omhoog
omlaag
De laatste loodjes...
Auto

Inmiddels staat de auto in de verkoop. We hebben op verschillende plekken briefjes opgehangen en op de ramen van de auto hebben we ook blaadjes geplakt met vendo (te koop) er op. We hopen de auto nog te kunnen verkopen, voordat we weer terug gaan naar Nederland. De reparatie heeft nog erg lang geduurd. Pas 30 juli was hij klaar. In totaal heeft de auto dus 4 weken bij de garage gestaan. Daarna zijn we nog een keer terug gegaan naar de garage, omdat de auto erg weinig kracht had. Dit duurde gelukkig maar een middagje en daarna reed de auto weer als een trein. Nu maar wachten op een koper.


Bezoek en uitzwaaien

De ouders van Anne zitten nu alweer een week in Nederland. Wat is de tijd ook snel gegaan toen zij er waren. Samen zijn we nog een weekendje naar Copan in Honduras geweest. Voos ons alweer de derde keer, zo onderhand kennen we het daar nu wel, haha. Maar ons visum is ook weer geregeld, dus we hoeven nu niet meer het land uit. Anders hadden we vlak voordat we weer terug gaan naar Nederland het land nog uit gemoeten. Maar dat hoeft dus gelukkig niet meer. De laatste week dat mijn ouders er waren hebben ze het project bezocht. Ze kenden Barcenas nog wel van de vorige keer, maar toch was er veel veranderd. De kinderen vonden het prachtig dat mijn ouders er waren. Eerst keken ze wel verbaasd van wie zijn dat nou weer. Nog meer blanken. Maar toen ik vertelde dat het mijn ouders waren, waren de kinderen gerustgesteld.
Het afscheid nemen op het vliegveld van mijn ouders viel gelukkig mee. Hoewel ik wel even weer moest slikken. De vorige keer dat ik hier in Guatemala zat, alleen, was het afscheid emotioneler. Nu ben ik hier samen met Michiel en het duurt niet lang meer of wij gaan ook weer terug naar Nederland. Daar gingen ze met een extra koffer. Vol met spulletjes die we al mee hebben gegeven, anders krijgen wij het straks nooit allemaal mee in onze rugzak. Wat je allemaal wel niet verzamelt in een jaartje.
Mijn broer Jeroen heeft rondgereisd door Guatemala, Mexico, Belize en Honduras. En zit nu de laatste week bij ons in huis. Hij vertrekt 24 augustus weer naar Nederland. Dan heeft hij er ook 7 weken op zitten. En dan zit de tijd er voor ons ook trouwens bijna op.


Klap band

Op 6 juli brachten we ?s ochtends heel vroeg mijn ouders naar het vliegveld. Het was nog erg donker. Op een gegeven moment zagen we vlak voor de auto een gat in de weg, maar het was al te laat. Kabats. Wat een knal. De auto schudde flink door elkaar en van schrik sloegen de ruitenwissers aan. Langzaam liep de band leeg. Bij de eerste tankstation die we zagen, hij was nog niet open, hebben we de auto geparkeerd. Michiel heeft snel de banden verwisseld. De koffers moesten uit de kofferbak gehaald worden zodat de reserveband gepakt kon worden. Gelukkig had Michiel de reserveband gisteren voor de zekerheid opgepompt. Dat bleek dus nu wel nodig te zijn. Ja, we kunnen weer. Binnen 5 minuten had Michiel de band verwisseld. Wat een balen zeg, die gat in de weg. Later bleek dat we een deuk in de velg hadden. Het was ook zo?n enorme klap geweest.


