omhoog
omlaag
1e verhaal van Wendy
Ha lieve mensen,

Vanuit een warm en vochtig Guatemala (eindelijk) een berichtje van mij. Tjonge, wat heeft het lang geduurd voordat ik hier was. Ik ben dus zaterdag weggegaan (wat overigens niet zonder traan ging, want ach, afscheid nemen is echt nooit leuk en ik zal er geen expert in worden) en bij de balie op Schiphol had men al het fijne bericht dat het vliegtuig overboekt was.....
Kans dus dat ik niet mee kon want hoe vroeg je ook boekt, of je nu wel of geen stoel hebt, je bent gewoon overgeleverd aan de willekeur van de computer. Tja, in de categorie begin je vakantie goed was dit wel weer een flitsende start met de vrienden van de KLM...

Wat maakte het allemaal minder erg??? Nou, wie trof ik op Schiphol, ja Hettyje gelooft het niet, een oude bekende. Toen ik dus na dit weinig opbeurende bericht even opkeek, keek ik de mooie bruine ogen van MAXWELL!!!! Dat ik toen niet flauwgevallen ben, onvoorstelbaar. Hij dacht ook, ik ken haar ergens van dus ja ........... toevalligheid ten top!! Iedereen die mij
heeft weggebracht weet nu ook wie Maxwell is, en volgens mij half vertrekkend Schiphol nu ook.. Dat was nu echt een fijn moment.

Maar aangekomen na een snelle Nellie Cooman sprint bij de gate bleek dat ik inderdaad NIET mee kon met het vliegtuig. Tja, balen want dan wordt je getraind in wachten, wachten en nog eens wachten. Foutje van de KLM, gaven ze ook gelijk toe. Het is standaard dat de vliegtuigen in vakantietijd worden overgeboekt, fijn h?? Maar gezellig met nog 2 lotgenoten gegeten op Schiphol in afwachting wanneer we dan wel weg konden. Dat bleek dus een dag later te zijn. Dus de KLM heeft een prima hotel geregeld met alles er op en er aan en als schadevergoeding kreeg je nog 600 EURI. Tja, het kon erger!!
Kon ik tenminste nog fatsoenlijk een uur in bad liggen, want dat was er vrijdag niet van gekomen...

Op zaterdag om 10.30 uur ben ik dus alleen (de andere 2 lotgenoten gingen via Parijs en weet ik veel welk deel van de wereld) eerst naar Houston gevlogen en let wel!! superbusinessclass, dus ik zat ongeveer op de zolder van een Boeing 747, wat een topreis. En wat nog mooier was, de KLM had ook geregeld dat ik alle Businessclass luxe kreeg... ja ja, champagne toen
ik zat en een drie gangen keuze menu en weet ik veel wat nog meer....Waar ik natuurlijk echt tranen van in mijn onderbroek kreeg was het Delfsblauwe huisje gevuld met Jenever dat je kreeg als je afscheidskado (en ik maak geen grap: maar er gingen mensen zelfs kijken of welk huisje ze nog niet hadden!!!!)..... Hahahahaha, dat staat nu mooi in het gastgezin op het
aquarium. Och, als je toch eens geld had, dan kun je altijd zo reizen, geen wachtijden bij de gate enz enz.... In Houston moest ik 6 uur wachten op het vliegtuig, maar mensen kijken in Amerika is geweldig! Als al die Amerikanen tegelijk in de Oceaan zouden springen heb je daar ook een vloedgolf, tjonge wat zijn die dik, daar kan ik met gemak op het strand liggen!! Gezond eten bestaat daar niet!

Ik heb bij Wendy's even een MCnuggetskip menu naar binnen gewerkt. In Amerika is het sinds 11 september zo dat je altijd door de douane moet en opnieuw moet incheken. Bij de douane wordt daar een foto van je gemaakt, een irisscan, en vooral muchas vingerafdrukken.. Schoenen uit als je door het poortje gaat echt wel een heisa.

Toen in het vliegtuig van Continental naar Guatamala City...... Wat een ouwe bak....En smerig! Aangekomen in Guatamala City stond gelijk de buschauffeur klaar met een groot bord met mijn naam er op! Echt, dat er geen betere Zuidamerikaan is die Formule 1 coureur is, dat begrijp ik niet! Wat scheuren die kerel! Maar tegen 11 uur 's avonds lokale tijd was ik dan eindelijk bij mevrouw Murales. Ik heb een kamer alleen met een bed en een tafel en een
stoel en ik zit er met nog een aantal studenten en een vrijwilliger. Ik viel om van de slaap maar ik was vanacht om 03.00 uur klaarwakker, ach en vanochtend heb ik bedacht dat ik maar gelijk in het dagritme moet komen dus om 08.00 uur zat ik aan het ontbijt. Ik moet zeggen dat ik er niet over na wil denken hoe lang ik onderweg ben geweest, want dan zakt me de moed in
de schoenen.

Het gastgezin bestaat uit een moeder en 2 kinderen en een hond (Pinky). Ana is de moeder en die kletst je de oren van het hoofd (ja ik weet het: echt iets voor mij). Maar ze is superaardig en met mijn Spaans kom ik toch een behoorlijk eind, doch het overschakelen is nog wel elke keer moeilijk.

Ach, ik ben nog maar even onderweg en nu al weer zoveel te vertellen, ik ga maar eens even een drankje nuttigen. Antiqua, by the way, is een prachtige stad met prachtig gekleurde gebouwen en vooral prachtige planten. En het pinnen is gelukt.

Nou lieve mensen, ik hoop dat het met jullie allemaal ook goed gaat en dat jullie genieten van het mooie weer, want dat is het geloof ik! Drink een wijntje op mij en tot mails.

Pas goed op jezelf en op elkaar!

Liefs,
Wendy