omhoog
omlaag
Vrolijk pasen
Hallo daar,

De heilige week (Semana Santa) is voorbij. Dus de rust is wedergekeerd. Pasen wordt hier wel heel anders gevierd dan wij gewend zijn in Nederland. Eieren beschilderen en opeten kennen ze niet. Weken (40 dagen, de vastentijd) van tevoren vinden er al processies plaats. Zaterdag 10 april is het zo goed als afgelopen met de processies. Wanneer in Nederland eerste Paasdag en Tweede paasdag wordt gevierd, zit het er hier al op. Tweede Paasdag kennen ze ook niet, net als tweede Kerstdag. Zondag wordt er nog wel wat gedanst en muziek gespeeld. Maar wat een happening zeg.

Zaterdag de 27e werden er bij ons in de buurt allerlei ?alfombras? (tapijten) op straat gemaakt. Dit ging door tot laat in de nacht, want de volgende ochtend zou om 6 uur een processie langs komen. We hebben verschillende mooie ?alfombras? gezien. De meeste zijn gemaakt van verschillende kleuren geverfd zaagsel. Anderen zijn gemaakt van dennennaalden, fruit en bloemen. Je ziet verschillende afbeeldingen op een rechthoekig stuk midden op straat. Vlinders, godsdienstige afbeeldingen, bloemen. De een nog groter dan de ander. Er mag dan ook geen verkeer langs, dus hele straten worden hiervoor afgesloten. Het is nog een hele kunst om zoiets te maken. Families, buren, iedereen werkt samen en heeft vaak zijn eigen techniek. De een zeeft het zaagsel, de andere hangt op een plank boven de alfombra om een figuur te maken met verschillende kleuren zaagsel m.b.v. een patroon. Iedereen zit op straat, er wordt gegeten, muziek gedraaid en dat gaat de hele nacht door. Binnenkort zullen we wat foto?s op de website zetten van enkele alfombras en processies zodat jullie een beeld kunnen krijgen hoe het er hier aan toe is gegaan.
Zo werd er ook bij ons voor in de straat een alfombra gemaakt door onze buren. Elk jaar maken ze een andere. Zakken zaagsel, patronen, planken en stenen staan klaar. De hele kleine kinderen maken een eigen alfombra wat meestal is gemaakt van naalden en bloemen. Bij het kijken kwamen we in contact met onze buren. Erg aardige mensen. Ze komen oorspronkelijk uit de Peten en zijn hier een aantal jaren naar toe verhuisd. Op een gegeven moment hadden we het over de Guatemalteekse keuken. Marcella, een oud vrouwtje, wilde voor ons wel tortillas maken toen ik zei dat wij die wel lekker vonden, maar wel op de manier die ze gebruiken in de Peten. De volgende dag kon ik de tortillas om 12 uur op halen. We hebben ?s avonds nog een tijd staan kijken en zijn toen de volgende ochtend om half 7 uit bed gegaan om de alfombras en de processie te bekijken. Er zaten echt hele mooie ? kunstwerken? bij. Het was eerst nog niet zo druk, dus we konden ze met alle gemak bekijken. Daar kwam de processie aan. Aaah, daar gaan de mooie alfombras, want de processie loopt er gewoon over heen, dat is gebruikelijk. Maar wat zonde. De draagbaar waar Jezus op staat wordt gedragen door 70 mannen. Daarna komen de vrouwen langs met Maria. Aan sommige vrouwen kon je goed zien dat ze het moeilijk hadden. Maar ze lopen ook op hakjes en tillen een ontzettend zwaar ding. Knap hoor! Ook wordt er achter beide draagbaren muziek gespeeld door een orkest die meeloopt. Elk blok wordt er een ander muziekstuk gespeeld. Voor ons lijkt het veelal dezelfde treurmuziek, maar er schijnen zelfs cd?s te zijn met al dit soort muziek.