Stroom

Maandag 9 augustus op dinsdag 10 augustus hebben we wel 12 uur zonder stroom gezeten. Het regende die dag weer sinds ruime tijd (hoewel het regenseizoen is). Daarnaast onweerde en waaide het flink. We wilden net om half 7 beginnen met koken toen de stroom er af ging. Rond 8 uur toen we nog steeds geen stroom hadden, hebben we maar besloten om een boterham te eten. Rond 9 uur ging de stroom aan. Hehe. Waarop we de kaarsen uitbliezen. Helaas duurde onze vreugde maar voor even. Daar zaten we weer in het donker. Op zoek naar de zaklamp. ?s Ochtends om half 7 hadden we pas weer stroom. Zodra de stroom weer aan gaat, gaat gelijk bij ons de voordeurbel over. Ding dong, maar dan ook erg hard. We hebben dit zelfs ook al een paar midden in de nacht gehad. Je schrikt je echt kapot. In het begin wisten we niet dat het door de stroom uitval was, dus we dachten dat er elke keer iemand aan de deur stond.
Woensdag 11 augustus zonder enige reden (geen onweer of regen) sloeg de stroom weer voor een paar uur af. Ondertussen waren de kaarsen aardig opgeraakt, dus eigenlijk moeten we nu nieuwe kopen. Je weet maar nooit. Maar dat soort dingen vergeet je gewoon te halen. Laten we maar hopen dat de stroom er niet meer zo lang afgaat.


Weg naar Barcenas

Erg slecht. Wordt met de dag slechter. Een oud mannetje was een geul aan het maken midden over de breedte van de weg. Overal liepen waterstromingen. In plaats van dat ze een diepe geul hebben aan de zijkanten van de weg. Stenen die ze niet meer gebruiken worden er zo neer gelegd. Zand word er neergestort zonder dat ze het verdelen over de weg of aanstampen. Auto?s moeten maar zien hoe ze er door komen. Gelukkig lukt het Michiel elke keer weer om zich een weg te banen over deze ?weg?. Af en toe schuurt de auto iets over de grond, maar dat is gewoon niet te verkomen. Meer mensen klagen er wel over, maar niemand doet er wat aan, of wil er wat aan laten doen.


Brayan

Misschien hebben jullie het oproepje al wel gelezen, maar we kunnen het niet vaak genoeg vermelden. Brayan heeft dus geld nodig voor een onderzoek. De neuroloog denkt aan een tumor, maar om dit zeker te weten is meer onderzoek nodig en misschien daarna wel een operatie.
De oma van Brayan nodigde ons na afloop van de activiteiten met de kinderen uit bij haar thuis. Ze waarschuwde ons al dat de moeder van Brayan ook ziek is, maar dan geestelijk. We zaten al een tijdje te kletsen toen de moeder van Brayan binnen kwam lopen. Ze begon erg druk tegen ons te praten en heen en weer te lopen. Ze bedankte ons wel honderdduizend keer. Ze bad tot God dat alles goed zou komen en dat God ons moest zegenen. Ze ratelde maar door, zonder rustig adem te halen. Ze omhelsde ons om de haverklap. Is goed zo, zei ik een aantal keren, doe maar rustig aan. Ze knuffelde zelfs Brayan een paar keer en ze zei dat hij dat nodig heeft. Ze had dat geleerd van ons, want ze zag dat wij dat ook heel vaak deden met de kinderen. En dat is goed, zei ze. Kinderen hebben liefde nodig. Je kon aan haar gezicht zien dat ze erg verdrietig was. De laatste keren dat we de moeder van Brayan zagen was ze erg rustig (te rustig zelfs) en zei bijna niks. Nu was ze echt het tegenovergestelde. Later hoorden we van andere mensen dat ze bang voor haar waren, ze denken dat ze gevaarlijk is. Ik heb ze gerust gesteld door te zeggen dat ze geen vlieg kwaad doet, dat ze alleen druk praat en overal naar toe loopt zonder een doel. Ik kan me ook wel voor stellen dat mensen bang voor haar zijn, omdat ze naar iedereen toe loopt en druk begint te praten.
Toen we 11 augustus met Brayan naar Hermano Pedro gingen zou zijn moeder opgehaald worden, om naar een instituut gebracht te worden. Daarom waren de vader en zus van Brayan thuis. Oma vertelde ons dat de moeder van Brayan dat zelf ook graag wilde. Sneu allemaal. Hier zijn de instituten ook heel anders dan wij gewend zijn in Nederland We zijn erg benieuwd hoe het straks allemaal verder gaat.


