omhoog
omlaag
Toekomstplannen.
Lieve mensen,

Over een paar dagen zitten we hier al 5 maanden in Guatemala. We komen echt tijd te kort. De dagen vliegen hier zo snel voorbij, de dagen lijken ook veel korter. We zullen proberen de dagboek verhalen wat korter te houden. Tevens willen we proberen het elke week bij te houden, maar door de drukte hebben we er soms helaas geen tijd voor. We moeten de activiteiten verzinnen en voorbereiden en daar gaat best veel tijd in zitten. Helaas zijn de activiteiten die we op internet kunnen vinden voor kinderen niet echt geschikt voor hier. De kinderen hier kunnen soms nauwelijks knippen of tekenen, dus heel veel dingen vallen al af. Ook zitten we met het materiaal. Wat je in Nederland volop kan krijgen, kun je hier nauwelijks vinden of het is verschrikkelijk duur. De knutselmaterialen zijn sowieso heel erg duur hier en is dan, normaal gesproken, ook alleen maar voor de rijkere Guatemalteken weggelegd.

Van de week hebben we weer een keer memory gemaakt met de kinderen. Dan krijgen de kinderen 2 blaadjes met elk 6 plaatjes erop om in te kleuren. Dat is in totaal dus 12 plaatjes per kind. En we houden rekening met 25 kinderen. En die moeten dan ook nog opgeplakt worden op gekleurd karton, omdat het anders doorschijnt. Die kartonnetjes zijn 10 bij 10 cm en die kun je hier niet zo kopen, dus die moeten ook nog uitgeknipt worden door ons uit grote vellen karton. Dan kom je dus uit op 300 kartonnetjes per keer dat we memory maken, dus je begrijpt wel dat we daar even zoet mee zijn. Ze zijn nu trouwens bijna klaar met hun spel, wat bestaat uit 72 plaatjes. Maar ja, de kinderen vinden het geweldig om te doen en je ziet ze echt genieten als ze bezig zijn. Ook zie je steeds iets beter worden in het inkleuren van de plaatjes. Was het eerst nog gekras met 1 kleur, nu kleuren ze binnen de lijntjes en gebruiken ze ook meerdere kleuren. Echt een verbetering dus. Zo is er ook een grote verbetering met het knippen. Konden de kinderen eerst hun schaar nog niet vast houden en nu knippen ze zelf de plaatjes uit.

Ook brengen ze elke keer hun schriftjes mee. Bij het binnen komen laten ze gelijk vol trots zien wat ze thuis geoefend hebben. Sommigen maken er nog steeds een beetje een rommeltje van of laten het door broer of zus doen, maar de meeste oefenen toch wel. We zijn begonnen met lijntjes en rondjes, maar heel veel zijn nu alweer een heel eind op weg met het alfabet. Een tijdje terug heeft de moeder van Luis zelfs gezegd dat haar zoontje verder is dan zijn neefje die wel naar school toe gaat. Nou, dat doet ons hartstikke goed om te horen. Echt een fijn gevoel. Nu zeggen sommige ouders ook, dat het waarschijnlijk komt doordat wij de kinderen veel meer aandacht geven, dan dat ze op een normale school krijgen van de leraar of lerares (die soms voor een klas van 50(!) kinderen staat). Tevens zeggen de ouders dat wij veel verschillende leer- en spelactiviteiten met de kinderen doen, waardoor de kinderen sneller leren en dingen opnemen. Voor ons is dat erg positief.

De man van Azucena, Koki, heeft deze week zijn auto verkocht. De reden is dat hij geld nodig heeft om deuren en garagedeuren te plaatsen in zijn huis. Aan de achterkant van het huis is alles nog open. Inbrekers kunnen dus zo naar binnen. En de laatste tijd wordt er veel ingebroken in de buurt. Dus nu hebben ze geen auto. Hij zei wel dat hij in de toekomst een andere auto wil kopen van het geld wat overblijft, maar wij denken dat het geld op gaat aan andere dingen en dat er uiteindelijk geen auto meer komt. Hij gaat nu per bus naar zijn werk. Twee uur heen en twee uur terug. Ze toonden laatst wel veel interesse in onze auto en ze vonden hem zelfs heel erg mooi. Dus misschien dat we de auto, als wij straks weer vertrekken, wel aan hun kunnen verkopen. Wie weet. Het voordeel is dat de auto al op zijn naam staat.

