omhoog
omlaag
Verjaardag
Zo?n aparte verjaardag heb ik nog nooit meegemaakt en zal ik waarschijnlijk ook nooit meer meemaken.
?s Ochtends vroeg werd ik wakker gezongen door Michiel. Er is er een jarig hoera, hoera. Dat kun je wel zien dat ben jij. De zon scheen al lekker fel door onze slaapkamerraam. Dat gebeurd niet vaak dat ik zulk mooi weer heb op mijn verjaardag.
Om 10 uur (zoals afgesproken met mijn moeder om 17.00 nederlandse tijd) hebben we eerst een lekker gebakje met een lekkere kop moccacionno. Het was net 10 uur geweest, ik had nog maar net een paar hapjes gehad en toen ging de telefoon. Van harte gefeliciteerd! Michiels moeder aan de telefoon en later nog Annemiek (Michiels zusje). Echt leuk. Nadat we het gebakje op hadden gepeuzeld zijn we naar het internetcafe gegaan. En oooh, wat waren er veel mensen online en wat heb ik veel berichtjes en electronische verjaardagskaarten ontvangen. Allemaal heel erg bedankt. Ook wil ik de vrouwen zanggroep uit Neede bedanken voor hun attentie. Wel fijn dat er zoveel mensen aan me denken op mijn verjaardag.
We moesten ook nog wat boodschappen halen voor ?s avonds, wat fruit, aardappels, drinken en dergelijke. Op naar de markt dus. Midden op de markt, rond 13.00, ging opeens de telefoon. Mijn vader. Tussen de herrie door van de mensen en bussen kon ik hem amper verstaan. Afgesproken dat hij later weer terug zou bellen. Eenmaal weer thuis ging weer de telefoon. Ja hallo? Met Annie uit Utrecht. Dat was dus mijn tante die belde om mij te feliciteren en om te zeggen dat ze ons komt opzoeken in maart. Leuk he! Niet heel veel later: tring, tring. Ja met Jeroen. He wat leuk, mijn broer aan de telefoon en even later kreeg ik Jasper, mijn andere broer aan de telefoon. Ze zaten net aan het gebakje voor mijn verjardag. Mijn moeder had namelijk appeltaart gekocht en ook wat gebak achtergelaten bij Jasper.
Zo, en nu beginnen aan het eten koken, anders krijgen we het nooit op tijd klaar. Ik was net aan het aardappels schillen en toen ging de telefoon alweer. De telefoon had het wel erg druk vandaag. Pap aan de telefoon en even later mijn moeder. Ook zij zaten weer aan het gebak en dronken er 1-tje op mij.
Echt leuk om zoveel mensen gesproken te hebben. Ik had niet verwacht dat ik zoveel telefoon zou krijgen. Dat zijn nog eens mooie cadeaus.
Vlak voordat we ?s middags wat gingen eten zijn we eerst even langs de ?oudjes?, van wie wij het huisje huren, gegaan. Toen ik vertelde dat ik vanavond bezoek kreeg omdat ik jarig was ging het oude mannetje voor me zingen. Ze omhelsden me en wensten me een hele fijne verjaardag. Zodra er post is voor ons zouden ze het geven, maar er was helaas nog steeds niks binnen gekomen. Rond 16.00 weer aan het kokkerellen, want rond 17.00 a 18.00 zouden de eersten al komen. Beetje stressig in de keuken of we het wel op tijd af zouden krijgen voor ze kwamen, maar ik vond het heerlijk om te koken. Lekker bezig. We hebben ook wat eten gegeven aan de oude mensjes, we hadden toch teveel. Het werd 5 uur, 6 uur en 7 uur. De telefoon ging. Antoinette. Ze kwamen er aan, er was alleen een wegversperring. Daarom konden ze niet eerder weg. Maar ja, toen werd het al 8 uur. Weer de telefoon. Of we nog op hun zaten te wachten en of het niet te laat werd voor ons. Ja, we wachten nog steeds en nee hoor, het wordt niet te laat voor ons, kom gerust langs. Eindelijk zo rond 20.45 werd er op de deur geklopt. Azucena, Koki, Sherlyn, Heidi, Siomara en Antoinette. Gelukkig ze zijn er. Ze hadden ook 2 cadeaurjes voor me meegebracht. Echt lief. Siomara (5 jaar) moest gelijk naar de wc. Ze was aan de diarree. Het ging steeds slechter met haar toen ze bij ons waren. Ze had veel pijn in de buik. Waarschijnlijk had ze iets verkeerds gegeten vandaag. Iedereen was erg ongerust over Siomara, want ze had ontzettend veel last van haar buik en ze wisten niet wat ze nou precies had. Ze zat de hele tijd op de wc en als ze eventjes op de bank zat of in ons bed lag verging ze van de pijn en stond ze gelijk weer op. Echt tijd om rustig te eten hadden ze helaas niet. Ze wilden het liefst zo snel mogelijk weg, naar het ziekenhuis. Heel erg gehaast aten ze hun eten op. Een feetsje was er helaas niet bij. Gelukkig vonden ze het eten wel lekker. En na een half uurtje, rond half 10, vertrokken ze weer. Hebben we zo lang in de keuken gestaan voor dat beetje wat ze maar gegeten hebben. Maar ja, ze zijn in ieder geval langs gekomen en dat waardeer ik enorm. Morgen zouden ze me bellen hoe het met Siomara gaat. Ik hoop dat het dan beter met haar gaat en dat het niks ernstigs is.
Daar zaten we dus, pannen en schalen nog vol met eten en een koelkast vol met drankjes. We hebben er zelf nog maar lekker van gegeten (en dat zullen we de komende dagen nog wel doen) en met een lekker drankje erbij hebben we nog geproost op mijn verjaardag.

Vanmorgen werd er op de deur geklopt. Het was het oude vrouwtje met haar dochter. Ze hadden een cadeautje voor mijn verjaardag. Ze feliciteerden me en gingen daarna weer weg. Echt lief van die mensen.
Eigenlijk ben ik weer stront verwend geweest.
Ook hebben we de Cherokee nog uitgeprobeerd vanmorgen. Dit viel helaas tegen. Er rammelde net iets teveel aan de auto en hij was wel heel erg groot. Michiel voelde zich er niet prettig in en we hebben toen maar besloten om hem niet te nemen. Je moet je wel velig en prettig in een auto voelen. En tevens verbruikt hij heel veel benzine. Dus weer op zoek naar een andere auto. En zo blijven we bezig.
Oja, woensdagavond en vrijdagavond gaan we de daklozen weer eten geven.
Nogmaals iedereen bedankt die gebeld heeft of een berichtje heeft gestuurd of een kaartje heeft gestuurd.


Veel liefs Anne