omhoog
omlaag
Het allerlaatste verhaal....vanuit Guatemala
De allerlaatste

Hier is dan onze allerlaatste dagboek verhaal vanuit Guatemala. Straks in Nederland zullen we jullie ook op de hoogte blijven houden door middel van een dagboek verhaal.
Er staan al een flink aantal activiteiten op het programma. Zoals een brunch, actie bij een supermarkt, een kerstmarkt, scholen die we langs moeten en nog veel meer. Hier houden we jullie natuurlijk van op de hoogte via de site.
Best wel raar, dat we binnenkort, na een jaar lang in Guatemala te hebben gewoond, weer terug gaan naar Nederland. Naar onze familie, vrienden en ons huisje. Voor je gevoel lijkt het leven in Nederland stil te staan. Maar dan kom je terug en dan merk je dat er toch veel veranderd is. De eerste periode in Nederland zal best wel wennen zijn. Maar straks in Nederland gaat ons leventje gewoon weer door. Allebei moeten we weer druk op zoek naar werk. En zo langzaamaan alles weer op de rails proberen te krijgen. De indrukken, ervaringen, belevenissen die we hebben meegemaakt en de verhalen die we hebben gehoord, zullen we nooit vergeten. In een jaar is er veel gebeurd en hebben we veel voor elkaar gekregen. Dat pakt niemand meer van ons af.

8 oktober komen we aan

Straks, 7 oktober, vliegen we weer terug. Joehoe, Nederland! Here we come. Afscheid van Guatemala en blijdschap omdat je weer terug gaat naar je familie en vrienden. Dan staan we 8 oktober weer met onze beide benen weer op Nederlandse bodem. Eerst zouden we 8 oktober terug vliegen en de 9e aankomen. Maar de luchtvaartmaatschappij heeft de vluchten veranderd. Ook gaan we nu niet meer over Miami maar over Costa Rica. Een heel stuk beter dus. Scheelt echt heel veel gedoe. Het was eerst trouwens wel spannend toen we naar de luchtvaartmaatschappij belden. Ze konden ons niet vinden in hun bestand. Na een kwartier aan de telefoon te hebben gehangen hadden ze ons eindelijk gevonden en gaven ze ons de andere datum door. Eerst dachten we wel van he bah, een dag eerder. Maar ja, we moeten toch een keer terug. Ook vertelden ze ons dat we gewoon op het vliegveld ons ticket kunnen regelen, dus we hoeven niet een paar dagen van tevoren naar het kantoor in de hoofdstad. Gelukkig maar. We vertrekken hier om 17.10 en als alles goed gaat komen we in Nederland aan op vrijdag 8 oktober om 18.45.

Jeroen uitzwaaien

Inmiddels is Jeroen al weer een tijdje in Nederland. De laatste 2 weken van zijn vakantie heeft hij bij ons doorgebracht en meerdere dagen ons project bezocht. Alle kinderen keken hem met grote ogen aan. Jeroen is toen maar gaan zitten. Wat is jou broer lang zeg, kreeg ik elke keer te horen. Ze waren dus zo gefascineerd door zijn lengte. Maar zoals altijd vliegt de tijd wanneer je het naar je zin hebt. En daar stonden we dan op een ochtend Jeroen uit te zwaaien. De laatste van alle mensen die ons hier hebben opgezocht. Tot gauw.

De auto

Het weekend voor de laatste week met de kinderen hield de accu er mee op. Hebben wij weer. Met zijn twee?n hebben we geprobeerd om de auto aan te laten slaan. Duwen, vaart maken, maar helaas. Veel te zwaar voor ons twee?n. Later heeft de buurman ons nog geholpen met drukken en zelfs met zijn auto op sleeptouw genomen. Helaas. Ook dit hielp niet. Wat doen we nu? Niemand heeft natuurlijk startkabels. En een nieuwe accu kost zo rond de 50 dollar. Zelf startkabels kopen? En als dat niet werkt kunnen we altijd nog een nieuwe accu kopen.
Vanaf juli hebben we elke keer wat gehad met de auto. Maar sinds hij een nieuwe motor heeft rijdt hij trouwens wel een stuk beter. En nu hebben we weer problemen met de accu. Echt balen. We moeten de auto ook nog kwijt zien te raken. Als dat maar lukt.
De volgende dag hebben we toch maar eerst startkabels gekocht. ?s Avonds kregen we eindelijk de auto aan met behulp van de auto van de buurman. We hebben daarna een halfuurtje rond gereden. De volgende ochtend nadat we alles in de auto gepakt hadden zei Michiel, laat ik nu maar eerst kijken of hij het doet. Niet dus! We kregen hem niet aan de praat. Verdorie. Dus hebben we die dag toch maar een nieuwe accu gekocht. Wat een balen.

