omhoog
omlaag
Tijdje geleden alweer
Hoi daar!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik in het dagboek geschreven heb. Maar hier is hij dan een nieuw dagboek verhaal. Donderdag de 5e zijn we weer begonnen. Is ook helemaal niks voor mij zo lang ziek thuis zitten. Maar ik merkte ook wel dat ik eigenlijk weer te vroeg was begonnen, maar ja. Ik wilde gewoon weer aan de slag, wat doen. Gelukkig ben ik nu weer helemaal de oude (wel af en toe wat flinke hoestbuien). Die donderdag hadden we maar 8 kinderen. Er blijken op dit moment heel veel kinderen ziek te zijn. En waarschijnlijk dachten er ook heel veel dat ik nog ziek zou zijn. Die dinsdag daarvoor toen wij niet kwamen, omdat ik ziek was, bleek er zelfs een jongetje te zijn geweest die had gehuild omdat wij er niet waren. Sneu h?.
Een aantal kinderen hebben nog steeds hun schriftjes in goede staat, maar anderen zijn hun schriftje kwijt of hun broers of zussen hebben er in zitten knippen en krassen. Helaas kunnen we daar heel weinig aan doen. Ik heb wel voor in de schriftjes gezet dat ze voorzichtig om moeten gaan met het schriftje en dat die niet voor anderen bestemd is.
Een kindje (Reina) vroeg hoe aan mij hoe het met me was, want ze zag dat ik flink zat te hoesten en te snuiten. Toen ik zei dat ik nog last had van mijn keel, zei ze tegen de kinderen die naast haar zaten: ze heeft nog last van haar keel. Dit meisje is erg behulpzaam en wil ook van alles regelen voor de andere kinderen. Ze is nog maar 3 jaar, maar ze komt erg intelligent over.
Vandaag heeft elk kind een puzzel gemaakt van zijn of haar tekening. Daarna hebben we ze een papiertje gegeven met de beginletters van het alfabet, met daarbij een woord en een plaatje. Ik was bekaf toen we weer thuis kwamen. Kost ook best veel energie en vooral als je nog ziek bent helemaal. Vrijdag hebben we het ook weer rustig aan gedaan.

Zondag 8 februari zijn we dus verhuisd. De hele auto zat stampvol met allerlei spullen die we in de loop der tijd verzameld hebben. Voornamelijk kratten vol met schriften, boeken, knutselpapier, scharen, knuffels en dergelijke. En natuurlijk moesten we de inhoud van de koelkast niet vergeten. Maar alles paste er gelukkig in. Op naar ons andere huisje. Best wel weer raar hoor, zo in een ander huis te zitten. Ben je net gewend aan het huisje en dan ga je weer. Maar het andere huisje was ook gewoon te klein voor ons twee?n. Nu hebben we alle ruimte en zelfs een wasbak en wc in het huis. In dit nieuwe huis moeten we het nog wel wat gezelliger maken, het is er namelijk nog zo kaal en leeg. Als je praat, dan galmt het de kamer door. Het is nog een beetje onwennig, maar dat komt vanzelf wel. Michiel zei ook dat na een tijdje het huisje er heel anders uit ziet. En dat is ook zo. Net nadat we alles een plekje hadden gegeven en zaten uit te rusten in de woonkamer op onze fantastische koloniale bank (helemaal van hout, dus dat zit geweldig) ging de telefoon. Het was mijn moeder. Erg leuk. Helaas was de verbinding erg slecht, dus probeerde mijn moeder het op de mobiel en dat ging inderdaad beter. Na een tijdje te hebben gekletst zijn we een bezig geweest met ons binnentuintje. Je kon wel zien dat er in tijden niks meer aan gedaan was. Tevens kan onze auto hier prima veilig staan.

Als buren hebben we 2 vrouwen, hoewel volgens mij man en vrouw, maar eigenlijk weten we het nog niet zo precies. Het zijn hele aardige mensen. Zij vertrekken over een maandje naar Nicaragua. En dan komt er volgens mij een Nederlandse jongen met zijn Guatemalteekse vriendin in te wonen. Er staat tegenover ons huis nog een huis leeg. Hierin komt waarschijnlijk een gezin uit Amerika.

