omhoog
omlaag
Joanne, back home!
Dag allemaal!

Dit keer geen hartelijke groeten uit Guatemala, maar....uit Nederland! Want jawel, ik ben weer terug in ons eigen Holanda. Herstellende van de jetlag, dat wel, want het valt bepaald niet mee om weer terug te zijn. Al dat geregel, en ik moest vandaag ook een trein halen. Stel je voor: na weken relaxen moet ik weer ergens op tijd zijn! Maar pluspuntje is dat de temperatuur goed zomers is. Ik was nl. al door diverse mensen gewaarschuwd voor de hoeveelheid regen die hier is gevallen, maar dat valt dus nu gelukkig reuze mee. Kan de wintertrui voorlopig nog even in de kast laten hangen.

Maar goed, ondanks het feit dat ik al terug ben, en inmiddels ook al verschillende mensen heb gesproken, toch nog even een laatste mail om jullie te vertellen over mijn laatste week in prachtig Guatemala. Wat was het voor een week? Nou, duidelijk een van afscheid. Bonjour tristesse!

In de eerste plaats was daar natuurlijk het afscheid van Wendy; zij is inmiddels alweer een dikke week te vinden in het Hellendoornse. Eerlijk gezegd viel het afscheid niet mee: toch vreemd dat je reis- en roommate eerder weg moet en gaat. Maar gelukkig was daar ons laatste dagje samen op de prachtige playa van Monterrico, gelegen aan de Pacific Ocean. Tropische temperaturen: 40 graden! Verder zwart zand en een zeer sterke branding, nogal wat anders dan die van ons eigen Noordzeetje. We wilden onze gezamenlijke vakantie afsluiten met een dagje relaxen en natuurlijk en vooral met een lekker kleurtje. Dus de natuur maar even een handje geholpen en een accelerator met wortelextract gekocht. En geholpen heeft het! Echt zeer roodverbrand in Antigua teruggekeerd, maar het kleurtje is helaas inmiddels alweer redelijk verdwenen, dus voor 'bewijs' moeten jullie het hebben van de foto's...

In de tweede plaats was er het afscheid van de kinderen. Daar zag ik behoorlijk tegenop, maar gelukkig viel het reuze mee en heb ik nog een hele fijne week op het schooltje gehad. De kinderen waren nog helemaal in de ban van het feest van de week ervoor en hoopten op nog een feest, nu ook ik afscheid moest nemen. Ze misten Wendy wel, want er werd veel en vaak naar haar gevraagd, maar zowel bij haar afscheid als dat van mij bleven huibuien uit. Gelukkig maar!

De dinsdag was eigenlijk een gewone schooldag: schrijven, kleuren, buiten spelen en tandenpoetsen. Maar woensdag moest Norma naar een vergadering en dus moest ik me in m'n gebrekkige Spaans de halve morgen alleen vermaken met 33 kinderen! Wel spannend, want ik had geen idee hoe dat uit zou pakken.
Maar het ging allemaal best goed, alleen was een groepje jongens zo vervelend dat ik er genoeg van kreeg en ze alle vijf een paar minuten in een hoek heb gezet en ze de opdracht gaf om even helemaal niets te zeggen, anders zou er niet gekleurd worden. Ik wist niet dat ik van het strenge type juffrouw was, maar dus blijkbaar wel. Na twee minuten vond ik die beteuterde gezichtjes echter zo zielig dat ik maar gauw een eind aan de "straf" maakte.
Maar het hielp wel: de rest van de morgen geen problemen meer gehad! Later natuurlijk even met Norma over gehad en dan hoor je de achtergrond wel. Deze kinderen hebben een slechte thuissituatie (gebroken gezinnen etc.) en dat leidt ook tot probleemgedrag op school. Ach, wat deze kinderen behalve de armoede meemaken, is toch niet mis. Bij de een is de vader weg, bij de ander heeft de moeder drie kinderen bij drie verschillende mannen, bij een derde gezin is de oudere broer van 17 jaar in Guatemala City vermoord......bijzonder verdrietig allemaal.

Maar donderdag was daar dan toch ook het afscheid. Helaas waren lang niet alle kinderen aanwezig, maar verder werd het eigenlijk een hele leuke dag.
Dit keer geen uitgebreid feest, maar wel een feestelijk tintje aan de dag.
Snoephappen in een bak met water, lollies, koekjes en een kaart als afscheidscadeautjes en wederom een heerlijke taart, door Azucena speciaal gemaakt. En echt heeeel veel foto's; de kinderen zijn dol op de digitale camera, dus ik hoefde bepaald geen moeite te doen om hen op de gevoelige plaat vast te leggen.

Ja, hoewel jammer dat het vrijwilligerswerk erop zit, kijk ik toch met een heel fijn gevoel terug op deze periode, inclusief het afscheid. Ik heb het idee dat het richting de kinderen een toegevoegde waarde heeft gehad, al is het maar in de vorm van een extra stukje aandacht en plezier, en daarnaast was het voor mij een bijzondere en onvergetelijke invulling van mijn vakantie. Maar wat zou het fijn zijn om nog eens te zien wat er van deze kinderen terecht is gekomen, ze verdienen een zoveel beter leven dan ze nu hebben.

