4 keer op tijd is gekomen de 5e keer, wanneer hij of zij weer op tijd komt een klein cadeautje geven. Zo proberen we met dit beloningssysteem de kinderen op tijd te laten komen. Want sommigen kinderen komen wel heel laat. Niet dat de kinderen daar vaak wat aan kunnen doen. We zullen wel zien hoe dit gaat.

Die middag zijn we gelijk langs Isabel gegaan. Ze was er nog niet. Lastig hoor, als je de keuken niet binnen kan komen en de rest van het huis niet goed af kan sluiten. Rond een uur of 18.00 was ze er eindelijk. Ze gaf ons flink wat sleutels van het huis mee, maar geen enkele sleutel paste op de keukendeur en trouwens ook niet op de andere deuren. Dus waarvan die sleutels zijn mag Joost wezen. En wat doen nu. Isabel had ons een nummer gegeven van een man, Jesus (spreek uit als g?sus), die hier ook de wc en de waslijn heeft gerepareerd. Hij kon ons wel helpen de deur open te krijgen zei Isabel. Ik hem dus bellen. Een vrouw nam op. Toen ik naar Jesus vroeg, zei ze dat ze hem niet kende en wat ik van haar wilde. Ik legde het verhaal uit wat er was gebeurd. Maar ik was nog niet klaar of de hoorn lag er al op. Echt vaag! Dan moeten we het zelf maar proberen.

Met een lange ijzerdraad, we hebben even de waslijn gebruikt, probeerden we door een opening naast het raam binnen te komen. Dit gaat nog heel moeilijk worden. Het ijzerdraad zwenkte alle kanten op behalve de goede. Omstebeurten probeerden we op een wankele stoel de sleutel aan het haakje te krijgen. De een vertelde waar je heen moest met het ijzerdraad en de ander volgde de bevelen op. Diegene die met het ijzerdraad zat te prutsen kon op dat ogenblik niks zien. Twee uur later en na veel gepruts en aanwijzingen geven zat eindelijk de sleutelbos aan het haakje van de ijzerdraad. Bijna hebben we de sleutel. Nog een klein stukje. Iets omhoog, iets naar rechts. Zou het ons lukken? Tjing. Onee h?. Het ijzerdraad bezweek aan het gewicht van de sleutels. Daar viel de sleutelbos van het haakje op de grond. Nou kunnen we het wel helemaal vergeten. Het begon al donker te worden. Dan maar wat rigoureuzer ter werk. Michiel drukte het binnenraam uit het kozijn zodat er een kier ontstond. Daarna maakte hij het schuifje los met een ijzerdraadje, zodat nu het kleine raampje open kon. Alleen moest nog even het horgaas kapot gesneden worden, anders kon je er niet met de hand langs om het grote raam open te doen. H?h?, hij is open. Michiel klom door het raam naar binnen en ging toen bijna op de afwas staan. Maar we hebben de sleutel. Hij lag midden op de grond in de keuken. Nu eerst een lekker bakje koffie, dat hebben we wel verdiend.

Vrijdag hebben we wat boodschappen gehaald, het huis weer schoongemaakt (het is hier zo ontzettend stoffig), kleren gewassen (weer ouderwets met de hand, want de wasmachine die hier staat werkt niet echt goed, dus daar heb je niet veel aan) en de bedden verwisseld van slaapkamer. We lagen eerst aan de voorkant van het huis in een hele grote slaapkamer. Nu staat het bed aan de achterkant van het huis in een kleinere en knussere slaapkamer. Ik sliep gelijk ook veel beter. De matrassen hebben we ook weer terug gebracht naar de buren. Ze vertelden dat zij helemaal verliefd waren geworden op Panajachel. Ze zijn zelfs afgelopen weekend, toen ze er voor het eerst waren, rond wezen kijken naar een koopwoning. Waarschijnlijk gaan ze volgend weekend weer.

Op maandag zat er post in de brievenbus voor ons. Een brief en een kaart van Michiels ouders. Vandaag veel contact gehad met Nederland. Eerst heb ik Josine en Maarten gebeld die vandaag de sleutel hebben gekregen van hun nieuwe huis. Bij deze nogmaals gefeliciteerd. Jammer genoeg kunnen we niet komen helpen, maar zodra we terug zijn komen we gauw langs. Dit geldt tevens ook voor Karin en Ewald die ook een huis hebben gekocht. Jullie mogen anders wel een stukje muur of plint overslaan hoor, dan schilderen wij die wel als we terug komen. Bij deze wensen we jullie al het geluk in jullie nieuwe woning en doe het verder wel rustig aan h?.
Later op de dag belde mijn moeder en heel veel later in de avond belde Jeroen. Hij was net terug van Carnaval vieren (dat was ook wel een beetje te horen, haha sorry Jeroen). Het bellen en natuurlijk het internet schelen ontzettend. De afstand lijkt dan ook een stuk kleiner.