Maandag de 9e hebben we een interview gehad met de Telegraaf, de Twente Vandaag bijlage, via de msn. We waren bang dat we in een keer weg zouden vallen, wat soms wel eens gebeurd, maar gelukkig hadden we geen problemen met het internet. We weten alleen nog niet wanneer het in de krant komt te staan. Dus mensen??? hou de krant in de gaten. Alleen jammer voor de mensen in Gelderland, hier zit die editie helaas niet bij.

Dinsdag was de opkomst nog steeds 8. Dezelfde kinderen waren nog steeds ziek. De meeste komen tegenwoordig ook pas tegen half 10 a 10 uur aanzetten. Wat erg vervelend is. Een aantal kinderen komen altijd op tijd, maar het wachten is vaak wel op dezelfden. We zijn die dag begonnen aan een memoriespel voor de kinderen. Eerst hebben we het spel gespeeld met de kinderen. Duurde even voordat ze snapten hoe het spel in elkaar zat. Daarna gingen de kinderen aan de slag met hun eigen memorie aan het maken. Hier gaan we een aantal dagen aan besteden, zodat ze over een tijdje een heel spel hebben die ze kunnen spelen.

Woensdag zijn we naar Analucia geweest. Gelijk bij het binnenkomen in hun huis kwam een vieze walm ons tegemoet. Er stond nu een bed in de woonkamer. Het zag er erg smerig en vies uit. Op de tafel waar we aan zaten, lag eten van wel een week geleden. Ik durfde amper wat aan te raken. Overal ligt rotzooi op de grond. Volgens mij is er in geen weken, liever gezegd maanden, niet schoongemaakt. Michiel zat gelukkig bij de deuropening, zo had hij nog een beetje frisse lucht, maar ik kreeg hoofdpijn van de stank. De vorige keren zaten we ook buiten en dan merk je er niks van, maar ook om het huis ligt zoveel rotzooi. Het zou al heel veel schelen als ze het eens gingen opruimen. Een tijdje geleden is er helaas weer ingebroken bij hun. En ze hebben al zo weinig. Je snapt het niet. Ook de telefoon is al een tijd afgesloten omdat ze geen geld hebben. Volgende week woensdag nemen we haar mee naar Antigua en gaan we ergens eten. Ze wil heel erg graag naar school, maar haar moeder zegt dat ze een computer nodig heeft, zodat ze de lessen thuis kan doen. Ze kan namelijk niet zelf naar school toe. De moeder van Analucia zegt dat Analucia wil werken als secretaresse of in de toerisme, maar dan moet ze engels leren en dat wil Analucia niet. Ze hebben het alleen maar over de computer die ze willen hebben en de opleiding die ze dan kan volgen. Ze denken dat wij dat wel gaan betalen, maar daar hebben wij het geld ook niet voor. En wij willen liever eerst gaan kijken wat ze kan en hoe ze zelf de toekomst ziet. Want wij hebben het gevoel dat ze niet eens om kan gaan met de computer en de opleiding niet kan volgen in verband met haar handicap. Op dit moment praat haar moeder erg veel voor Analucia. Maar moeder en dochter hebben beide volgens ons niet echt het besef dat het heel moeilijk gaat worden en dat ze gewoon heel veel dingen niet kan. Ze denken ook dat na een operatie in Amerika Analucia kan lopen en dat haar handen recht staan. Eerst maar eens een keer kijken hoe ze achter een computer is, want het heeft geen zin een computer aan te schaffen, wanneer ze er zelf niet mee over weg kan. Het moet natuurlijk wel in het belang van haar zijn, zij moet er wat aan hebben en daar moeten we naar op zoek. Wat kan ze en in hoeverre wil ze inderdaad straks gaan werken. En wat ook belangrijk is, wat gebeurt er met haar als haar moeder er straks niet meer is. Haar moeder doet nu de complete verzorging, tilt haar uit bed, zet haar in de rolstoel, wast haar, doet haar luiers om (als ze die al hebben). Ze kan Analucia niet alleen achter laten, want het gebeurt wel eens dat ze om valt en dan niet meer overeind komt. De rolstoel waarin ze zit zijn de armleuningen van kapot en deze is ook te klein voor haar. Als ze in slaap valt in haar rolstoel of ze hangt iets te ver naar links of rechts, dan kiepert ze al om. Misschien moeten we kijken naar een nieuwe rolstoel, of dat we hem laten maken, daar heeft ze echt wat aan.

