omhoog
omlaag
Druk druk druk
Hallo allemaal (eindelijk),

Hier zijn we weer. Het duurde even, maar hier het eerste verhaaltje van het nieuw jaar. Wat gaat de tijd snel he, we leven alweer in het jaar 2004. Voordat je het weet zitten wij weer in het vliegtuig naar Nederland. Maar daar moet ik nu nog niet aan denken.
Oud en Nieuw was trouwens wel even heel wat anders dan we gewend zijn in Nederland. Wat een drukte aan mensen en wat een siervuurwerk en vooral wat een geknal. ?s Middags heb ik dus eerst nog oliebollen staan bakken. Dit lukte aardig en ze smaakten ook nog eens erg lekker. Echt een Hollandse oliebol met poedersuiker. Mjam. Rond een uur of 17.00 (24.00 Nederlandse tijd) werden we gebeld door mijn ouders en broers. Gelukkig nieuwjaar! Vlak daarna hebben Michiel en Michael nog vuurwerk afgestoken voor ons huisje, maar dit ging wel heel moeilijk, want het was zo druk door auto?s die elke keer voorbij reden. En dat ging de hele avond trouwens zo door.
?s Avonds hebben we ergens nog wat gegeten en gedronken. Helaas verliep de avond anders dan we gedacht hadden. Rond een uur of tien begon het bij Michael helemaal te duizelen en wilde hij het liefste naar zijn hotel. Bij het opstaan zag je hem ook helemaal draaien. Gelukkig ging het weer een beetje beter in de buitenlucht, maar hij besloot om toch maar naar bed te gaan. Rond 24.00 waren Michiel en ik buiten vuurwerk aan het kijken. We hebben echt heel erg mooi siervuurwerk gezien bij ons in de straat. Midden op de weg waren ze het vuurwerk aan het afsteken en geen enkele auto kon er langs. En er stond een hele lange rij te wachten. Maar ja, wie rijdt er dan ook rond die tijd in zijn auto rond. We zijn daarna ook nog even richting het park gelopen, maar het was er zo druk, je kon er niet eens langs. Wat een mensen. Dat was 2 jaar terug wel anders, toen stond je daar met een klein groepjes mensen vuurwerk af te steken. En toen kon je nog gewoon door de straten heen lopen. Nu werd er van alle kanten vuurwerk afgestoken en was het gewoon te gevaarlijk om ertussen te gaan staan. Je kon geen kant op. Niks voor ons dus. Sommige jongens vonden het ook erg leuk om vuurwerk richting het publiek af te schieten. De rare mannetjes met hun hekwerk en vuurwerk op hun rug hebben we dit keer niet gezien.

Jammer genoeg zaten veel restaurantjes en winkeltjes dicht op 1 januari en hebben we ons vermaakt met wat wandelingen door Antigua, een Jade museum bezocht welke toevallig wel open was en later op de dag wat tv gekeken bij ons thuis.
Morgen vertrekken we om 14.00 naar Coban. Michiel en Michael zouden eerst de vulkaan beklimmen vrijdag, maar dat hebben we verschoven naar maandag. We gaan nu eerst een lekker weekendje weg.
Vrijdag een flink aantal uren gereden in een busje. We waren met 11 mensen waaronder 7 Duitsers, iemand uit Venezuela en wij drie?n. Aangekomen in Coban eerst met zijn allen ergens wat gegeten en daarna gelijk het bed in gedoken, want de volgende dag zouden we alweer om 5 uur ?s ochtends vertrekken. Piep, piep, piep, daar ging de wekker. Ooh wat vroeg. Gevoel alsof je helemaal niet geslapen hebt. Daar reden we in het donker op weg naar Lanquin. De weg was erg slecht. Het had erg veel geregend dus het was erg glibberig en modderig met op sommige plekken een flinke diepe kuil. Het weggetje liep langs een diep ravijn waar hier en daar een bus in het ravijn lag. Maar gelukkig hadden wij een goede chauffeur en manoeuvreerde hij overal tussendoor. Rond 8 uur kwamen we aan in Lanquin en hebben we daar eerst ontbeten. Daarna gelijk het busje weer in en op naar de grotten van Lanquin. Ooh wat was dit mooi om te zien en wat een geklim langs die gladde stenen.