Zondag kon ik dus om 12 uur de tortillas op halen. Marcella, was nog niet klaar dus ik moest nog even wachten. Ik had voor haar een aantal paaseitjes meegegeven, waar ze erg blij mee was. Ondertussen kwamen wat familieleden langs. Neefjes, nichtjes. Marcella wil me zelfs wel kookles geven in de gerechten van hier. En of ik hun dan Italiaans wilde leren koken. Haha. Even later kwam haar man de keuken binnen Hij vroeg of ik misschien marimba les wilde hebben van hem. Het was erg makkelijk om te leren zei hij, net een piano. Gelukkig speelt hij ook klassieke muziek en niet alleen de traditionele muziek van hier, want even er naar luisteren okee, maar de hele dag. Wie weet, ik krijg het zo wel druk met allerlei dingetjes.
Een van haar dochters, Patty Ana, die onderwijzeres is en mij het fotoalbum liet zien van haar trouwdag noemde me gelijk een goede vriendin. Wat een paar chocolade eitjes en tortillas kunnen doen. Echt leuk deze contacten.
De tortillas waren trouwens echt lekker. Als het aan Marcella ligt wil ze elke dag wel tortillas voor ons maken.
Patty Ana nodigde me uit om een keer een dag te komen kijken bij haar op school. Ook wil ze een keer komen kijken bij ons project. En wanneer we dingen nodig hebben of als er iets is dan kunnen we altijd bij haar aankloppen.

?s Middags liepen we bij de kerk San Fransico. Wat een drukte aan mensen hier. We wilden net naar binnen gaan toen we wat bekenden zagen lopen. He dat is mijn oude gastgezin. Dat is toevallig. Nu zo midden in die drukte komen we elkaar hier tegen. Ook zij waren erg verbaasd. De hele familie was er, zelfs hun dochter die af en toe bij hen komt, omdat ze in Nicaragua werkt.

Maandag hebben we voorbereidingen getroffen voor dinsdag. We wilden een klein feestje houden voor de kinderen in verband met Pasen. Dinsdag was erg geslaagd. We hadden ballonnen en slingers opgehangen. Eerst zijn de kinderen bezig geweest een paasbakje te maken. Daarna hebben we letters (bij gebrek aan paaseieren) verstopt die de kinderen moesten zoeken. Sommige kinderen waren zo snel en andere kinderen konden geen enkele letter vinden. Uiteindelijk was het hele alfabet compleet en kon het feest beginnen. Muziek aan en toen maar dansen. De kinderen vonden het prachtig, eerst wel afwachtend, maar niet veel later stonden ze allemaal te dansen en ons na te doen met verschillende bewegingen. Pffft, daar krijg je het warm van, tijd voor een refaccion.
Aan het einde hebben we de kinderen een paashaas gegeven met chocolade-eitjes. Jacky vroeg of ze die thuis moest op eten. Ik zei dat ze zelf mocht weten waar zij ze op wilde eten. Nou, gelijk graaiden alle kinderen hun zakje open en begonnen te snoepen. Overal zag je chocoladehandjes en mondjes. Ook had Annie nog wat pennen en haarelastiekjes meegenomen voor de kinderen. Na afloop toen we de kinderen allemaal naar huis hadden gebracht zat Antoinette, al voor ons te koken. Dat is nog steeds moeilijk te snappen. Wat ze allemaal voor ons kookt kan ze zelf een week of misschien wel langer van eten. Maar het woordje nee wil ze niet horen. Maar je voelt je soms wel opgelaten. Dan zit je aan tafel te eten en zij zet steeds dingen voor je neus. Ze zegt ook, jullie moeten meer eten. Zelf eet ze ook wel mee, maar omdat ze een winkeltje heeft wordt er elke keer op de deur geklopt en staat ze weer op van tafel. Echt een heel bijzonder, sociaal en vrolijk mens.

We moesten afgelopen week ook het land weer uit voor ons visum. Dit keer hadden we gekozen voor El Salvador, maar bij nader inzien bleek dit toch niet zo heel geweldig te zijn. Zaterdag 3 april werden we om 11 uur opgehaald door een busje die ons naar de opstapplek in de hoofdstad bracht. Het was al aardig druk in de hoofdstad. Pas om 13.00 vertrokken we uiteindelijk met de bus richting El Salvador. Best wel weer spannend zo naar een onbekend land. Daar kwamen de grenskantoortjes al in zicht. Bij het uitstappen stonden wel zeker 10 mensen bij de deur op een rijtje. Geld wisselen? Dollars nodig? Het welkomstcomit? dus voor het omwisselen van de quetzal in dollars. Even in de rij voor een exit stempel en daarna in de rij voor een stempel van El Salvador. Bij ons ging het aardig snel, maar al met al hebben we er toch ruim een uur gestaan met de bus.
Tijdens onze reis naar San Salvador, zagen we op een gegeven moment allemaal ?huisjes? staan op een vuilnisbelt aan weerszijden van de weg. Toen moest ik wel even weer slikken. Aan de kant van Guatemalacity waar we de stad uitgingen, zagen we hele luxe en grote huizen. De een nog groter en mooier dan de ander. En nu zie je weer de andere kant van het leven. Wat een contrast.

