omhoog
omlaag
Een min- en een plusdag
Hoi lieve mensen,

Hoe is het met jullie? Hier gaat alles zijn gangetje. Hoewel het dinsdag 27 januari een beetje tegen zat. Dinsdag zijn we eerst weer met de bus gegaan en daarna in de pick-up. We hadden nog steeds de autopapieren niet gekregen, maar als het goed is zouden we die vandaag krijgen. En nu echt. Dus dit zou ons laatste ritje op deze manier zijn. Dit bleek ook een van de snelste ritjes te zijn. Op een gegeven moment remde de chauffeur erg hard en vloog Michiel een heel stuk van zijn plek. Ook bij de drempels vlogen we hoog de lucht in. En ik maar lachen. Ik denk dat ik het aan de ene kant best wel ga missen zo achter in de pick-up. Maar we zijn heelhuids aangekomen in Barcenas, Ramires.

Dagen er voor zijn we druk bezig geweest met voorbereidingen treffen. Maar wat een dag! Het viel helemaal in de soep (tomatensoep). Als eerste kwamen de kinderen te laat. Een kind was op tijd, de rest kwam rond half 10. Er waren er zelfs een paar bij die er in presteerden om pas rond half 11 te komen. Erg chaotisch als er dan nog een kind binnen komt en de rest al bijna klaar is met zijn werkje. Later vertelde Kokki aan ons dat je een half uur of uur eerder met ze moet afspreken. Ze komen namelijk standaard te laat. En dat is nou echt typisch Guatemalteeks (en dit zegt dus ook een Guatemalteek). Dus als je om 9 uur begint, zei Kokki, dan zeg je tegen de kinderen en moeders dat het begint om half 9.

We wilden vanochtend beginnen met de eerste letters van het alfabet. We hadden allemaal schriftjes en pennen voor ze gekocht. En hadden een beginnetje gemaakt in de schriften. Ook hadden we een heel mooi voorbeeld gemaakt met de eerste 4 letters van het alfabet. Een hoofdletter en een kleine letter met een woord erbij en met een tekening van het woord. We hadden schriften en pennen bij ons voor elk kind een. Maar wat blijkt. De kinderen leren hier eerst lijntjes, streepjes en punten zetten. De kleintjes beginnen hier dus met / / / en . . . en - - - en O O O. Echt heel vaag. Ik had in elke schrift al een begin gemaakt met aaaaa, bbbbbb en dergelijke. Was dus niet nodig geweest. Er zijn 3 kinderen in de groep die dat wel kunnen, maar de rest kan nog niet eens goed een pen vast houden. De motoriek loopt hier erg achter vergeleken met de rest van de Westerse wereld.

We zijn toen maar overgestapt op onze andere activiteit, namelijk een masker maken. Maar wat een zootje. Iedereen liep door elkaar en zat kris kras door elkaar op de grond. We zijn nu op zoek naar tafeltjes en stoeltjes om aan te schaffen, zodat we meer overzicht en structuur krijgen. Knippen vonden de kinderen erg lastig, maar ze hadden er veel plezier in. Niet veel later kon je de gezichten van de kinderen niet eens meer zien, want iedereen had zich verscholen achter zijn masker. Sommige kinderen probeerden zelfs met masker en al te eten en te drinken. In de ene hand zijn drinken, in de andere hand wat te eten en hoe moet je dan je masker afzetten?

We hebben een erg ondeugend jochie in de groep. Hij luistert slecht, zelfs naar zijn broer luistert hij amper. Hij probeerde in van alles te knippen wat niet van hem was, in t-shirts, haren, posters. Gelukkig hadden we van die kindvriendelijke schaartjes gekocht. Na een keer flink boos te zijn geworden, toen hij weer in iemands t-shirt probeerde te knippen, werd hij iets rustiger. En kwam hij later bij me met zijn schriftje om me te laten zien wat hij had gemaakt. Op het ene moment is hij rustig en dan in een keer wordt hij heel onrustig, kan niet stil blijven zitten, en wordt dan erg agressief. Wel een jochie dus die we in de gaten moeten houden en waarschijnlijk veel aandacht nodig heeft.

