omhoog
omlaag
Groeten uit Guatemala 2, van Joanne
Hola lieve allemaal!

Heel erg bedankt voor jullie lieve mail! Ook al is het in Holanda komkommertijd en heb ik dus niet bepaald de indruk dat we veel missen, het is altijd goed om van jullie te horen! Ik hoop dat alles daar en met jullie
goed gaat.

Tja, hier in Guatemala is de droge periode van het regenseizoen (is een mooie Spaanse naam voor, maar die ben ik even vergeten) volgens mij voorbij, want het regent hier momenteel pijpenstelen en daarnaast onweert het ook flink, wat in het op 1500m gelegen en door vulkanen omgeven Antigua behoorlijk hard klinkt allemaal. Maar over het weer hebben we verder bepaald
niet te klagen (gehad). Echt een heerlijk zonnetje en temperaturen van 25-30 graden, lekker!

Vandaag hebben we weer een enerverende dag op ons schooltje gehad, want.....Wendy gaat zaterdag alweer naar huis en dus was dit haar laatste schooldag! We hadden bedacht om als afscheid een feest te organiseren met schminken, spelletjes, natuurlijk taart, en een pinata, een pop van papier marche gevuld met allemaal snoep en die de kids dan kapot moeten slaan. Nou,
wij dus uitnodigingen schrijven, spelletjes voorbereiden, cadeautjes, pinata, slingers, schminkspulletjes kopen (na errug veel gezoek eindelijk
gevonden in een mega-supermarkt waar echt vanalles te koop is), en natuurlijk .....een heuse feesttaart bij een panaderia genaamd Holandesa (jaja!). Al met al dus behoorlijk druk mee geweest, maar ook erg veel
voorpret gehad.

En vanochtend was daar dus de fiesta. Ach, alle kinderen hadden hun beste kleren aangetrokken en kwamen vol verwachting naar het schooltje toe. En toen ze de giga-pinata zagen hangen waren ze allemaal door het dolle heen. Heel vertederend was dat de meesten ook cadeautjes voor ons hadden gekocht. Wat we toch wel niet allemaal hebben gekregen! Dolfijntjes, knuffels,
bekers, haarknipjes, je kunt het zo gek niet bedenken. Het feest was echt helemaal geweldig. Het schminken was een groot succes, het spelletje waarbij de kinderen elkaar geblindoekt yoghurt moesten voeren werd een grote kliederboel, het koekhappen was erg leuk en hoogtepunt was natuurlijk het kapotslaan van de pinata. En daarna natuurlijk het afscheid van Wendy. Dat viel haar best zwaar, want je hecht je in die paar weken echt aan de kinderen. Maar gelukkig viel het mee met de huilbuien, waarschijnlijk omdat het zo'n gezellige morgen was. Ik ben blij dat ik hier nog een week extra
mag zijn, maar zie eerlijk gezegd nu al een beetje op tegen het afscheid. Dat zal zeker weten niet zonder slag of stoot gaan.

Wat kan ik nog meer vertellen over het schooltje? Nou, we zijn zelf best wel een beetje trots op ons tandenpoets-project. Dat is een groot succes, elke
dag poetsen de kinderen met veel plezier hun tandjes. En dat is maar goed ook, want het is best wel schrikken als je al die kapotte tanden ziet. Verder hield Norma dinsdag een hygiene check op oren, nagels en.....luizen!
Tja, bleek dat behoorlijk veel kinderen last hadden van luizen. We voelden de jeuk natuurlijk al meteen opkomen en zijn meteen na terugkomst onder de douche gesprongen. Straks in Holanda maar even voor de zekerheid shampoo kopen. Is trouwens ook iets wat deze kids moeten hebben, dus hierbij aan de volgende vrijwilliger(s) het verzoek om shampoo mee te nemen!

Wat ik moeilijker vind aan het vrijwilligerswerk is het omgaan met verwachtingen. Ik heb me van tevoren echt niet veel illusies gemaakt, maar had toch de verwachting dat we echt iets zouden kunnen veranderen c.q. verbeteren. Maar dat kan gewoon niet in een paar weken. Er zijn teveel kinderen met teveel niveauverschillen en we moeten onze voldoening vinden in de kleine dingen zoals een kleurplaat die goed ingekleurd wordt, of een letter die goed wordt geschreven. En verder natuurlijk het toenemend
zelfvertrouwen van de kinderen, de aandacht die je ze kunt geven. Eigenlijk er gewoon voor hen zijn. Dat is prima, maar soms zou ik willen dat ik iedereen kon helpen met het schrijven, en extra aandacht kon geven aan degenen die dat nodig hebben. Want er zijn een paar kinderen die thuis duidelijk tekort komen. Maar goed, de blijde gezichten van vandaag en elke dag zeggen genoeg. Ik heb er enorm veel plaatjes van geschoten, dus als iemand belangstelling heeft voor een fotosessie, laat maar horen!

Drie ochtenden in de week zijn we dus bezig met ons project. Met onze vaste taxichauffeurs inmiddels een goede band opgebouwd, en verder kennen de inwoners van Barcenas vooral Wendy bij naam. Als we daar 's ochtends de bult oplopen, worden we regelmatig door jan-en-alleman begroet. Ja, ik kan niets anders zeggen dat het doen van vrijwilligerswerk iets toevoegt, niet alleen
(een klein beetje) aan de mensen hier, maar ook aan je eigen vakantie-ervaringen. Ik sluit me dus helemaal aan bij Wendy's laatste mail. Kom naar bruisend Antigua en word vrijwilliger bij Ami & Go! Of als de omstandigheden thuis dat niet toelaten, ondersteun dit project op een andere manier, bijv. door een bijdrage te storten t.b.v. de aanschaf van fatsoenlijk schoolmeubilair.