Om 18.30 kwamen we aan op onze eindbestemming. San Salvador. Het eindstation van de Tica-bus was in het oosten van San Salavador. Tevens ook het gevaarlijkste gedeelte. Snel een veilig hotel zien te vinden. Na 5 ?hotels? te hebben gezien moesten we toch besluiten waar we de nacht door gingen brengen. We hebben gekozen voor een hotel naast een plaatselijk eettentje. Een simpele, vochtige kamer waarvan de deur bijna niet dicht kon. Het slotje wat er op zat stelde niks voor. We hadden ook nog niet gegeten die dag, dus we hebben daar snel even wat gegeten. Toen we daar eenmaal zaten bleven de mensen ons aankijken en vooral de mannen. Echt prettig voelen deden we niet echt. En warm dat het was. In het eettentje hadden ze ook een soort jukebox. Het ene liedje werd na de andere opgezet en dat ging door tot in de late uurtjes. Het hotel zat ook aardig vol zo te horen. De hele nacht hoorden we mensen praten en schreeuwen. Ongeveer een uurtje was het redelijk stil. We hebben met een oog wakker gelegen. Onze portemonnees onder de kussens. En nu de nacht maar doorkomen en morgenvroeg snel weer weg. Om 5 uur schrokken we weer wakker van allerlei geluiden. Verkeer raasde voorbij, af en toe werd er vuurwerk afgestoken, maar de meeste overlast kwam door het geschreeuw van de mensen in het hotel. Rekening houden met elkaar en zachtjes praten hebben ze hier nog nooit van gehoord. Rond 7 uur zijn we er maar uit gegaan. Wat een nacht. Misschien, dat weten we eigenlijk wel zeker, zaten we gewoon in het verkeerde deel van San Salvador. Maar we kwamen ook zo laat aan. En om dan een bus of taxi te nemen naar de andere kant leek ons ook niet zo?n goed idee. We wilden het liefste zo snel mogelijk weg, vooral nadat we gehoord hadden dat dit het gevaarlijkste punt is van San Salvador. Hier zijn de straatbendes enorm actief. We zeiden al tegen elkaar, het is maar goed dat het thuisfront niet alles ziet en weet. Om half 9 hebben we een bus kunnen nemen naar de opstapplek voor een bus naar Santa Ana. Op naar Santa Ana, hopelijk is het daar wat beter.

Dus busrit duurde erg lang. Op een gegeven moment kwamen we op een punt dichtbij Santa Ana welke we nog herkenden van de heenweg. Maar de bus reed verder. Hij zal ons wel op de goede plek brengen dachten we, want we hebben hem zelfs het kaartje van Santa Ana laten zien, omdat we graag uit wilden stappen dichtbij een hotel. Aangekomen in Santa Ana. We stapten uit bij het busstation en de markt. De buschauffeur zei tegen ons, daar heb je het hotel en daar het theater. Het was nog wel een stukje lopen dus we wilden de bus pakken naar het centrum. Er stond al een bus klaar. Naar het centrum van Santa Ana? Ja, daar ga ik heen. Hoeveel kost het? Huh zoveel voor zo?n klein stukje. Maar we doen het maar. We gingen zitten en de bus reed al gelijk weg. Dan moet hij hier nu rechts, maar de bus reed naar links. Ok? dan neemt hij de buitenwijk en gaat hij hier zo de bocht door. Maar niet dus. De bus reed hetzelfde stuk weer terug waar we net vandaan kwamen. Nee he! Wat is dit! Nog wel drie keer gevraagd aan de buschauffeur of we wel de goede kant op gingen. Ja, die kant is het op, zei hij dan. We gaven het al helemaal op en wilden het liefst zo snel mogelijk weer terug naar Guatemala. Als het kon nog diezelfde dag. We hadden honger, want we hadden nog niet gegeten die dag en het was ondertussen al middag geworden. Het was warm in de bus, mensen die je aankijken.
?Hier is de Kathedraal? zei de buschauffeur op een gegeven moment. We keken verschrikt opzij en zagen een heel groot mooi gebouw. Zou het dan nu wel kloppen? Is dit Santa Ana? Ooh, wat erg. We zijn nog wel zo boos geweest op deze buschauffeur. ?Nee het is die kant op?, zeiden we nog. Hij zal wel gedacht hebben. Hij had dus gewoon gelijk en die andere buschauffeur niet. Ooh wat erg. En wij hem maar boos op hem. Snel uitstappen en op zoek naar een hotel. We zijn er nu en dat is het belangrijkste.

