omhoog
omlaag
Wendy weer in NL
Goedesmorgens lieve mensen,

En daar ben ik dan weer, met jet-lag en al, vandaar op dit onchristelijke tijdstip een mailtje.....

Mijn laatste week was een beetje een rare. Veel tijd stond in het teken van hoe kom ik weer terug in Nederland. Want ja, als je met Mexicana heen vliegt en je komt niet opdagen, zoals ik vanwege de overboeking van mijn heenvlucht, wordt je automatisch uit het systeem gegooid. Nu had het aardige kipje van de KLM mij wel verzekerd dat alles in kannen en kruiken was en dat ik echt niets hoefde her te bevestigen, maar ik ben van eerst zien, dan geloven. Dus toen het Agenciaatje de Viaje (reisbureau) even de vluchten wilde bevestigen, wisten ze bij Mexicana niet wie ik was. Fijn. Er was nog maar 1 mogelijkheid en dat was 's ochtends om 07.00 uur (dat houdt dus in 04.00 uur vertrekken uit Antigua) vertrekken met Mexicana en ruim 10 uur wachten in Mexico City op het vliegveld. Daarna om 21.00 uur met de KLM mee naar Amsterdam. Dus ik ben ruim 30 uur onderweg geweest. The sky is the limit moet je maar denken.... Ach en wat wilde het geval, er was nog een Nederlandse jongen die deze "fijne" route ging vliegen, dus hebben wij elkaar op het vliegveld van Mexico City maar beziggehouden... Mensen kijken, elkaar wakker houden, koffie drinken, lezen, eten, zo kom je de tijd wel door. Ik kon ook niet van het vliegveld af want mijn bagage kon niet gelijk worden doorgezonden dus mijn rugzak moest worden opgehaald.

Maar gelukkig stonden Steven, Bert en Femke en Maaike op Schiphol om me op te halen, dat was echt top! En na de nodige koffie naar huis, uitpakken en in een warm bad! Fijn om weer thuis te zijn.....

Maar dan mijn laatste week...

Maandag hadden we een mooie dag om de nodige boodschappen te doen, want we hadden besloten dat, om het afscheid geen groot jankfestijn te laten worden, er maar een feest van moest worden gemaakt. Dus, na een bezoek aan de sportschool, pi?ata (in de vorm van een grote papiermache clown, die gevuld moet worden met snoep) gekocht, taart besteld, spelletjes voorbereid en
uitnodigingen geschreven. Kortom druk dagje.

Dinsdag weer naar de schatjes in Barcenas. Elke keer weer een prachtig moment. De mensen in Barcenas kennen me inmiddels en begroeten me bij naam. Joanne was er gelukkig weer bij, dus iedereen blij. Na het weekend is het voor de kinderen soms wel moeilijk om op gang te komen dus rustig begonnen met schrijven. Daarna kleuren, buiten spelletjes doen en, uiteraard tanden poetsen. Toen de uitnodigingen uitgedeeld, kinders wisten niet wat ze overkwam, een fiesta!

Woensdag, veel vragen waarom een fiesta, mogen de moeders meekomen (schijnt in Guatemala niet ongebruikelijk te zijn) enz enz.... Toen ze doorhadden ddat het was omdat ik wegging, kwamen velen met de vraag "Waarom blijf je niet??"... Moeilijke vraag want daarover heb ik wel nagedacht. De spreekwoordelijke druppel op de gloeiende plaat is wel een prachtige druppel, die veel energie kost maar des te meer ook zoveel oplevert en waar je ook weer de nodige energie van krijgt. Hier maak je echt het verschil! De kinderen zijn superblij dat je er weer bent en kunnen niet hard genoeg naar je toe komen rennen als ze je zien. Ook als is het zo dat je niet alles zo snel kunt veranderen als je misschien zou willen, ook kleine dingen, zoals het tandenpoetsen, geven je de voldoening die je uit het vrijwilligerswerk kunt halen.. Een verrijking, in vele opzichten, zo moet je het maar zien.
Verder een prima dag, schrijven, spelletjes en met als slot het versieren van het "lokaaltje".