Tja, en dan tenslotte natuurlijk ook het afscheid van Guatemala. Natuurlijk van madre de la casa Ana en de huisgenootjes. En van alle mensen die er wonen en zulk goed werk doen: Liesbeth, Jolanda, Lisa, Annemarie, Luuk en nog zoveel meer. Wendy en ik hebben in die paar weken toch heel veel leuke mensen leren kennen en dan is het nooit leuk om alweer zo snel afscheid te moeten nemen. Maar gelukkig nog wel een paar hele gezellige avonden beleefd, in het sfeervolle Frida's (cafe-restaurant genoemd en ingericht naar de beroemde Mexicaanse schilderes Frida Kahlo; alleen al voor de sfeer, maar ook voor het eten moet je er echt een keer geweest zijn), en in onze eigen Ierse stamkroeg Reilly's met de vertrouwde alcoholische versnaperingen (voor mij altijd iets met koffie). Heel gezellig!

Omdat ik in mijn laatste week in Guatemala graag nog zoveel mogelijk van het land wilde zien, heb ik de dag dat Wendy terugging de bus genomen naar Livingston, een dorp aan de Caribische Zee, met een bevolking die grotendeels bestaat uit afstammelingen van Ethiopische slaven, Garifuna genaamd. Opnieuw een heel ander stukje Guatemala gezien. Andere mensen, ander landschap, een andere taal (de Garifuna spreken een mengelmoesje van zo'n tien Afrikaanse talen en Frans) en een andere cultuur: tel de omgeving uit de film ' De Negerhut van oom Tom', de Caribische levensstijl a la Bob Marley en de muziek van de black American urban culture uit The Bronx bij elkaar op en je hebt een aardig beeld van de sfeer in dit bijzondere stukje Guatemala (ik dacht meerdere keren: is dit ook Guatemala?). Daar een heel mooi weekend beleefd met o.a. zwemmen in een poeltje omgeven door watervallen en relaxen in een hangmat op de Playa Blanca. Palmbomen en een coco loco (kokosnoot gevuld met rum en kokosmelk, typisch Garifuna-drankje) maakten de Caribische sfeer compleet.

Minstens zo boeiend als het verblijf was de reis er naartoe. Bus naar Guatemala City te laat, samen verder gereisd met twee Italianen, bus van Guate naar Puerto Barrios kapot, nieuwe bus niet voldoende zitplaatsen, veel te late aankomst in Puerto Barrios, ferry kapot.....dat mag toch zeker wel pech genoemd worden! Uiteindelijk in bijna-donker en met dreigend onweer (dus ruwe zee!)een prive-boot naar Livingston kunnen nemen, alwaar het onweer pas goed uitbarstte, de regen met bakken uit de hemel viel, bovendien de elektriciteit uitviel en we uiteindelijk in deze omstandigheden en dus in het pikkedonker onder begeleiding van een Garifuna die zichzelf tot onze reisleider benoemd had een hotel moesten zoeken..........dat alleen nog maar een driepersoonskamer beschikbaar had. En dus had ik weinig keus dan mijn weekend door te brengen met twee grotendeels onbekende Italianen en een Garifuna die (voor MTV-watchers) nog het meest weg had van een combinatie van Jay Z, Nelly en Usher. Gelukkig ging het allemaal goed en kon ik met de drie heren best goed opschieten. Maar ik vond het al met al wel het meest avontuurlijke deel van mijn Guatemala-reis en heb me een aantal keren verbaasd afgevraagd hoe ik in vredesnaam in deze situatie terecht was gekomen!

Guatemala 2005 heb ik afgesloten met een beklimming van de prachtige Pacaya-vulkaan (toch nog iets fysieks dus, een heel klein beetje lava gezien, maar echt een hele mooie tocht in een prachtige omgeving) en een bezoek aan een coffee-farm (een niet te missen onderdeel voor koffie-addicts als ik). En al souvenirtjes-kopende afscheid genomen van Antigua met z'n straatjes, gebouwen, cafeetjes, markten, bloemen, paard-en-wagens, chickenbussen, (sportschool), etc.

Nou lieve mensen, tot zover het reisverslag. Ik hoop dat door onze verhalen meer mensen Guatemala met een bezoek zullen gaan vereren. Vanwege de mensen, flora, fauna en bezienswaardigheden, maar vooral vanwege Ami & Go. Anne en Michel, jullie doen echt fantastisch werk! En o zo nodig! De uitdaging voor de komende tijd zal zijn om het project te continueren. Een nieuw gebouw, goed meubilair, lesmateriaal, nieuwe vrijwilligers........heel veel succes!!!!!

Daarom: Wil je graag (een deel van) je vakantie werken met kinderen? Ga dan naar Barcenas! En is dit niet mogelijk, maar wil je het project wel op een andere manier ondersteunen, kijk dan op de website voor het rekeningnummer.
Elke bijdrage in menskracht, materiaal of geld, is heel welkom!


Hartelijke groeten en veel liefs,
Joanne