Lerares

De lerares die we hebben aangenomen heet Norma en is 27 jaar. Ze heeft 2 kinderen en woont samen met haar man in Barcenas, vlakbij het project. Ze heeft erg veel geduld met de kinderen en weet van aanpakken. Ze heeft al een flink aantal keren meegedraaid en lessen gegeven. Onder andere over hygi?ne. In het volgend schooljaar gaat zij 3 dagen per week les geven aan de kinderen. Op de dinsdag, woensdag en donderdag. We hebben erg veel vertrouwen in haar en we hopen dat we zo de kinderen uit Barcenas goed onderwijs kunnen geven.
Norma en Antoinette moeten binnenkort een rekening openen bij de bank, anders kunnen wij straks geen geld over maken uit Nederland. Nu geven we het in de hand, maar dat kan straks niet meer. Antoinette vertelde ons dat wanneer je een rekening wilt openen je een inlegbedrag moet hebben. Dat kan verschillen van 200Q tot 1000Q. We hebben er maar druk achter gezet dat ze het snel moeten gaan regelen. Want inmiddels zijn we er wel achter dat dit wel weken kan duren voordat ze het geregeld hebben. Dus volgende week maar weer vragen of ze het al geregeld hebben en zo niet, dat het nu wel heel snel moet gebeuren.


Les geven

Vorige week hebben we onder andere een les gedaan over hygi?ne. Norma had de les voorbereid en wij hadden wat blaadjes gekopieerd die ze goed kon gebruiken. Verder hebben we het die dag nog over het menselijk lichaam gehad en dat het erg belangrijk is om schoon te zijn. Dit was een erg geslaagde les. De kinderen deden actief mee met het vragenrondje en ze maakten de opdrachten die bij de les hoorden.
Omdat we het over tandenpoetsen hadden gehad leek het ons interessant om na de refaccion de kinderen les te geven in het tandenpoetsen. Iedereen kreeg een tandenborstel met zijn naam er op en een bekertje. Eerst werd er droog geoefend, maar daarna heb ik er tandpasta op gedaan. Daar zaten de kinderen op een rijtje hun tanden te poetsen. Enkele kinderen vroegen of ze de tandenborstel mee mochten nemen naar huis. Ze hadden thuis namelijk geen tandenborstel. Bij deze kinderen kon je ook wel zien dat de bewegingen die ze maakten bij het tandenpoetsen erg houterig waren. We willen nu een paar weken lang na de refaccion de kinderen hun tanden laten poetsen. Op een kastje in het lokaal staan nu de bekertjes met tandenborstels naast elkaar opgesteld.

We beginnen de dag nu altijd met liedjes zingen. Daarna wordt er les gegeven over een onderwerp die de lerares of wij hebben voorbereid. Dan is er tijd voor een refaccion. Na de refaccion gaan de kinderen hun tanden poetsen en gaan ze weer naar binnen om te beginnen aan een knutsel activiteit. Zodra ze het klaar hebben mogen ze gaan spelen met lego, puzzels en dergelijke. De dag sluiten we ook weer af met de liedjes die ze ?s ochtends hebben geleerd.


Geld

Helaas is het geld zo goed als op. We zitten nu aan onze eigen reserves en staan zelfs rood. Maar we proberen de tijd vol te maken. We geven niet op. Soms denk ik wel van, we hadden nog veel meer kunnen doen, maar daarvoor heb je geld nodig. En als er bijna geen geld binnenkomt dan houdt het op een gegeven moment op. Wij kunnen ook niet meer geven dan we hebben, hoe graag we dat ook zouden willen. Straks in Nederland gaan we er weer volop tegenaan, zodat we meer sponsoren kunnen vinden die het project willen ondersteunen. Want alleen redden we het gewoon niet.


Maanden vliegen voorbij

Zo ook de weken en de dagen. Het lijkt net alsof de tijd alleen maar sneller gaat hoe dichter we bij de vertrekdatum aankomen. Dan zit het jaar er op. Een jaar waarin veel is gebeurd en waarin we veel hebben gedaan. Met ontzettend veel dank aan de mensen die ons steunen en in ons geloven.
Er moet nog veel geregeld worden in de laatste 2 maanden. En dan zit het er voor ons op. Aan alles komt een eind. Maar we hopen dat het project door blijft gaan.

Liefs,
Michiel en Anne