Aan het einde van die ochtend hebben we toch maar de schriftjes met de pennen uitgedeeld. Ze vroegen om potloden, die we dus niet mee hadden genomen. Het blijkt dat de kinderen hier niet met een pen schrijven in een schrift, maar met een potlood. De reden daarvoor is dat wanneer je iets verkeert hebt geschreven, dan kun je het uit gummen. We hebben het maar zo gelaten en we zien wel hoe het donderdag gaat. De meeste kinderen hadden de opdrachtjes die we gegeven hadden al af en vroegen zelfs om meer, zodat ze thuis konden oefenen. Huiswerk dus. Deze kinderen waren zo blij met hun huiswerk. Ik kan me niet echt herinneren dat ik zo blij was met mijn huiswerk op school. Afgesproken dat ze donderdag de schriftjes weer mee nemen. Maar Azucena zei dat de meeste kinderen waarschijnlijk hun schriftje en pen niet eens mee namen donderdag. Maar diegenen die het niet mee hebben genomen mogen het weer ophalen. We hebben er wel weer een nieuw jochie bij, dat wel. Maar ooh hoe gaan we dit donderdag aanpakken. Wat liep deze dag raar. En wat waren we moe en een beetje teleurgesteld over deze dag.

We hebben 20 minuten moeten wachten op een pick-up die ons mee nam naar de kruising waar we op de bus kunnen stappen naar Antigua. De vrouw achter het stuur bleek rijles te hebben. Elke keer kreeg ze instructies van de man die naast haar zat. Niet veel later ging de telefoon ook nog en slingerden we over de weg. Echt langzaam reed ze ook niet echt. Op een gegeven moment haalt ze met een enorme snelheid een auto in, maar ze moest vol op de rem voor een drempel. Daar vlogen Michiel en ik de lucht weer in. Wij wisten dat er nog 2 meer drempels er achter na kwamen, zij dus niet. Doink daar gingen we weer. Doink, en nog een keer.

En toen moesten we ons nog in de bus zien te wurmen om een plekje te vinden. De bus zat echt proppie vol. Op een gegeven moment moesten er wat mensen uit de bus maar er gingen er tegelijk ook al een aantal mensen in. Nou je kan je wel voorstellen wat voor een gedruk, getrek en geduw dat moest zijn. Ik had op een gegeven moment een zitplekje gevonden voor in de bus. Wat een warmte, maar wat wil je ook, zo omringd door de mensen dat je je nauwelijks kan bewegen. En de bus scheurde maar over de weg. Hij haalde nog een andere bus in en wilde perse een auto inhalen, maar eenmaal ingehaald stopte de bus vlak voor de auto en liet er mensen uit. Ik denk dat ik dit nooit zal snappen.

Eenmaal thuis snel douchen. Ik voelde me erg vies en bovendien ook moe. Wat een chaotisch dagje. Maar dit was waarschijnlijk wel het laatste ritje zo op deze manier naar Barcenas. Want, we hebben de papieren! Jippie! Eindelijk. Kokki heeft ze vanochtend voor ons opgehaald uit de hoofdstad (later had hij geen benzine en geld om ons weg te brengen). Alles is nu geregeld. Belasting is ook betaald voor het hele jaar. Wat bleek nou, hij had vrijdag dus afgesproken met zijn tante, maar toen hij daar aan kwam was zijn tante net vertrokken met de bus.

Maar hoe gaan we dit nou aanpakken donderdag? We hadden een heel schema gemaakt, maar hier leren de kinderen op een hele andere manier lezen en schrijven. En in de groep hebben we ongeveer 3 verschillende niveaus. Enkelen die wat kunnen schrijven, anderen die nog moeten leren hoe ze streepjes, stipjes moeten zetten en weer anderen die de hele motoriek nog niet hebben om een pen vast te houden. Lastig!

Tot woensdagavond laat zijn we bezig geweest met de activiteit voorbereiden. We zagen er best tegen op dat het weer in de soep (nu uiensoep) zal vallen. We hebben ons druk gemaakt om niks, want donderdag ging alles hartstikke goed. Als knutselactiviteit hadden we een Nijntje dierentuin op het programma staan. Als ik er nu weer aan terug denk word ik weer helemaal gelukkig en blij. De vloer was bezaaid met kinderen tussen papier, potloden en stiften, die druk aan het tekenen en knippen waren. Je kon er nauwelijks tussendoor lopen. Op een gegeven moment zaten er wel 5 kinderen aan je arm te trekken. Allemaal wilden ze laten zien wat ze gemaakt hadden. Wat had iedereen veel inspanning geleverd en wat waren ze trots op hun werkje. Dit keer deden ook wat broers en zussen mee van de kleintjes. Normaal gesproken gaan deze kinderen naar school, maar vandaag niet. Dit omdat de leraren vandaag geen zin hadden. Raar h?. Maar Azucena vertelde dat dit wel vaker gebeurde. Je hebt twee soorten scholen. Een normale school (escuela), van de regering, waar heel veel kinderen naar toe gaan, omdat deze scholen goedkoper zijn. Maar deze scholen hebben zoveel leerlingen dat er geen leraren en ruimte genoeg is. En je hebt nog wat ze hier colegio noemen. Die zijn duurder en daar gaan de rijkere kinderen naar toe. Deze scholen hebben dus ook kleinere klassen.

