omhoog
omlaag
Autopech en de rest
Autopech

We reden op vrijdag 2 juli terug van Barcenas naar Antigua toen de auto opeens begon te roken en we hoorden een raar geluid. Erg ver kwamen we niet. Daar stonden we dan ergens aan de kant van de weg. De auto kon niet meer starten en er kwam veel rook uit de motorkap. We zijn uitgestapt om te bekijken wat er aan de hand was. Dit konden we wel vergeten. Snel iemand bellen. Ik pak mijn mobiel, maar zul je net zien, geen bereik Wat nu? Auto?s reden langzaam langs en keken ons aan, maar reden weer verder. Zelfs de politie op motor keek naar de auto en toen naar ons en reed door. Daar hebben we dus ook niks aan. Er kwam een mevrouw langs lopen en ik vroeg aan haar waar ik misschien kon bellen. Dat was wel een eindje lopen. Niet veel later stond ik bij een bloemenkwekerij te bellen met hun mobieltje. We hebben onze buurman weer gebeld. Gelukkig waren ze thuis, want ze stonden net op het punt om weg te gaan. Binnen een uur was hij er. In de tussentijd hebben we in de auto zitten balen met de deuren op slot. De auto op sleeptouw nemen ging dit keer helaas niet. We moesten de auto daar achterlaten. We hebben gevraagd aan de mensen van de bloemenkwekerij of onze auto daar een nacht of 2 mocht staan. Was gelukkig geen probleem. Samen met de buurman reden we weer terug.
Ooh wat baalden wij hiervan. Waarom moet het juist nu ons gebeuren. We hadden het even helemaal gehad. We zouden de volgende dag mijn ouders van het vliegtuig ophalen met onze auto. Het is aan de ene kant maar goed dat het vandaag is gebeurd. Stel dat de auto was vastgelopen wanneer we mijn ouders ?s avonds gingen ophalen. Dan waren we nog veel verder van huis, zo ?s avonds in de hoofdstad. Hopelijk gaat het ons niet teveel kosten.
De volgende dag hebben we een sleepwagen kunnen regelen en die heeft samen met ons de auto opgehaald. We kregen het gevoel dat de sleepwagen zelf ook op het punt stond om te moeten worden weggesleept. Maar we hebben het gered en onze auto stond er gelukkig nog. Eenmaal terug bij de garage kregen we te horen dat de motor kapot was.
De prijs liep aardig hoog op. Wat doen we, laten we hem repareren of niet? We hebben de auto wel nodig. Maar het is wel erg veel geld wat we er aan kwijt zijn. En om nu de auto te verkopen levert erg weinig op. Na lang wikken en wegen hebben we besloten om de auto te laten repareren. Het moet wel, anders kunnen we het wel vergeten met het project.




Visite

Het werd dus zaterdag 3 juli. Spannend. Na 9 maanden zagen we eindelijk mijn ouders weer terug. Zaterdagochtend hebben we nog snel vervoer kunnen regelen, zodat we mijn ouders op konden halen. Half 8 stonden we klaar om ze te verwelkomen. Het duurde even maar daar kwamen ze aan lopen bepakt met grote koffers. Echt leuk om ze weer te zien. We hebben honderduit geklets in de auto op weg naar Antigua. De chauffeur zal wel moe geworden zijn van al ons geklets. Eenmaal in huis werden de koffers al snel opengemaakt. Wat kwam daar veel uit. Kruidkoek, stroopwafels, verschillende soorten chocolade, een stuk kaas, vegetarische pate, tijdschriften, boeken, hagelslag, kruidenzakjes, engels drop en 2 snoepzakken vol met drop, zuurtjes, toffees en chocolaatjes. Poeh. Als we dat allemaal nog op moeten zien te krijgen. Zoveel snoep hebben we nog nooit in huis gehad. Zelfs niet in een jaar. Tevens hadden mijn ouders ook stickers, knuffels, ballen, pennen en andere spulletjes voor de kinderen van ons project meegebracht. Geen wonder dat de koffer van mijn moeder te zwaar was. Echt fijn dat ze nu hier zijn. Het was ook zolang geleden. Hoewel het ook weer gauw vertrouwd was, net alsof je elkaar pas nog hebt gezien. Wat dat betreft bieden internet en de telefoon veel uitkomst.
De eerste dagen hebben we lekker in Antigua rond gelopen en zijn we naar een koffiemuseum geweest. ?s Avonds tegen een uur of 6, 7 werden mijn ouders vaak erg moe. De jetlag. Dus ze lagen er tegen 9 uur al in en ?s ochtends waren ze er weer op tijd uit. Maar na een paar dagen waren ze gewend aan de tijden hier.