Het eind(afscheids)feestje

Helaas hebben we ook wat vervelends meegemaakt. De oma van Anne is namelijk overleden. Op dezelfde dag dat wij een afscheidsfeestje hadden met de kinderen. Midden in de nacht werden we gebeld door Anne?s ouders.
Dat was schrikken. Vooral op dit soort momenten voel je je zo ver weg.
Vandaag was het ook de dag van het afscheidsfeestje met de kinderen. Beetje een dubbel gevoel. We kwamen ?s ochtends aan en zijn gelijk begonnen met het versieren van de tuin en het lokaaltje met ballonnen en slingers Ook hebben we een pi?ata van spons Bob opgehangen. Een pi?ata is gemaakt van papier en karton. Deze worden voornamelijk gebruikt bij verjaardagen. Kinderen slaan dan met een versierde stok tegen de pi?ata aan die in de lucht hangt. Na een flink aantal keren flink meppen vallen de eerste snoepjes (sommige doen er zelfs kleine cadeautjes in) er uit.
Daar kwamen de eerste kinderen al aan. Jeremias kwam met een bosje bloemen in de hand naar me toe gelopen. Echt lief. Niet veel later kwamen Maria en Maritza binnen, allebei met een grote bos bloemen in de hand. Poeh. Hier kreeg ik wel even tranen van in mijn ogen. Moeders die mee waren bedankten ons en gingen op een bankje zitten. Zij wilden dus graag bij het feestje aanwezig zijn. Prima, hoe meer mensen des te gezelliger. Ook enkele broers en zussen waren mee en zelfs kleine broertjes en zusje die volgend jaar willen komen. Echt leuk.
Eerst hebben we met de kinderen een aantal liedjes gezongen en wat spelletjes gedaan. We hebben onder andere spekhappen (met echte spekkies uit Nederland) gedaan. Ooh wat vonden ze dat prachtig. Alle kinderen hebben meegedaan en zelfs enkele moeders, Norma (lerares) Michiel en ik. Wie was er het snelst? Handen op de rug!
Daarna was Bob esponja (spons Bob) aan de beurt. Om de beurt sloegen de kinderen meet een versierde stok tegen de pi?ata aan. We hadden vooraf de kinderen al een plastic zakje gegeven, zodat ze daar de snoepjes in konden doen. Een flinke mep van Ludvin en daar kwamen de eerste snoepjes al. Alle kinderen stormden op het snoep af. Enkele kinderen hadden op het einde bijna niks en anderen juist heel veel. We hebben het toen maar een beetje verdeeld.
Na de pi?ata zijn we begonnen aan de loterij. Alle kinderen kregen een nummertje. En toen kon de bingo beginnen. Nummer 8! Mario?s nummertje werd als eerste getrokken. Hij koos een mooi autopakket uit. Je zag hem stralen. Daarnaast koos hij nog een mooie knuffelbeest uit. Alle kinderen mochten een cadeau uitzoeken en een knuffelbeestje. En zo ging het door totdat we alle kinderen gehad hadden. Maar we waren nog niet door onze cadeaus en knuffelbeesten heen, dus hebben we het nog een keer gedaan, maar nu ook met de broers, zussen, en vriendjes die mee waren gekomen. En wat waren ze blij. Carla begon al gelijk met haar barbiepop te spelen. Denny croste al heen en weer met zijn tractortje en Xiomara was al druk aan het kleuren.
Tijd voor de refaccion. De kinderen (en de moeders en wij trouwens ook) smulden van de tostados die Antoinette had gemaakt. Het feestje is nu helaas bijna aan het einde gekomen.
Als laatste kregen alle kinderen van ons een mapje met daarin al hun gemaakte werkjes en opdrachten. Voor in het mapje zat een certificaat met een foto. Je zag ze glunderen en wat waren ze trots. Prachtig vonden ze het. Vooral met een foto er bij. Daarna was het echt uitzwaaien en knuffelen geblazen.
De moeders van Darly en Jeremias hadden voor ons allebei nog cadeautjes meegebracht. Had allemaal niet gehoeven. Maar ze wilden ons op die manier bedanken. De meeste kinderen hadden erg veel moeite met gedag zeggen en bleven je omhelzen en goed vast houden. Maar aan alles komt een eind. Moeders die ons omhelsden, huilden en ons bedankten. Hun kinderen hadden zoveel geleerd. Komen jullie nog een keer terug? Kunnen jullie niet blijven? Dan komen jullie maar bij mij wonen. Wat laten we toch veel achter bij deze mensen. Daag, adios.