Nadat ze hun knutselwerkje af hadden gingen we naar buiten en daar kregen ze wat te drinken en tostados, dat zijn gefrituurde tortilla?s met guacamole en salsasaus. Dit tussendoortje noemen ze hier een refaccion (een lichte maaltijd). Elke dinsdag en donderdag geven wij de kinderen drinken met wat te eten. De meeste kinderen ontbijten ?s ochtends niet, of ze komen aan zetten met een zakje chips die ze opeten rond 9 uur ?s ochtends. Antoinette was deze ochtend al heel vroeg opgestaan om dit allemaal klaar te maken. Echt een schat van een mens. Haar betalen we ook voor het eten en drinken en het klaarmaken er van.

Alle kinderen hadden trouwens hun schriftje weer meegenomen, wat we niet hadden verwacht. Een jongentje (Willie) was helaas het schriftje verloren, maar had wel een ander schrift meegenomen. Omstebeurten kwamen ze bij ons om te laten zien hoe goed ze hun huiswerk hadden gemaakt. Als beloning mochten ze een stickertje uitkiezen voor in het schriftje. We hebben ze gelijk weer nieuw huiswerk opgegeven voor aankomende dinsdag. Je zag dat sommige kinderen er echt heel druk mee bezig waren geweest, bij andere zette ik een vraagteken of ze het wel zelf hadden gedaan of hun broer of zus. Er nogmaals op gewezen dat ze het echt zelf moesten doen, want zij moeten het nog leren. Langzaamaan leren wij de kinderen kennen en zij ons.

Er zullen vast wel meer dagen komen dat het minder gaat, maar ook heel veel dagen dat het wel goed gaat. En zo?n mindere dag was dus maandag en zo?n goede dag was dus donderdag.

?s Avonds tegen een uur of 8 krijgen we tegenwoordig wit water uit de kraan. De eerste keer toen dit gebeurde keken we elkaar verbaasd aan. We wilden net thee zetten. Dan maar schoon water uit de fles. Dat witte blijkt dus chloor te zijn. Ze doen chloor in het water om het schoon te maken. Het dood de bacteri?n zeggen ze. Wat zal dat straks weer raar zijn voor ons om water uit de kraan te kunnen drinken. Zoiets normaals.

Oja, bijna vergeten te zeggen, maar we hebben nog een heel belangrijk nieuwtje te vertellen. We gaan namelijk 8 februari, dezelfde dag als mijn opa, verhuizen. Niet naar een bejaardentehuis zoals mijn opa, maar naar een zelf behoevend huisje. Ja inderdaad, voor de derde keer al. Maar nu blijven we net zo lang in dit huis zitten tot we weer terug gaan naar Nederland. We zijn al een hele tijd bezig met zoeken, zoeken en nog eens zoeken. Een flinke speurtocht door Antigua leverde ons uiteindelijk dit nieuwe huisje op. Het ligt wat aan de rand, maar heeft een eigen parkeerplaats voor de deur en zelfs een bewaker. Er staan in totaal 3 huizen. In het huis hebben we een binnenplaatsje, een woonkamer, een dichte keuken met een koelkast, fornuis en oven, een wasplaats met een pila en een wasmachine! In de keuken hebben we trouwens ook een wasbak. Heerlijk he. Boven hebben we 2 slaapkamers en een douche. Er is altijd water, want er zit namelijk een tank onder het huis waar water in wordt opgeslagen. Wat een verschil met het huisje waar we nu in wonen. Qua prijs ook trouwens. Hoewel het niet zo heel veel scheelt met wat we nu betalen, omdat we nu ook elke maand een bewaakte parkeerplek voor de auto betalen. Verder is het huis gemeubileerd en hoeven we niks aan te schaffen. Het huis heet trouwens Casa Amigo. Toevallig he. Ik heb net meegedeeld aan onze verhuurders dat we een ander huisje hebben gevonden. Ze vonden het helemaal niet erg, ze vonden het fijn dat we het ruim op tijd vertelden. Ze hoopten ons straks nog wel eens te zien. Ze zijn erg benieuwd hoe het gaat met ons en het project.

