omhoog
omlaag
We gaan er voor!
Na enkele slechte nachten, er veel over nagedacht en gepraat te hebben zijn we tot de conclusie gekomen om toch door te gaan met het opzetten van een project in Barcenas. De vorige keer heb ik in het dagboek geschreven dat het onmogelijk is om daar wat te beginnen. Maar we gaan het proberen en gaan er gewoon voor. Niets is dus zo wisselend als de gedachten van Michiel en Anne. We gaan het nu wel anders aanpakken dan voorheen de bedoeling was. In plaats van al gelijk iets te kopen en te bouwen gaan we eerst bij iemand achter thuis beginnen. We hebben hiervoor al iemand gevonden die haar achtertuin beschikbaar wilstellen. Echt een hele aardige maar ook pittige mevrouw, waar we denk ik nog veel aan zullen hebben straks. We hebben haar gevraagd of ze er geld voor wilde hebben, maar dat wilde ze niet. Ze wil ons graag helpen met het opzetten van het project. Ze wilde zelfs voor ons op zoek gaan naar wat tafeltjes en stoeltjes. Geweldig toch!
We zien het weer helemaal zitten. Zodra we een auto hebben gevonden kunnen we beginnen. De afgelopen keren zijn we weer gaan liften. Het eerste stuk met de bus en daarna langs de weg wachten totdat er een pickup langs komt waar we in kunnen stappen. Soms heb je geluk dat er gelijk al iemand stopt, maar de terugweg was wat lastiger. Bijna een half uur staan liften. Maar het is beter dan 2 uur in de bus te zitten en over de hoofdstad te gaan.
We willen eerst met 2 a 3 dagen in de week beginnen met activiteiten en onderwijs te geven aan kinderen in de leeftijd van 5 t/m 11 jaar, die niet naar school gaan. Daarnaast gaan we ook nog een halve dag in de week een gehandicapt meisje begeleiden. Zij zit in een rolstoel, die overigens veel te klein is voor haar, en ze heeft al vele operaties gehad aan haar hoofd. Dit meisje komt maar zelden buiten.
Morgen gaan we weer naar Barcenas om te praten en overleggen over hoe en wat verder. Deze week heb ik ook mijn oude gastgezin opgezocht in Barcenas. Ze dachten trouwens allemaal dat we al getrouwd waren en al kinderen hadden. Ze vroegen ook steeds wanneer we dan gingen trouwen en dat ze graag in d toekomst foto?s willen zien van onze kinderen. Het was erg leuk om ze weer te zien. Ook zij willen ons graag helpen bij ons project. Zij zeiden ook dat er helemaal niet omgekeken werd naar dit soort kinderen. Niemand bekommerd zich er om. Sneu he. Dus er is genoeg werk aan de winkel voor ons.
We hebben er ontzettend veel zin in en kunnen niet wachten wanneer we echt kunnen beginnen. Maar we willen het wel klein houden, omdat we maar heel weinig ruimte hebben. In de toekomst wanneer het eenmaal loopt gaan we wel zoeken naar een andere ruimte, maar eerst willen we kijken hoe dit gaat.

Heel veel liefs en groetjes van Michiel en Anne

p.s. Een hele fijne Sinterklaas!