Later op de dag zijn we naar Semuc Champey gegaan. Met het busje kon je er helaas niet komen dus op zoek naar een ander vervoermiddel. Niet veel later zaten we met zijn allen in een vrachtwagen die normaal vee vervoerd. Dit was nodig omdat je met een gewone auto de berg niet op kon komen. Wat een rit. Je moest je wel goed vasthouden want hij hobbelde flink heen en weer. Onderweg zijn we nog gestopt bij een arm gezin die een kleine koffie en cacao plantage hebben. Semuc Champey is een soort natuurlijk tropisch waterparadijs met watervalletjes en warm water baden. Wat een heerlijk water. We zijn zelfs een waterval afgeklommen aan een touwtje om in een grot te kunnen komen. Dit was best wel indrukwekkend, omdat het water aan alle kanten met grote kracht voorbij kwam. Na een tijdje werd het wel koud in die grot en moesten we op dezelfde manier aan het touwtje weer omhoog klauteren. Gelukkig viel het mee. Toen we weer terug bij ons busje waren bleek deze een lekke band te hebben. Gelukkig had de chauffeur wel een reserveband mee, dus dit was niet zo?n heel groot probleem. Terwijl de chauffeur de band verwisselde liepen wij vast naar een restaurantje in de buurt, want sommigen hadden de hele dag nog niets gegeten. Wij hebben daar maar niet gegeten, want toen Michiel naar de wc ging, zag hij buiten een emmer staan vol met kip. Deze kip werd gebruikt voor het gerecht van de dag.
Wij hebben toen maar besloten om toch maar in het hotel te gaan eten. Leek ons toch wat veiliger.

Zondag was het de bedoeling dat we om 6.30 zouden vertrekken en onderweg een keer zouden ontbijten, maar het busje had weer eens pech. Het zal toch niet waar zijn, alweer een lekke band. Dan maar ontbijten in het hotel. Toen alles eindelijk geregeld was rond een uur of 9, konden we eindelijk vertrekken. Hehe, eindelijk op weg. Huh wat doet de chauffeur nu dan? Oh, hij gaat nog even het busje wassen. Ach, we waren toch al laat. Later op de terug weg zijn we nog naar de Biotopo del Quetzal geweest, een natuurreservaat waar allerlei (zeldzame) dieren en planten leven. Jammer genoeg geen Quetzal gezien. We waren die dag rond 20.30 pas weer terug in Antigua en wat waren we loom van al dat gereis en van het drukke, actieve maar leuke weekend.

Maandag moesten Michiel en Michael er weer vroeg uit om de vulkaan Pacaya te beklimmen. Weer een ervaring en wat schaafwondjes rijker. Maar het was wel interessant om een keer te doen. Vooral als je boven op de vulkaan staat en de krater ziet, is dat wel indrukwekkend. Alleen kwamen er soms zwaveldampen uit die wel verschrikkelijk stonken en waar je het ook heel erg benauwd van kreeg. Na ongeveer een half uurtje op de vulkaan te hebben gestaan en van het uitzicht te hebben genoten gingen we weer terug. Dit duurde maar een half uurtje helemaal naar beneden in tegenstelling tot de 2 uur durende klim naar boven.

Dinsdag zijn Michiel en Michael naar een koffiemuseum geweest in Jocotenango. Had Anne even lekker weer tijd voor haar zelf. Heerlijk vond ze dat. Even alleen zijn en lekker prutsen in ons huisje. Beetje lezen en prutsen met de computer.

Woensdag de 7e stond er alweer wat anders op de planning en vertrokken we om 4 uur ?s ochtends naar Copan in Honduras. Even de grens over om ons visum te kunnen verlengen, want onze 90 dagen waren bijna verlopen. Na een lange busreis in de regen waren we er eindelijk rond 10 uur. Eerst maar eens een hotel zoeken. Na een paar te hebben gezien, eindelijk een gevonden. Nu eerst maar even ontbijten, dat hebben we nog niet gedaan vandaag. Anne had toevallig wat gehoord over een Nederlands restaurantje in Copan. Dat is natuurlijk wel leuk om naar toe te gaan. Mmm, hier hebben ze lekker zelf gemaakt brood met Goudse kaas. Wat hebben we genoten van de kaas. Het was een beetje slecht weer en in Copan is naast de ruines weinig te doen, ze hebben alleen een paar kleine musea die we die dag dan ook maar hebben bekeken. De 8e zijn we, na een verschrikkelijke nacht in het hotel waar ze om een uur of 5 beginnen met verbouwen, naar de Maya-ruines gegaan. Wel mooi om te zien, alleen een stuk kleiner dan bijvoorbeeld Tikal in Guatemala, dus we waren snel uitgekeken.

