omhoog
omlaag
Het eerste verhaal van Carlijn & Dorien
Hoihoi allemaal.

We zijn gisteren vol enthousiasme en goede moed vertrokken richting Schiphol. Door meerdere ongevallen op de weg hebben we de vlucht bijna gemist. Een halfuur voordat het vliegtuig vertrok hebben we nog kunnen inchecken.

Afscheid nemen is nooit leuk, maar dit afscheid helemaal niet. Jeroen en Frans waren namelijk nog bezig met de auto aan het parkeren. Wij kregen de keuze of vertrekken zonder afscheid of de vlucht missen. Dit was echt niet leuk ...snik...snik. In Housten was het wederom rennen, vliegen en haasten om onze vlucht te kunnen halen. In Amerika zijn ze erg streng bij de douane en nou moest net bij Carlijn de metaaldetector afgaan. Carlijn moest even mee naar een kamertje waar ze alles verder hebben onderzocht. Gelukkig waren het waarschijnlijk de broekknopen. Deze doet ze dus ook niet meer aan de terugweg haha. Ondanks deze vertraging hebben we de vlucht nog net gehaald. In het vliegtuig werd Dorien erg ziek. Misselijk, oorpijn maar vooral een zere buik. Gelukkig zijn we weer veilig aan de grond gekomen in Guatemala City. Daar stond vervolgens een taxi klaar met onze namen erop. Na een hele snelle en hobbelige reis zijn we hartelijk ontvangen bij het gastgezin, in Antigua, door Anne (gastvrouw). We zijn daar aangekomen om 24.00 plaatselijke tijd. (In Nederland 07.00 in de ochtend.) Na die vermoeide reis hebben we vannacht heerlijk geslapen in onze twee persoonskamer. Vanmorgen zijn we verwend met een heerlijk fruit ontbijt en een weinig smaakvolle aardbeienshake haha het idee was goed.

Het is nu bij ons 10.00 in de ochtend bij jullie als het goed is 5 uur in de middag. Over een uurtje gaan we koffie drinken met Caroline (woont al jaren in Antigua) en Joanne (vrijwilliger voor een jaar in Antigua). Dan hebben we even de tijd om een aantal dingen te overleggen hoe en wat allemaal.... Morgen gaan we voor het eerst naar het schooltje in Barcenas. We zijn erg benieuwd en laten alles gewoon over ons heen komen. We vinden het hier nog wel een klein beetje eng en moeten nog wennen aan de cultuur hier. Alles is hier nieuw voor ons en ook het tijdsverschil speelt daarin een rol. Hopelijk kunnen we over twee dagen iets vertellen over ons schoolbezoek via de site. Tot snel allemaal bij ons volgende dagboekverhaal.....

dikke kus van Carlijn en Dorien.