Het was een erg geslaagd feestje. In de auto, op weg naar huis, had ik een heel raar gevoel in mijn buik. Nog niet het gevoel dat je de kinderen niet meer ziet. Net alsof je volgende week gewoon weer met de auto naar Barcenas rijdt en de kinderen weer in het lokaal ziet zitten. Heel raar. Ook alle cadeautjes die we hebben gekregen. De kinderen (en moeders) waren ons zo dankbaar. Dat geeft ons een fijn en dankbaar gevoel. Heerlijk. Maar wat zullen we ze missen!

Auto te koop

Er waren dagen dat hele vele mensen belden voor de auto. Dan wilden ze alleen de prijs weten. Maar we hadden ook een keer een man aan de telefoon die erg veel interesse had. We spraken met hem af en hij vertelde ons dat hij heel graag de auto wilde, maar dat hij zelf nog niet goed kon rijden. Een paar dagen later hadden we met hem afgesproken om de auto uit te proberen. Op zijn Guatemalteeks hebben we een uur op hem zitten wachten, maar hij kwam maar niet. Nou dan gaan we maar weer. Hebben we speciaal voor hem de auto niet meer aan de straat gezet en nou komt hij niet opdagen en afbellen kennen ze hier ook niet. Echt balen dus. Een aantal dagen heeft de auto weer aan de straat gestaan, maar we werden door niemand gebeld. En wat nu. Straks raken we hem niet kwijt. Zullen we maar zakken in de prijs? Anders zetten we de auto een keer op een andere plek. Is de tekst nog duidelijk? Overal ga je aan denken, want we moeten de auto gewoon kwijt. Anders zetten we hem wel aan de kant van de weg neer als het ons niet lukt.
Soms had je dagen dat je erg positief was. Zo van ooh dat gaat ons wel lukken. Maar andere dagen, vooral als er niemand belt, heb je echt zoiets van we raken hem nooit kwijt. Rot auto. We hadden het ook helemaal gehad met de auto. We zaten net wat te drinken toen ons mobieltje af ging. Iemand had interesse voor de auto. Binnen een kwartier stonden we met zijn allen voor de auto (we hadden nu de auto ook op een hele andere plek gezet, misschien lag het daaraan). De man vertelde dat zijn zoon een auto zocht. Maar op het laatst zei hij, als mijn zoon hem niet neemt dan koop ik hem. ?s Middags zaten zijn zoon, de vriendin van zijn zoon en wij in de auto. Ze vonden het een prachtige auto. Een broer, de vader van de vriendin, iedereen bekeek de auto van alle kanten. De auto werd goed gekeurd door iedereen van de familie. ?s Avonds zaten we bij hen op de bank en niet veel later brachten zij ons naar huis met nu hun auto. Je kan je gewoon niet voorstellen hoeveel spanning en stress het met zich mee heeft gebracht. Eindelijk waren we de auto kwijt. Jippie! Nu kunnen we eindelijk rustig genieten van onze laatste weken. Echt heerlijk. Een grote last is van onze schouders gevallen.

Lago Atitlan

Een aantal dagen hebben we nog heerlijk kunnen genieten van het meer. Even het vakantie gevoel proeven. Heerlijk. We zijn het hele jaar ook zo druk geweest met van alles. We waren alleen maar bezig met het project. De eerste dagen zeiden we ook tegen elkaar dat we ons verveelden, gewoon omdat we niks meer om handen hadden. We konden niet eens meer even stil en rustig zitten. Maar in het weekendje rondom het meer is het ons gelukt. Lekker aan het meer met een heerlijk drankje erbij. Mmm. Ik kon aan mezelf merken dat alle spanning en drukte weg was. Ik lag er namelijk soms al tegen 21.00 uur in.

Nu nog alles mee terug

De spullen die mee terug moeten naar Nederland liggen al bij elkaar. Enkele spullen zijn zelfs al ingepakt. De stapel met kleren is erg geslonken. Na een jaar tijd is er ook erg veel kleding versleten. Andere spulletjes hebben we al weggegeven, zoals handdoeken, kleren die nog goed waren, ovenschaal, glazen en dergelijke. Maar daarvoor in de plaats nemen we een aantal cadeautjes mee die we hebben gekregen van de kinderen. En natuurlijk was souvenirs. Nu komt het einde echt in zicht. Spannend, maar toch ook met heel veel zin.

We hebben periodes gehad, waarin we het best moeilijk hebben gehad. Met dingen die anders lopen dan je verwacht en gehoopt had. Maar we hebben ons er door heen geslagen en het resultaat mag er zijn. Een lopend project in Barcenas wat een erg groot succes is. Een schouderklopje hebben we wel verdiend, al zeg ik het zelf.

Als laatste willen we bij deze iedereen nogmaals bedanken die ons het afgelopen jaar heeft gesteund en vertrouwen in ons had. Dankjewel. Zonder jullie hulp was het ons nooit gelukt.

Veel liefs uit Guatemala.
Que le vaya bien!
Miquel y Ana