Verder vermaken we ons hier in Antigua en omstreken nog steeds prima. Het tempo is hier wat anders dan in hectisch Holland, dus we doen hier wel wat
langer over om de zaken aan te schaffen, dan wel te regelen. Zo hebben we een groot deel van deze week besteed aan Wendy's terugvluchtperikelen. Onze
vrienden van de KLM waren zo stom geweest om niet aan Maxicana door te geven dat , i.t.t. de heenreis, de terugreis wel via Mexico City zou gaan, met als
gevolg dat Wendy automatisch uit het systeem was gehaald en dus feitelijk geen terugvlucht had. Een heleboel gedoe, maar na diverse mailtjes naar KLM,
Mexicana en de reisverzekering, en een erg behulpzame agencia de viaje, is alles goedgekomen; ze komt gewoon zoals gepland as. zondag thuis. Gelukkig maar.

Als er niet iets te regelen valt, vullen we onze dagen met shoppen, markten bezoeken, mailen en eten en drinken. Wendy is meer van de drank, wat hier geen probleem is (mojito's, wijn, etc.), maar ook cappuchino-mensen als ik komen ruim aan hun trekken. Ik heb echt wel elke dag tenminste 1 cappuchino nodig, en na diverse tentjes geprobeerd te hebben, heb ik een top 3 kunnen samenstellen.

Ja, en dan natuurlijk de sportschool. Vanwege de heerlijk warme douches, maar ook vanwege de verschillende activiteiten. Aerobics, power yoga,
pilatus...vooral dat laatste is erg leuk. En dat alles allemaal op loopafstand, wat wil je dan nog meer?

Het verblijf in Antigua is dus erg aangenaam en over het algemeen redelijk luxe. Ook erg sfeervol. Zo hebben we gisteravond met z'n allen Ana mee uit eten genomen naar Gaia, een orientaals restaurant met heerlijk eten (kebab) in een goede atmosfeer met zowel Spaanstalige als Arabische muziek. En vanavond gaan we gezellig met z'n tweetjes uit eten bij Casa Santo Domingo,
een voormalig klooster dat geheel in oorspronkelijke stijl is gebleven. We hebben het vorige week bezocht en nog nooit zoiets moois gezien! Al die kaarsjes en die kloostersfeer....eigenlijk niet op papier te beschrijven, je moet het gewoon gezien hebben.

Een ander indrukwekkend moment was het bijwonen van de mis afgelopen zondag. Omdat het zo anders was dan verwacht. Ik had verwacht dat we zo'n kitscherige kerk zouden aantreffen zoals ik die zonder uitzondering in Peru en Bolivia heb gezien, met alleen maar bladgoud en kunstbloemen en enorme beelden. Maar deze kerk was tegelijkertijd versierd en sober; erg sfeervol.
En de pastor was enorm toegankelijk, informeel en vriendelijk en had zonder twijfel charisma. En dan de muziek, onder begeleiding van een synthesizer en
gitaar werd er heel mooi gezongen, het leken wel opwekkingsliederen. Ja, beiden vonden we het fijn om eens een Guatemalteekse mis mee te maken.

Voor deze mail te lang wordt, in vogelvlucht nog even wat korte indrukken:
Lago Atitlan: werkelijk een stukje paradijs op aarde! Met het verblijf in Archa de Noe als onbetwist hoogtepunt. Zal ik me nog lang blijven herinneren.
Tikal: andere vegetatie, andere mensen, andere huizen, andere temperaturen...dit andere stukje Guatemala moet iedereen die Guatamala bezoekt gezien hebben. Die indrukwekkende Maya-ruines die uit de jungle
herrijzen, adembenemend en vooral ook mysterieus. En dan de flora en fauna...werkelijk prachtig!
De mensen: aardig, vriendelijk en ook heel toegankelijk. Als je hen iets vraagt, zijn ze altijd bereid om te helpen. En onze madre de la casa Ana is
helemaal geweldig! Toen ik de eerste week niet fit was, heeft ze me echt verwend met thee op bed enzo, echt niet normaal meer. En ze vindt het vreselijk als mensen weggaan, zo zou ze het liefst willen dat Wendy nog een
paar weken bleef.
And so do I! We hebben het enorm gezellig met elkaar, zelfs niet 1 keer een meningsverschil of ruzie gehad en zijn van elkaar globaal kennende collega's echte vriendinnen geworden. Ik vind het dan ook vreselijk dat ze over twee dagen al naar huis gaat, het zal vreemd zijn zonder haar en ik zal haar missen. Maar we hebben samen wel een hele leuke tijd gehad, al die indrukken
en ervaringen kunnen delen, en zullen straks in de gemeente Hellendoorn ongetwijfeld heel wat hebben om op terug te kijken. Wat we ongetwijfeld ook zullen doen onder het genot van een lekker wijntje.

Tot zover maar weer. Hulde aan degenen die deze mail tot het eind toe hebben gelezen. 't Is nu bouwvak nietwaar? Dan aan degenen die nog op vakantie gaan, heel veel plezier toegewenst! En aan allemaal: pas goed op jezelf en op elkaar en ik hoop jullie allemaal over ruim een week weer in levende lijve te zien en te spreken!

Adios,
Joanne