De laatste dagen is het trouwens best frisjes hier ?s avonds. Maar soms overdag ook best een harde wind. Met een dikke vest aan zitten we kaars recht televisie te kijken op onze houten bank. Nou, geef mij maar een lekkere hangbank.

Donderdag 12 februari hadden we 13 kinderen met zelfs weer een nieuw meisje er bij. Van een jongetje die al een tijdje niet meer is geweest hoorden we dat de moeder 9 uur te vroeg vond. Ze wou niet zo vroeg opstaan. Terwijl hij het erg leuk vond en de meeste mensen zijn hier rond 7 uur al uit bed. Echt raar. En nog steeds zitten enkele kinderen ziek thuis. Maar het was weer een lekkere drukte. Tijdens de maaltijd zie je de kinderen echt smullen en knoeien met hun eten. En dan komen ze bij je met hun vieze plak handjes. We zijn ze nu ook aan het leren om daarna handen te wassen en ook wanneer ze naar de wc zijn geweest.

Donderdag avond hebben we gezellig bij onze buren gezeten. Even kennismaken, maar we hebben tot ?s avonds laat zitten kletsen. Echt hele leuke mensen. Zij zijn voor 6 maanden op reis en gaan begin maart richting Nicaragua om daar te gaan werken in een project. We zullen ze vast nog wel een keer zien. In ieder geval morgen, want dan mogen we hun matrassen lenen. Die van ons kun je geen matrassen noemen en ik wil wel dat Iris en Silvia hier lekker kunnen slapen.

Vrijdag hebben we het hele huis schoongemaakt. Wat een stof. Maar het ziek er nu weer pico bello uit (voor een paar uurtjes, want er waait zo weer stof op). Vandaag hebben we ook nog koffie gedronken met een stel uit Engeland (Sue en Chris). Zij hebben hier een kind geadopteerd (Amalia (toevallig he!) en hebben erg lang moeten wachten op de papieren. Nu wachten ze nog op het paspoort van haar. Er zijn Guatemalteekse vrouwen naar hen toegekomen om te vragen hoeveel ze voor hun kind hebben betaald. En zelfs enkelen die zeiden: je mag mijn kind ook wel kopen ik heb er nog 7. Ze dacht eerst dat het als grapje bedoeld was, maar het is dus echt zo. Daarom willen ze wachten met reizen zodat ze kunnen laten zien dat ze dit kind legaal geadopteerd hebben. En dan is alles geregeld. Maar ze hebben nog geen plannen om weer terug te gaan naar Engeland (mede omdat het weer ook zo slecht is op dit moment). Ze blijven hier nog wel een tijdje wonen in Antigua. Toen we vertelden dat erg veel kinderen ziek zijn van ons project vertelden zij dat er een virus rond gaat. De naam ben ik even kwijt van het virus, maar het schijnt in het water te zitten. Kinderen kunnen er zelfs aan overlijden. Waarschijnlijk door de uitdroging (diaree). Dit virus is nu vooral actief in de hoofdstad en de omliggende dorpjes. Het begint met hoesten en koorts. Ook schijnt hepatitis A weer erg actief te zijn. Dus volgende week maar even langs de families kijken hoe het met de kinderen is. En voornamelijk kinderen zijn er vatbaarder voor om dat ze minder weerstand hebben. Ik hoop dat de kinderen gewoon een griepje hebben. Maar wat gaan we doen als we zo?n kind aan treffen, zijn we dan een schooltje en een soort ziekenhuisje voor hen. En als we voor een kind de medicatie betalen dan komt het hele dorp naar ons toe.