Nog een keer visite

Een paar dagen later (7 juli) zaten we weer op het vliegveld in Guatemala om mijn broer Jeroen met Robin, een vriend, op te halen. Wat duurde dit lang. Het vliegtuig had vertraging en later vertelde Jeroen ons dat een rugzak van hun er maar niet aan kwam. Daar kwamen eindelijk de witjes aangelopen. Bijna de hele familie compleet. Nou Jasper, we doen gewoon net alsof jij er ook bent. Daar zaten we met zijn vijven in een klein autootje. En wat was het druk bij het vliegveld.
Voor Jeroen en Robin hadden we een hotel geregeld dichtbij ons in de buurt (einde van de straat). Ze hebben eerst hun spullen daar gedropt en daarna kwamen ze naar ons huis, waar pap en mam ook zaten te wachten. Waarom heb je die koffer mee, vroeg ik aan Jeroen. Jeroen deed de koffer open en ook hij had dingen voor ons meegebracht. Daar kwamen de eerste snoepzakken al aan, drop, zuurtjes, zak met spekjes, stroopwafels. De keuken ligt nu helemaal vol met allerlei soorten snoepgoed uit Nederland. Daarnaast hadden ze ook tijdschriften voor ons meegebracht en nog wat cadeautjes van Martijn en Corinne voor onze verjaardag. Nog bedankt voor de tijdschriften en de stroopwafels. Heerlijk. We zijn helemaal weer op de hoogte van alle nieuwtjes, roddels en autotechnieken. Ook had Annie (tante) nog wat cadeautjes meegegeven voor Michiels verjaardag. En Michiels moeder had allemaal Libelles en Margrieten meegedaan. Wat een stapel. Poeh poeh. Wat waren we weer verwend.




Veel zon

Op dit moment hebben we erg veel zon en is het ?s ochtends vroeg al aardig warm. Soms hebben we laat in de middag een regenbui en onweersbui. En dit gaat dan ook gelijk met geweld. Na zo?n bui is het vaak wat koeler en komt de zon niet echt meer door. Grote plassen water op straat. Je moet dan goed oppassen dat er geen auto aan komt rijden en door een van de plassen rijdt. Dan ben je dus mooi nat. We hebben ons hier maar een paraplu aangeschaft. Want je weet het maar nooit wanneer het gaat regenen en onweren.




Verjaardag Michiel

De avond er voor had ik al wat slingers opgehangen en ?s ochtends heb ik samen met mijn ouders ballonnen en de rest van de slingers opgehangen. Michiel 25 jaar! Hiep hiep hoera! Een halve Abraham zat er helaas niet in. We konden hier geen halve pop kopen. Wel heeft had Michiel een mooie button gekregen met 25 er op. ?s Middags zat de woonkamer aardig vol met allemaal Nederlanders die zaten te peuzelen aan het zelfgemaakte appelgebak, cake of een oliebol. Het bier vloog er snel door en daarom zijn mijn ouders even op pad geweest om de biervoorraad weer aan te vullen. ?s Avonds had ik eten bereid voor de mensen die er waren. De aardappelkroketten vlogen er door. Al met al een geslaagd feestje. Jeroen, Robin, Michiel en ik zijn later nog naar een cafeetje en een afterparty geweest.