Santa Ana was inderdaad een stuk mooier met zijn gebouwen. Weer liepen we daar als enige toeristen. Het was erg moeilijk iets te vinden waar we konden eten want bijna alles zat dicht omdat het zondag was. De meeste mensen gaan dan weg uit Santa Ana en gaan dan naar het strand. We vonden het ook al zo rustig. We kwamen aan de praat met een oud mannetje van 84. Hij kende een goede plek om te eten wat niet al te duur was. We zien hier uiteindelijk ook maar gaan zitten, omdat er echt verder niks open was. Ja, de Pollo Campero, maar daar was het dan ook ontzettend druk.
In Santa Ana hebben we verder wat rondgelopen en dingen bekeken. ?s Avonds lagen we weer vroeg in bed. Het hotel waar we sliepen was een stuk beter dan in San Salvador. Maar wat was het warm! Bij de minste geringste inspanning zat je al te zweten.
De volgende dag wilden we weer terug naar de Guatemala. We hadden het hier wel gezien. We hadden de opstap plek voor de bussen naar Guatemala gevonden. Twee tickets graag. De man tikte op een bordje. We konden dus niet betalen met een briefje van 100, 50 en 20 dollar. En we hadden niet kleiner. Wat nu? Hij verwees ons naar een bank, maar zijn roetomschrijving klopte voor geen meter en de tijd begon de dringen. Want hij had onze namen al wel opgeschreven voor de bus van 11 uur. We zijn bij verschillende winkels langs geweest, maar niemand had zoveel geld dat ze konden wisselen. Twee vrouwen zeiden dat we naar het centrum moesten, daar hadden ze wel een bank die open was. Uiteindelijk legde een andere mevrouw ons wel de goede route uit naar de bank (Agricola). Aangekomen bij de bank stond er een enorme rij. Toen we op de helft stonden werden we er tussenuit gehaald en naar een andere ruimte gestuurd. Daar stonden nog meer mensen in de rij, maar ze hadden hier wel meer balies, zeiden ze. Wat ging dit langzaam en de klok tikte maar door. Straks missen we de bus. Bijna een uur hebben we in de rij gestaan. En zelf waren we met 10 seconden klaar. Snel weer terug naar het buskantoortje in de hitte. We waren gelukkig nog op tijd. De bus waar we in kwamen te zitten zat helemaal vol. Gelukkig waren er nog net 2 plekken vrij. Michiel helemaal voorin en ik achterin. Dichtbij de grens werden er papiertjes uitgedeeld die je in moest vullen. De mensen om me heen raakten een beetje in paniek en het werd ook zo 5 graden warmer in de bus. Ik had gelukkig wat pennen mee, dus ik kon het papiertje zo invullen. Niet veel later gingen 3 pennen van ons de bus door. Mensen die aan je vragen hoe ze het in moeten vullen. Wel lachen hoor. Gelukkig ging het erg snel bij de grensovergang. In de rij kreeg ik zelfs nog mijn pennen terug. Nu zo snel mogelijk verder naar Guatemala en Antigua. Zaterdag er heen en maandag weer terug. Wat een ?vakantie?. Maar wij hebben gelukkig ons stempeltje weer voor 90 dagen.

Afgelopen donderdag hadden we samen met Carolien afgesproken om de processies te gaan bekijken. Hij begon vandaag bij San Fransisco. Toen we terug liepen zagen we nog een andere processie, van een andere kerk. En wat een menigte. Ook hadden we weer wat afgesproken voor ?s avonds, wat erg gezellig was.
Donderdag zouden Azucena, Koki en de kinderen eerst ook langs komen, maar die hebben helaas onderweg een klein ongelukje gehad met de auto en zijn toen gelijk weer huiswaarts gegaan. Gelukkig is alleen de auto beschadigd en zijn zij verder ongedeerd. Binnenkort maar bellen hoe het met ze gaat.

Aanstaande woensdag ga ik ook beginnen met Nederlandse les geven aan onze Guatemalteekse buurvrouw. Ben benieuwd hoe dat gaat. Zo verdienen we ook nog een klein beetje er bij voor onszelf.
We hebben vanmorgen ook onze grote Paasschoonmaak gehad. Alles is weer picobello in orde.
Vrolijk Pasen!

Que le vaya bien!

Miguel y Ana