Afgelopen zaterdagavond zijn dus twee vriendinnen van ons overgekomen. Iris en Silvia. Eerst nog even getankt en toen op naar het vliegveld. We waren zelfs een uur te vroeg. Ja, daar komt hun vliegtuig. Niet veel later kwamen ze aanlopen met hun rugzakken. Het was erg gezellig om ze weer te zien en te spreken. Ook zij hadden wat spulletjes voor ons meegenomen. Stiften, potloden, ballonnen, tijdschriften, boek van Harry Potter, koekjes, verschillende soorten drop, een chocoladereep en niet te vergeten een pak hagelslag. Ook hadden mijn ouders onder andere heerlijke chocolade paaseitjes meegegeven. Die kunnen we straks mooi met Pasen verstoppen voor de kinderen. Wat hebben we toch weer aardige vrienden die aan ons denken. Ze hebben echt lekker vakantie gehouden en lekker uitgerust in ons huisje. Ze zijn ook dinsdag een dag mee geweest naar ons project. Helaas maar weer 8 kinderen. Nog steeds enkelen ziek. Maar Iris en Silvia zeiden ook dat je het al druk hebt met 8 kinderen en dat merk je helemaal wanneer je moe bent als je thuis komt. Maar wat gingen de dagen dat zij hier waren snel voorbij zeg. Ze zijn nu vanochtend ( woensdag 18 februari) heel vroeg verder op door reis gegaan richting Panajachel. We hebben ze nog even afgezet bij de bus en uitgezwaaid. Tot over 8 maanden!

Vandaag dus 10 uur Analucia en haar moeder opgehaald. Analucia wil graag dat haar moeder mee gaat om haar rolstoel te drukken, omdat zij weet hoe die werkt. Nou, ok geen probleem. Kijken hoe dat hier gaat op de ?stoepen? in Antigua. Om precies 10 uur waren we bij hun huis in Barcenas en ze stonden warempel al klaar. Dat komt niet vaak voor, meestal moet je nog uren wachten voordat je echt kan gaan. Daar zaten we dan met zijn vieren in de auto. Analucia voorin. Wat blijkt, het is voor hen allebei de eerste keer dat ze naar Antigua gaan.
Ja, we zijn er. We hebben vlakbij la Merced (de gele kerk) de auto geparkeerd en van daaruit zijn we gaan lopen. O wat vond ze het mooi en wat zat ze te genieten. Je kon wel zien dat haar moeder weinig ervaring had in een rolstoel voortduwen en dan vooral wanneer we een stoep op en af gingen. Analucia viel er bijna een keer uit toen ze voorover vloog met de rolstoel. Michiel heeft het daarna maar over genomen. En op zich ging het best op de stoepen, maar zodra we over moesten steken was het wat minder. Maar Analucia vond het allemaal prachtig.
We hebben ze getrakteerd op drinken met een gebakje. Analucia wist gelijk al dat ze een chocoladegebakje wilde. Niet veel later zat ze te genieten van haar warme chocolademelk en gebakje. Mmm. Met haar buik vol gebak gingen we weer verder richting het park. Daarna hebben we nog een stuk gewandeld en hebben we de kerk Hermano Pedro bezocht (Hermano Pedro was iemand die zich bekommerde om de zieken en gehandicapten). Haar moeder was aan het bidden en liep op een gegeven moment weg. Even later zag ik haar huilen. Eerst zei ze dat ze last had van kriebelhoest, maar ze bleek verdrietig te zijn om Analucia. Ze was ergens anders gaan zitten, omdat ze niet wilde dat Analucia haar zag huilen. Ze heeft het ook best zwaar met de verzorging van Analucia. Haar man is volgens mij 15 jaar geleden overleden. En daarnaast heeft ze dus weinig of liever gezegd geen geld.

Later in de middag vroeg ik aan Analucia waar ze graag wilde eten. Nou, daar hoefde ze ook niet lang over na te denken, ze wilde graag een Bic Mac. Dus op naar de Mac Donalds. Het was even een gepruts voordat ze het bakje open kreeg van haar hamburger, maar toen ze hem eindelijk open had en de hamburger zag liggen begon ze helemaal te glunderen en gelijk te smikkelen. Deze dag was dus erg geslaagd. Rond 4 uur waren we weer bij hun thuis. Analucia was moe maar voldaan. Haar moeder bedankte ons wel duizend maal. Wat een dagje Antigua voor hen al wel niet kan betekenen.

De tijd vliegt echt erg snel. We zitten hier nu alweer 4 maanden en ik heb het gevoel dat ik tijd te kort kom (misschien wordt het tijd om Michiel in te lichten om maar wat langer te blijven, nee grapje hoor). We hebben het er wel over gehad, maar waarschijnlijk niet. We kunnen ook niet langer blijven, omdat we een jaarticket hebben en langer dan zoveel maanden moet je emigreren.
Zo, nu nog even wat dingen voorbereiden voor morgen en dan onder de wol, nou ja beter gezegd onder het stugge laken en de kriebelige deken.

Hasta luego!!!!

Miguel y Ana