Dinsdag ochtend 24 februari. Half 9 schrokken we wakker. De wekker was niet afgegaan, terwijl ik hem de avond er voor nog heb uitgeprobeerd. Ooh. Gelijk gebeld naar Antoinette om te zeggen dat we er zo aan kwamen. Snel aangekleed en de auto in. Tien over 9 waren we er. Dat viel nog mee. Ach, verder waren er ook nog niet zo heel veel kinderen, de meeste kinderen komen meestal niet op tijd jammer genoeg. Vandaag hebben we een activiteit met wc-rollen gedaan. Hiervan konden ze een leeuw maken of een kikker. Na flink wat kleuren, knippen en plakken hadden ze het diertje klaar. Niet veel later waren ze druk aan het spelen met hun eigengemaakte dieren. Na de lichte maaltijd zijn ze weer verder gegaan met hun memory spel. Dit schiet bij sommigen al aardig op. Nog steeds vragen de kinderen om goedkeuring, wanneer ze bezig zijn met kleuren. Vooral als er een begint met vragen, dan volgt de rest ook.

Na wat gegeten te hebben bij Antoinette zijn we ?s middags naar de Hiper Paiz gegaan. Dat is een hele grote supermarkt in de buurt. Hier halen we altijd onze spullen om mee te knutselen. Hier is dat namelijk het goedkoopste, alhoewel het nog duur blijft om potloden, lijm of karton aan te schaffen. Dat soort dingen zijn hier namelijk een soort luxeartikelen.
Als je naar de Hiper Paiz rijdt, kun je bijna je ogen niet geloven. Voor je zie je een gloedje nieuw winkelcentrum met allerlei soorten winkels. Het is heel raar om dat gebouw te zien staan, nadat je net een straat met krothuizen uit bent gereden. Ook is het heel raar om daar binnen rond te lopen. Alles is er zo schoon en verder loopt er namelijk bijna niemand, de meeste mensen die er zijn, zijn mensen die er werken of zijn de bewakers. Je snapt dan ook niet dat het winkelcentrum kan blijven bestaan zonder dat het failliet gaat.
Maar goed, wij hebben onze knutsel benodigdheden en gaan maar weer naar huis. Onderweg zie je een man te paard met een hele kudde koeien door de berm lopen en zie je de krottenwoningen weer overal staan. Het is echt een land van tegenstrijdigheden.

Eenmaal thuis zagen we dat we een mierenplaag voor de deur hadden. Mieren zo groot als spinnen. Op een gegeven moment heb je het gevoel dat ze over je hele lichaam kruipen en prikt het overal. Brrrr, Er gingen er al een aantal richting deur. Met de tuinslang hebben we ze weggespoeld, maar voor hoelang blijven ze dan weg? Na het eten zagen we opeens wat lopen bij de deur. Het pad van de mieren had zich verlegd. En nu gingen ze onder onze deur door naar de gang en binnenplaats. Ieh jak! Wat veel! Ooh ze gaan de hele tuin al door. In een uurtje tijd. Je ziet gewoon een heel zwart pad. Toen we de voordeur open deden zagen we nog meer mieren en ook liepen er weer mieren op het oude pad langs de auto waar we een uurtje geleden met de waterslang hadden gespoten. De meeste mieren steken, vooral die dikke rode, dus je moet er wel voor oppassen. We hebben wat schoonmaakmiddel gepakt en die gebruikt om ze weg te krijgen. We hadden namelijk verder niks in huis. Als ik er maar niet over ga dromen. Ik heb nu al, als ik iets zie bewegen op de grond, dat het een mier is. En nu maar hopen dat ze zich morgenvroeg niet weer tig keer hebben vermenigvuldigd en het zwart ziet van de mieren.