Vrijdag hebben we nog een testritje gemaakt naar het vliegveld in de hoofdstad. Dit ging gelukkig goed. Ik was blij dat Michiel reed, want wat een drukte in het verkeer. Je moet echt goed om je heen kijken. Dan steekt er opeens iemand zijn arm uit het raam om aan te geven dat hij naar links wil en wil invoegen. Niet veel later piepende remmen voor ons. Dat ging net goed. Een bus die nog even snel naar rechts wil en een auto afsnijdt. Buschauffeurs nemen gewoon voorrang en zetten hun bus er gewoon voor. Een fietser met een grasmachine achterop. Iemand die oversteekt terwijl het verkeer voorbij raast. Echt chaotisch. Automobilisten die er nog even voor langs willen en bijna tegen een andere auto aanbotsen. Al die deuken en beschadigingen aan de auto?s verbazen me ook niks. Gelukkig zijn we zonder brokken weer in Antigua bij ons huisje aangekomen. Maar ik had natuurlijk ook een hele goede chauffeur. H? Michiel.

Het hele weekend, want vrijdagochtend hadden we een kleine explosie in de douche, hebben we ons niet kunnen douchen. Ik wilde me vrijdag ochtend lekker douchen, maart helaas kwam daar niks van. Want net toen ik er onder wilde staan kwam er een steekvlam en heb ik maar snel de douche weer uitgedraaid. Wat bleek nou, de draadjes hadden kortsluiting gemaakt. Het water wordt in de douchekop verwarmd en komt niet zoals in europa zo uit de kraan. Het is een soort ingebouwde waterkoker in de douchekop. De draadjes zitten met plakband aan elkaar geplakt en die zijn dus in de fik gevlogen. We hebben lekker ouderwets gedouched de afgelopen 3 dagen. ?s Ochtends zetten we eerst een pan met water op het vuur. Eenmaal warm goten we het in een emmer. Het nadeel is alleen dat de emmer zo gauw leeg is. Je zit echt te bedenken wat je met het laatste bakje warm water gaat doen, helemaal over je heen gooien, of over je rug. Wat kan een mens toch genieten van lekker warm water. Laatst hoorden we een verhaal dat sommige Maya Indianen denken dat ze kanker krijgen van een warme douche. Ook dat je je niet mag douchen wanneer je ziek bent. Terwijl in Nederland altijd wordt gezegd; neem een lekkere warme douche daar knap je vast van op. Wie heeft er nou gelijk?

Het is nu dinsdag en ik ben nog steeds ziek. Vrijdag toen we een testritje gingen maken naar de hoofdstad kreeg ik al last van mijn keel en had ik al zo?n voorgevoel. Zaterdagochtend kon ik bijna niks meer. Het hele weekend bijna geslapen. Af en toe er uit om naar de wc te gaan en wat te drinken. Echt niks aan. Hele dagen op bed te snotteren, met hoofdpijn, oorpijn, misselijkheid en koorts. Maar het gaat nu gelukkig ietsjes beter. Hier vraagt iedereen wel of ik al naar de dokter ben geweest en medicijnen heb. Nee zeg ik dan. Ik slik wel een paracetamol of saridon tegen de pijn. Maar je moet echt gaan voor een injectie, zeggen ze dan. Antoinette die al bijna 3 weken last heeft van haar keel heeft al 12 injecties gehad. Carol (haar dochter van 18) was laatst verkouden en hup naar de dokter. Ze grijpen hier best wel gauw naar medicijnen en antibiotica. Misschien zijn ze anders wel vatbaarder voor ergere ziektes, ik weet het niet. Maar naar mijn mening is voor een griepje met koorts het beste medicijn uitzieken en in bed liggen uitrusten.

Vandaag, dinsdag verder uitgeziekt Ik heb bijna geen energie en ik wil de kinderen ook niet aansteken. Ze zijn al zo gauw vatbaar en de meeste hebben een loopneus en hoesten in het rond. Hand voor de mond houden kennen de kinderen ook niet echt. Ik denk dat ik daarvan ziek ben geworden. Want de vorige keer zaten wel 3 kinderen omstebeurten in mijn gezicht te hoesten. Weer iets om hun te leren, hand voor de mond. Ik hoop dat het morgen weer iets beter met me gaat en dat we donderdag weer kunnen beginnen. Ik wil namelijk zo graag weer aan de slag. Maar ja, je lichaam werkt soms niet echt mee h?. We gaan nu weer terug naar huis, Michiel bezig met de website en ik? Ik ga onder de wol.

Heel veel liefs van hier,
Michiel en Anne

p.s. Ons nieuwe adres is:

Casas Amigo
Pasaje Rubio 8 a
Antigua, Guatemala

en ons telefoonnummer is:
(00502)832.82.01