omhoog
omlaag
Dagboek numero doce
hoihoi allemaal,

Hier in Antigua zijn de laatste dagen voor ons ingegaan. Het gaat nog niet zo goed met Dorien. De brandwonden op haar been zijn niet verbeterd, we zijn daarom terug gegaan naar de arts. Dorien is doorverwezen naar een dermatoloog(huidarts). Hij (net mister Bean) heeft haar andere (zwaardere) smeermiddeltjes gegeven. Nu hopen dat het beter gaat. Wel heeft ze als bedankje van de Duitse mevrouw uit ons gastgezin een doosje bonbons gekregen, omdat Dorien haar voet een aantal dagen had ingezwachteld. Echt lief.

Woensdag zijn we met Joanne naar San Antonio geweest. Een dorpje waar zij stenen huizen bouwen via de stichting Constru Casa voor arme gezinnen. We zijn hier naar toe gegaan via de chickenbus. Deze zit propvol met Guatemalteekse mensen. Je moet hier ook erg oppassen voor je spullen, dat ze deze niet jatten. Eenmaal aangekomen begon het te stormen. Wij moesten een half uur schuilen onder een heel klein afdakje. Lekker krap en knus tegen elkaar aan. Het water en modder liep van de berg af en de straat was dus ook niet meer begaanbaar. Naar lang wachten werd het weer iets beter en zijn we toch nog naar de gezinnen toe gegaan. We hebben nu met eigen ogen kunnen zien hoe deze gezinnen leefden en nu leven. Eerst in een klein huisje, dat bestaat uit maisstengels en golfplaten en nu uit een stenen huisje. Een hele grote vooruitgang. Wel zijn er een aantal regels aan verbonden. Zo word er eerst gekeken welke gezinnen in het dorp een slechte woonvoorziening hebben en dus aan bod komen voor een stenen huisje. Dit word uitgezocht door de sociale instanties van het land zelf. Verder moet het gezin eigen grond hebben, 1 gezinslid moet 2 weken vrijwillig meewerken aan de bouw, ze moeten zelf het oude huis verplaatsen en de plek van de bouw egaliseren en tot slot moeten ze 4 jaar in het huis wonen voordat ze het verkopen. Ook moet het gezin een eigen bijdrage leveren dat bestaat uit 300 euro in 2 jaar. Het huisje zelf kost totaal ongeveer 3000 euro. Wat gefinancierd wordt vanuit Nederland.

Gister was onze laatste schooldag. Een speciale dag. We hebben dit gevierd met de kinderen. We hebben ballonnen opgeblazen en poppetjes gemaakt. We werden de gehele dag doodgeknuffeld door alle kinderen. We hadden voor de school een fotolijst met een foto van ons erin meegebracht. Deze hebben we overhandigd aan Norma. Ook hadden zij een verrassing voor ons. We hebben eerst buiten in een kring liedjes gezongen. Daarna mochten we binnenkomen in het schooltje. Twee ouders hadden ananasschijven, coca cola en een hele grote taart meegenomen. Voor ons en de kinderen. Echt heel lief. Dit is echt een waardering, want een taart kost voor hen heel veel geld en dit is ook niet iets dat zij vaak eten. Aan het eind kwam het afscheid. We hebben een groepsfoto gemaakt en kregen van ieder kind een dikke knuffel en kus. Ze lieten je gewoon niet meer los. Ook kregen we een aantal kleine kadootjes. Bloemetjes en glazen potjes. Ouders hadden ook hun camara meegenomen en wouden dat we met hun kind op de foto gingen. Tot slot iedereen uitgezwaaid en toen was het tijd om te gaan. Een dikke knuffel van Norma en Sandra. Deze ervaring op het schooltje is iets om nooit meer te vergeten. Zo geweldig om iets te kunnen doen voor deze mensen. Geweldig!! En Zoals Norma (lerares) zei:"Jullie zitten hier in mijn hart". Probeer het dan nog maar droog te houden. Echt geweldig mooi deze ervaring. We hadden dit voor geen goud willen missen.

Nog even genieten van ons laatste weekend....tot snel...Zondag komt nog een keer een dagboekverhaal.......en een hele speciale kunnen we al wel vast verklappen.

een dikke knuffel van Dorien en Carlijn