Donderdag. Mijn laatste dag, eerst taart opgehaald en afscheid genomen van de Mario de taxiboer die mij altijd heen bracht (prima kerel). Kinderen zagen er prachtig uit, feestjurken aan! We zijn begonnen met schminken, groot succes, en na die tijd het geblinddoekt elkaar vla voeren (leuke happening, vooral met feestjurk aan!) en toen "koek" happen, veel gelachen.
Toen de prachtige taart en toen de kadootjes uitpakken. Ze hadden echt bijna allemaal wat meegenomen, dat kun je je toch niet voorstellen... en na die tijd, tandenpoetsen en toen waar alle kinderen de hele ochtend al naar uitkeken, de pi?ata! De kinderen moeten dan een voor een, geblinddoekt dat ding kapot proberen te slaan. Nou dat kostte de nodige tijd, maar wat een happening, als er snoep of kleine kadootjes uit de pi?ata op de grond vielen, stortten ze zich er allemaal op (soms terwijl er nog iemand geblinddoekt stond te meppen op de (dan wel per ongeluk op een kind) pi?ata.... Norma sprak nog een paar woorden als afscheid (en ik begreep ook nog wat ze zei) en toen de kadozakjes uitgedeeld (we hadden voor iedereen een kadootje gekocht) wat een groot succes was en tja toen ... Adios Ni?os... Kortom een prachtig afscheid van een periode waar ik met een meer dan voldaan gevoel op terugkijk, want wat is het toch een geweldig project! Anne en Michel, hulde!

Vrijdag, toen alles met de vluchten rond bleek te zijn, konden we dus lekker relaxed op het strand in Montericco liggen, heerlijk aan de Pacific Ocean (die overigens lekker warm was).... Ik had bruiningsaccelerator gekocht met wortel en ik kan jullie wel vertellen dat het flink heeft gewerkt! Een kreeft kan niet roder zijn dan ik.....

's Avonds afscheid van Madre Ana, de moeder van het gastgezin... Ze wilde heel graag dat ik nog een tijdje bleef want het was zo gezellig en mijn Spaans was zo prachtig om naar te luisteren (lees: om te lachen)... Ik heb een prima tijd gehad in mijn gastgezin, Ana is lief, zorgzaam en kan geweldig koken! In zo'n gastgezin is het een komen een gaan van mensen, dus ook altijd weer nieuwe mensen ontmoeten...

Toen naar Reilly's (de stamkroeg) om afscheid te nemen van Liesbeth, ... heel gezellig....

En toen, hup de koffer in, want om 04.00 uur stond de shuttle voor de deur! Om 03.40 uur de bel! De shuttle, dat is on-Spaans, te vroeg in plaats van de laat!! Dus een kort maar heftig afscheid van Joanne en toen op naar huis!

Joanne blijft nog een weekje en ging dit weekend nog op pad. Ik heb met haar een mooie tijd gehad. Ze heeft er zeker aan bijgedragen dat dit een gedenkwaardige vakantie is geworden... want ja, wat kenden we elkaar eigenlijk nou... maar goed om te weten dat ons beider intu?tie dacht dat wij het wel met elkaar konden vinden en dat onze intu?tie ons zeker niet in de steek heeft gelaten, we zijn begonnen in Guatemala als collega's en zijn ge?indigd als vriendinnen....we hebben een boel om van na te genieten straks (en dankzij Joanne's fotografeer activiteiten hebben we er (veel) beeld bij)!! Een mooie en gedenkwaardige vakantie, waar ik het er eens een keer zonder kleerscheuren vanaf heb gebracht!

Als het aan mij ligt is het een "Tot ziens" en geen definitief afscheid ...

Maar toch, fijn om weer terug te zijn!

Lieve mensen, heel veel dank voor jullie mail, altijd fijn om in den vreemde berichten te ontvangen van thuis en ik hoop jullie binnenkort natuurlijk weer te zien.....

Tot onder de paraplu!!

Veel liefs,

Wendy