Gelukkig was er de volgende dag geen enkele mier te bekennen. Vandaag naar Analucia. Moeder en dochter stonden stipt om 10 uur al klaar. Eerst naar Villa Nueva, waar ze naar de kerk wilden en naar het gemeentehuis Daarna op naar een bioscoopje in Villa Nueva. Op het moment dat we bij het bisocoopje aankwamen was het 12 uur en zou er net een film beginnen. De rest begon allemaal om 14.00 of 15.00. we hadden dus weinig keus. Maar gelukkig genoot ze van de film. Ook was dit uitje naar de bioscoop de eerste keer voor haar. En wij maar elke keer de rolstoel over de treden optillen, omdat Analucia graag benden in de zaal wilde zitten. Nadat de film was afgelopen voelde Analucia zich erg moe. We hebben ze toen thuis weer afgezet.
De moeder van Analucia vroeg vandaag of het verstandig zou zijn om een test af te laten nemen van Analucia bij een dokter. Ik zei dat ze dat zeker moest doen. Vooral omdat de moeder denkt dat Analucia geestelijk helemaal in orde is, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo is. Maar dat kan beter een dokter tegen haar zeggen dan wij. Ze wil zo graag dat haar dochter naar school gaat en een opleiding gaat volgen, het liefst in de toerisme. Ze denkt dat Analucia het geestelijk wel aan kan, maar wij hopen dat uit de test duidelijk wordt waarom Analucia het niet kan volgen en wat Analucia allemaal wel kan. En ook hopen we dat de moeder daardoor de ziekte van Analucia beter gaat begrijpen. Volgende week gaan we hier in Antigua bij Hermano Pedro eens vragen hoe duur zo?n test is en of het daar kan. Dan willen wij voor de test betalen. En misschien kan Hermano Pedro wel meer voor Analucia betekenen. Hermano Pedro is een soort ziekenhuis voor gehandicapte kinderen en tevens ook voor mensen zonder geld.
Later op de middag hadden we afgesproken met Carolien. Dit was erg gezellig. Zij wil ons graag helpen met ons project. Ze vertelde dat ze volgende week een keer langs wil komen bij ons project en het terrein die we eventueel willen kopen, wil bekijken. Ook hebben we afgesproken om binnenkort een spelletje met zijn allen te gaan doen.

Donderdag 26 februari. Vandaag weer 2 nieuwe kinderen er bij. We hebben nu in totaal 21 kinderen. Waarvan er vandaag 18 zijn op komen dagen. Poeh wat een drukte is het dan. We hebben vandaag heel veel spelletjes met de kinderen gedaan. En wat hadden ze een schik. En wat vonden ze het leuk al die aandacht. Hoewel het met 18 kinderen erg moeilijk is te verdelen. De jongens speelden later met een grote bal, de meisjes speelden liever met de zachte kleine balletjes. Dit was een erg geslaagd, maar druk dagje. Voldaan gingen we weer naar huis in ons brikkie.
De maand februari wordt ook wel de poco loco mes (beetje gekke maand) genoemd. Het kan op een zonnige dag ineens beginnen te regenen of het wordt ineens heel erg warm of koud. Ze zeggen ook dat mensen die in deze maand zijn geboren ook een beetje raar zijn. Het ene moment heel vrolijk en het andere moment is de stemming met 180 graden gedraaid. Zo ook vandaag. Zo uit het niets begon het ineens laat in de middag te regenen. En niet zo?n klein beetje ook. Dat werd dus schuilen in een winkel. Gelijk maar wat wc-papier en dergelijk gehaald. Morgen vertrekken we heel vroeg naar Panajachel. Voor het eerst sinds we er zijn even een weekendje met zijn 2en er uit.

Vrijdagochtend om 7 uur de bus genomen naar Panajachel. De bus zat helemaal vol met toeristen. Halverwege werd het opeens erg mistig. Opeens moest de bus uitwijken. Er lagen verscheidene takken op de grond en niet veel verder lag er een vrachtwagen in het ravijn. De weg slingerde en je zag soms helemaal niks buiten. Weer een uitwijking. En de volgende 2 auto?s lagen in puin. Eenmaal ongedeerd aangekomen in Panajachel op naar Mario?s Room. Inmiddels onze vaste hotel. Hola! Hola! Ik keek op zij en daar liep een Quatemalteekse mevrouw. Ze herkende me van de vorige keer (toen liep ze ook al op me af en zei ze dat ze me kende, alleen weet ik nog steeds niet waarvan). Aah wat heerlijk om hier door de straten te lopen. Ana! Ana! Daar liep Nicolas. Ze was een beetje verdrietig, want haar kleine nichtje ligt in het ziekenhuis. Ze was al 2 weken ziek. Nicolas is erg bezorgd en zei dat ze er vanmiddag heen ging om te kijken hoe het ging. Daarom was ze niet zo vaak meer in Antigua. Maar wel grappig hoor. We zijn er net en er zijn al 2 mensen op ons afgelopen die me kenden. Maar nu eerst naar het hotel, tas weg brengen.
We hebben heerlijk op een terrasje gezeten onder het genot van een licuado (soort milkshake) met een prachtig uitzicht op het meer van Atitlan. Heerlijk. Mmm. Echt genieten nu dit weekend, even ertussenuit. ?s Avonds lagen we al aardig vroeg in bed. We waren zo moe, omdat we een paar korte nachten hebben gehad. Hopelijk halen we het hier weer in. Niet dus. Blaffende honden midden in de nacht. Grrrrr. Een goede nachtrust is ons blijkbaar niet gegund.