De derde dag hadden we dus alles al gezien in Copan. En we hadden geen idee wat we konden doen. We konden namelijk niet weg uit Copan, omdat Michael een toeristenvisum had en hij alleen maar in Copan mocht blijven. Totdat Anne ergens een foldertje zag van een vlinder en orchidee?ntuin. Het was af te lopen vanaf Copan en was wel de moeite waard. Op de terugweg liepen we langs een begraafplaats met een paar hele aparte graven. Waarvan er een zelfs leek op een kasteel. Toen we hem van dichtbij gingen bekijken, kwam de beheerder van de begraafplaats naar ons toe en begon ons een hele rondleiding te geven. De verhalen die hij vertelde waren best wel interessant, maar wel een beetje raar.

De volgende dag vertrokken we weer naar Guatemala. Wat waren we blij toen we een stempel kregen in ons paspoort met weer 90 dagen er op om in Guatemala te kunnen blijven. Wat een fijn gevoel. Straks dus nog een keer weer over 90 dagen de grens over. Ach, zo zie je en kom je ook nog eens ergens anders. We zijn toen richting Rio Dulce gegaan en van daaruit zijn we met een bootje naar Livingston gegaan. Een heel ander soort plaatsje dan de meeste plaatsen van Guatemala. Tenminste dat staat in alle boekjes. Dat is dus niet zo. De enige verschillen zijn dat er veel Negro?de mensen wonen en dat je er alleen maar met een boot kunt komen. Verder is het net zo arm en vies als in veel andere plaatsen van Guatemala. Het viel dus wel een beetje tegen daar. Anne heeft hier nog vlechtjes in haar haren laten zetten door 4 big mama?s. In totaal maar liefs 170!! stuks. Ze heeft hier dan ook 2 uur voor moeten zitten.
Maandag de 12e alweer. Om 6.30 de boot van Livingston naar Puerto Barios genomen en van daaruit de bus naar de hoofdstad. Rond 14.00 waren we pas weer terug in Antigua. Poeh wat een gereis. Nu eerst wat eten, want dat ene cakeje van ?s ochtends vult ook niet echt.

Dinsdag zijn we weer naar Barcenas gegaan. We hebben afgesproken dat we vrijdag weer terug komen en dan de kinderen gaan uitnodigen. Ben erg benieuwd hoeveel kinderen er op komen dagen. Misschien als het eenmaal loopt dat er nog meer kinderen bij komen. Nu kunnen we eindelijk beginnen. Heerlijk. We zijn ook al druk aan het rond kijken en informeren naar een lerares die les wil geven aan deze kinderen. Misschien dat we er zelfs al een hebben, maar we moeten eerst maar eens gaan kijken hoe het project gaat lopen. Als we weten hoeveel kinderen naar ons project komen, dan kunnen we allerlei spulletjes voor hen kopen. Ook moeten we nog tafeltjes en stoeltjes zien te regelen.

Woensdag, Michael vliegt weer terug naar Nederland. Hij heeft het leuk gevonden hier en heeft het erg naar zijn zin gehad. Hij had ook helemaal geen zin om weer naar huis te gaan. Maar ja, hij moest weer werken.

Vanmorgen weer boven de pila gehangen om onze kleren te wassen. Het hangt nu lekker in het zonnetje te drogen. Verder gaan we het rustig aan doen vandaag. Even bijkomen en ons voorbereiden op morgen de big day. Zondag hoeven we niet meer 2 weken lang op het huis en de hond van Carla en Anna-Marie te passen. Ze hebben nu 2 anderen die in hun huis gaan zitten zo lang. Op zich wel jammer, want we hadden er wel rekening mee gehouden.

Lang verhaal h?, maar het is ook alweer een tijdje geleden dat ik het laatste dagboek verhaaltje heb geschreven.
Hopelijk zijn jullie weer genoeg op de hoogte gebracht over waar wij de afgelopen dagen hebben gezeten en wat we zoal hebben gedaan.

Groetjes Michiel en Anne

P.S. De volgende keer dus onze eerste belevenissen van ons project. Spannend h