Van de week hadden de broers en zussen van de kinderen van ons project weer geen school. Echt heel vaag. De leraren waren weer eens niet op komen dagen. Dat snap je dus echt niet. Als ze een feestje hebben gehad of ze hebben geen zin, dan komen ze gewoon niet. Ze zijn dus niet erg gemotiveerd. Dat zal ook de reden zijn waarom kinderen niet echt goed leren op school.

Meestal nadat we bij Antoinette hebben gegeten, krijgen we een snoepje. Laatst kregen we van Antoinette een Sponge Bob (Bob Esponja) lolly. Mmm dachten we, lekker zoet. Maar opeens ging de smaak van zoet naar pittig naar scherp. Huh. We keken op het pastic papiertje waar de lolly in had gezeten. Daar stond op kersensmaak met chili. Met peper dus. We hadden nog nooit een lolly met peper gehad. En hier zijn de kinderen er dol op. Voor ons een beetje te scherp. We hebben er wel een paar gekregen, die nemen we wel mee naar Nederland. Ook verkoopt zij sinds kort ijsjes in haar winkel. De goedkoopste kosten 1 Quetzal, dat is ongeveer 10 eurocent en de duurste gaan voor 5 Quetzal over de toonbank. De meeste ijsjes zijn wel veel zoeter dan dat we in Nederland gewend zijn. Sowieso zit hier in alles meer, meer suiker, meer vet, meer zout.

De kinderen van Azucena hadden afgelopen week examen van school. Ik vraag me af waar het over zou gaan, want ze leren nou niet echt veel bijzonders daar. Zo hadden ze examen van Engels terwijl ze geen woord Engels kunnen en hadden ze muziekexamen waarbij ze alleen maar Do-Re-Mi- enz. op hoefden te schrijven om een goed cijfer te halen. Maar het examen zit er weer op. En nu hebben ze gewoon weer les.

Laatst was de schoonzus van Antoinette ook op bezoek. Zij komt uit Poctun (Peten). Ze is nu zwanger van haar 7e kind. Antoinette zegt dat ze zoveel kinderen heeft, omdat ze daar geen electriciteit hebben en dus ook geen tv. Helaas is haar man er vandoor met een andere vrouw en staat ze er nu dus helemaal alleen voor. Dit gebeurd blijkbaar heel vaak. Nog een ander verhaal, een zwager van Antoinette (broer van haar man) is een tijdje terug door een overval invalide geworden en zit nu in een rolstoel. Zijn vrouw en kinderen willen niks meer met hem te maken hebben, puur omdat hij nu niet kan lopen. Erg he. Je snapt het niet. Ze laten hem helemaal aan zijn lot over. Zelfs zijn kinderen van rond de 17 jaar. Hij heeft nu geen gezin, werk, geld en woning meer. Hij woont nu bij een oudtante in huis, die ook al in de 80 is. Rare wereld soms.

Antoinette vertelde afgelopen dinsdag (9 maart) dat er 3 nieuwe kinderen zouden komen. Dit bleken er opeens 5 te zijn. Veel he. Stonden daar 3 moeders met wel 8 kinderen. Om wie gaat het? De broers en zussen waren namelijk ook meegekomen. ?s Middags kwamen er ook nog twee nieuwe kinderen die dachten dat het ?s middags was. Dus 7 nieuwe kinderen er bij op een dag. Nu zitten we al aan 29 kinderen. En dat in een ruimte van 4 bij 4,5. Het begint nu wel krap te worden. We zitten er nu toch maar aan te denken om een terrein te kopen en daar zelf wat op te bouwen. We hebben intussen ge?nformeerd naar de prijs van een terrein en naar de kosten van een gebouwtje en we denken dat we met ongeveer 10.000 euro, boven op het geld dat we nog hebben, alles voor elkaar hebben. Een terrein, een gebouwtje met wc, keuken, groot lokaal en inrichting. Er is nog een terrein te koop tegenover het huis van Antoinette en naast het huis van Azucena. Het zou fijn zijn als we daar terecht zouden kunnen. Zo kunnen Antoinette en Azucena een oogje in het zeil houden als wij er niet zijn en staat het nog centraal ook. Zo is het voor alle kinderen goed te bereiken. Ook woont de lerares die we hebben gevonden op een steenworp afstand, dus dat zou wel makkelijk zijn. We willen straks op zoek naar vrijwilligers uit Nederland die het van ons over willen gaan nemen als wij weer in Nederland zitten. Het is dan de bedoeling dat hij of zij samen met de lerares het project aan het draaien blijft houden. De lerares gaat dan een paar uur per week les geven en de rest van de tijd vult de vrijwilliger in met activiteiten. Ook is het de bedoeling dat de vrijwilliger een keer per maand verslag uit brengt over de uitgaven en de voortgang van het project.