Zaterdag hebben we een boottochtje genomen naar Santa Cruz. Eerst zijn we helemaal omhoog geklommen het dorpje in. De weg was erg steil en wat was het warm. De zon brandde fel op onze gezichten. Iedereen die we tegen kwamen zeiden ons gedag. Maar in het dorpje zelf was eigenlijk niets te beleven. Eenmaal weer terug beneden stapten we heel toevallig een hotel a restaurantje binnen van mensen die we eerder in Antigua hadden ontmoet. Zij waren de nieuwe eigenaren. Nou, die zitten hier mooi. Wat een rust en wat een mooi uitzicht over het meer. ?s Middags hebben we een reservaat bezocht die dicht bij Panajachel ligt. Zelf had ik hem al eens eerder bezocht, maar Michiel nog niet. We hebben apen, neusbeertjes en vlinders gezien. Opeens ging de telefoon Huh hier. Ja dus, daar stonden we midden in het reservaat te bellen met de familie Stroot.

Zondag hebben we een beetje geslenterd door Panajachel en het rustig aangedaan. Morgen vertrekken we rond 11 uur weer richting Antigua.
Maandag rond 2 uur waren we weer terug in Antigua. Heerlijk om weer in ons huisje te zijn. Maar wat een stof weer overal in en rondom het huis. Vandaag druk bezig geweest met een activiteit voorbereiden en de mieren (die weer zijn teruggekomen) proberen te verjagen.

Afgelopen 3 nachten niet goed kunnen slapen door blaffende honden midden in de nacht. En vannacht weer niet goed geslapen, maar nu door de stilte. Raar. Het is ook nooit goed h?. Vanmorgen maakte de wekker ons al vroeg wakker met een Engelstalig liedje. Ik had even het gevoel dat ik wakker werd in Nederland. We zijn vanmorgen stipt om 9 uur begonnen. Blijkbaar schijnt ons systeem wel te werken, want er waren warempel 5 kinderen op tijd. En dat zegt heel wat. Maar daarentegen kwamen er ook 2 kinderen pas om half 11 aanzetten. Vandaag hebben we weer van wc-rollen dieren gemaakt. Sommige kinderen gaan echt vooruit. Je ziet ze beter kleuren, knippen en plakken. Geweldig toch! Zelfs het samen doen met de stiften en kleurpotloden gaat al veel beter. Hoewel we een keer de bak met stiften kwijt waren. Bleek een jongetje ze allemaal toege?igend te hebben. Niet veel later zaten ze allemaal weer buiten te smullen van hun hapje en sapje. Zodra iedereen het op had, zijn we weer naar binnen gegaan en verder gegaan met onze andere activiteit. Daar kwam Reina aan met haar ingekleurde alfabet. Is het zo goed, vroeg ze. Met dat ze het vroeg voelde ik wat over mijn rug heen gaan. Ik keek haar aan. Hallo, zegt ze. Ik keek van haar naar de stift die ze in de hand had. Wat ik dus al vermoede was dus waar. Een hele grote blauwe streep sierde nu op mijn mooie witte t-shirt. (sorry Annelies, Esther, Ewald, Frank, Geertje, Karin, Josine, Maarten, Martijn, Robin en Thomas).

En nu zijn we weer in ons huisje. Michiel de planten aan het besproeien (want het heeft hier al maanden niet geregend, uitgezonderd vorige week een uurtje) en ik zit achter de computer om het dagboek bij te werken, zodat we hem vandaag op internet kunnen zetten.

Afgelopen donderdag hebben we weer navraag gedaan over de kosten van een stuk grond. We willen namelijk toch gaan proberen een schooltje op te zetten. We hebben al kennis gemaakt met een lerares die in de buurt woont en die zou het straks wel van ons over willen nemen. Ook willen we op zoek naar vrijwilligers die de lerares voor enkele maanden willen komen ondersteunen als we weg zijn. De grondprijzen verschillen van 30.000 tot 40.000 Quetzal. Dat is ongeveer 3.000 tot 4.000 euro. Moet te regelen zijn denken we. Voor de bouw van een gebouwtje zullen we ook niet zo veel geld kwijt zijn. We denken dat we met, naast het geld wat we nog hebben, ongeveer 5.000 a 6.000 euro voor de bouw en inrichting, een heel eind kunnen komen. Bij elkaar is dit dus zo?n 10.000 euro en we willen dit voor juli bij elkaar zien te krijgen. Heb je nog idee?n om geld bij elkaar te krijgen, roep maar raak. Elke suggestie is welkom. Dus iedereen die dit leest: help ons bouwen.

Ja, nu is hij klaar. Op naar het internet-caf?. (en nu weer wachten op de volgende)

Groetjes Michiel en Anne