Woensdag de 10e zijn we weer naar Analucia gegaan. Wat we al dachten was dus ook zo. Moeder en dochter stonden om 10 uur al klaar voor vertrek. Opgemaakt en wel. Maar we hadden niet afgesproken dat we ergens heen zouden gaan. Ook is het niet de bedoeling dat wij als een soort taxi ze overal naar toe gaan brengen. We zijn er voor Analucia, om haar te helpen. Ik heb uitgelegd dat dat niet de bedoeling was en dat we daar ook geen budget voor hebben. We hebben wel wat geld voor Analucia, maar niet voor haar moeder die ook overal mee naar toe wil en van alles wil kopen. We zijn toen bij hun thuis gebleven. Gelukkig dit keer wel buiten (is wat frisser en schoner). Later kwam de moeder met allerlei r?ntgenfoto?s aanzetten van Analucia. Moeder denkt nog steeds dat ze doormiddel van een operatie weer kan lopen en dat Analucia nu al de spieren moet trainen. Voorzichtig hebben we het over de toekomst gehad, hoe zij dit zien. Analucia wil graag gaan studeren en werken. En toen vroeg ik aan de moeder wat gebeurd er met Analucia wanneer jij heel erg ziek bent en niet meer voor haar kan verzorgen. Eerst begreep ze het niet, of ze wilde het niet begrijpen dat kan ook, maar Analucia begreep het wel en legde het uit aan haar moeder. Haar moeder zei toen dat haar broers wel op haar konden passen. Langzaam begon ik te vertellen over Hermano Pedro. Wat ze daar voor haar konden doen, de faciliteiten en dat daar meerdere jongeren in een rolstoel zitten. Ook heb ik verteld over de eventuele mogelijkheden, dat Analucia ook daar terecht kan, voor verzorging en misschien om te wonen. Analucia leek dit niks, maar haar moeder daarentegen wilde er meer van weten. Ik legde uit dat Michiel en ik een keer gaan kijken bij Hermano Pedro hoe het daar is. En dat Analucia dat ook wel een keer kan gaan doen met haar moeder. Alleen om te kijken zei ik nog. En dat wilde ze wel. Ze praten hier niet zo heel makkelijk over problemen, ze ontkennen het vaak ook. Tevens leven ze met de dag en kijken ze nauwelijks naar de toekomst. Dus dit was best een moeilijk gesprek voor hen, maar ik denk dat het wel goed is om het hier af en toe met hun over te hebben.

Gisterenochtend is Carolien mee geweest naar ons project om de terreinen te bekijken. Ze vond het allemaal geweldig en vond ook dat wij een terrein moesten kopen en er wat op moesten gaan bouwen. Zij wil ons hier bij wel helpen. Ze is de hele ochtend mee geweest, ondanks dat ze nog niet helemaal weer in orde was. De kinderen vonden het ook wel gezellig en voordat ze het wist hingen de kinderen al aan alle kanten van haar. Carolien zei ook, dat wij, ondanks dat alle kinderen wat anders doen toch overzicht houden en alles erg gestructureerd hebben. Dit doet ons ook erg goed om te horen van een buitenstaander, omdat we dit zelf niet zien.

Op de terug weg zijn we nog naar een dorpje geweest op de weg naar Antigua. Hier staat een Hogar, een dagopvang voor kinderen. De kinderen, ongeveer 20, komen ?s ochtends al heel vroeg en krijgen 3 keer per dag eten en 2 keer per dag een refacion (snackje). Deze Hogar?s worden betaald door de regering en zijn altijd bij mensen achter thuis. De vrouwen die dit runnen krijgen hiervoor ook een salaris van 500 Quetzal per maand (ongeveer 50 euro) voor de onkosten. Carolien is bezig hier een nieuw lokaaltje en keuken te bouwen. Het was best wel even interessant om daar eens een keer te kijken. Carolien legde ons de verschillende bouwstijlen uit en wat de goedkoopste manier is om te bouwen. Helaas blijkt staal erg duur te zijn de laatste tijd, de prijs is zelfs bijna verdubbeld. Ze zeggen dat China dit op koopt (in heel de wereld) om een soort waterkrachtcentrale te maken.

Met deze zin sluiten we af: Februari es loco, marzo otro poco.

Heel veel verre groetjes van,

Michiel en Anne