Vakantie

Mijn ouders kwamen 2 juli aan en Jeroen en Robin 7 juli. We hadden besloten om dan 2 weken vakantie te houden. De kinderen van het project waren hier helaas niet zo blij mee. Sippe gezichtjes keken ons aan en vroegen, 2 weken? Ja dan hebben jullie ook vakantie. Nou, dat vonden ze maar niks. Moeders vroegen aan ons of we meer huiswerk op konden geven, zodat ze thuis wat konden doen.
Maandag na Michiels verjaardag zijn we met zijn alleen met de bus naar het meer vertrokken. We zijn naar een reservaat geweest en daarna hebben we lekker gezeten bij een restaurantje met uitzicht op het meer. Even er uit. Heerlijk zo met zijn allen. Woensdagochtend hebben we afscheid genomen van Jeroen en Robin. Zij gingen weer verder op reis richting Rio Dulce, Livingston. Ze willen nog door Mexico reizen en Belize. Robin vliegt 1 augustus weer terug via Belize City. Jeroen wil daarna nog ergens gaan duiken en zit de laatste week van zijn vakantie weer bij ons. Hij wil graag ons project nog bezoeken.
Samen met mijn ouders zijn we woensdag met een bootje naar San Marcos gegaan. Daar zaten we na een korte klim en afdaling heerlijk in een hotel aan het water. We waren de enige gasten, dus we hadden het priv? strandje voor ons alleen. De volgende dag hebben we een wandeltocht (meer een klimtocht) van San Marcos naar Santa Cruz gedaan. Voor Michiel en mijn moeder nooit weer. Aan de foto?s die ik gemaakt heb is ook wel te zien waarom. Zij vonden de steile, smalle paadjes maar niks. Ik zelf en mijn vader vonden het prachtig en ik klom overal op en af. Hoewel ik wel een keer ben weggegleden heeft dat de pret niet bedorven. De flesjes water vlogen er trouwens door. Het was aardig warm en van het klimmen krijg je het ook wel warm. Onderweg kwamen ons enkele vrouwen en mannen tegemoet met hout en stenen op hun rug. En dat op die steile smalle paadjes. Wat moet dat zwaar voor hun zijn. Wij zijn het ook helemaal niet gewend.
Bij het hotel La Casa del Mundo hebben we wat gegeten en onze dorst gelest. Kon nog net, want de keuken ging over 15 min sluiten. Daarna moesten we nog een klein stukje naar Santa Cruz. In Santa Cruz hebben we een bootje gepakt terug naar San Marcos. ?s Avonds waren we allemaal erg moe in de benen. We hebben die nacht ook erg goed geslapen. De volgende dag begon mijn nek en rug zeer te doen. Bleek dus verbrand te zijn. Ik had me ook helemaal niet ingevet, dat was ik vergeten. Nou dat heb ik geweten. Een paar dagen later had ik de blaren er op zitten. Wat deed dat zeer. Inmiddels ben ik aan het vervellen en hangen de vellen aan mijn rug. Daar gaat mijn bruine huidje.
Vorige week vrijdag zijn we weer terug gereisd naar Antigua, waar een regenbui ons stond op te wachten. Mijn ouders zijn die zondag vertrokken naar Rio Dulce en Livingston en van daaruit gaan ze naar Flores en Tikal. Ze willen van daaruit misschien nog naar Mexico of Belize. Wel raar hoor nu ze er niet zijn. Even weer wennen. Huis weer leeg. We zijn er benieuwd hoe het hen vergaat. Gisteren hebben ze nog gebeld. Alles ging goed en ze zaten nu in Flores.




Auto klaar????

De garage had ons verteld dat de auto klaar zou zijn op maandag de 12e. Zelf waren we toen bij het meer. Zaterdag de 17 e gingen we weer langs bij de garage. We zagen onze auto staan met de autoklep open. De motor was nog niet klaar. Hij moest nog in elkaar geschroefd worden. Een jongetje die er aan kwam lopen vertelde ons dat Luis (de man die onze auto repareert) niet aanwezig was, pas maandag weer. Ook zei hij dat Luis de auto niet aan de praat kreeg en dat zij (zijn vader) er nu mee bezig waren. Huh. We gaan echt niet meer betalen dan we afgesproken hebben. Nou, dan komen we maandag maar weer terug.
Het werd maandag, Wij op naar de garage. Ons voorgevoel zei ons al iets. En ja hoor, de auto was nog niet klaar.
Oeh, wat baalden wij. Hij zei dat ze hem woensdagochtend wilden uitproberen en dan konden we hem woensdag middag ophalen. Zal ons benieuwen. Echt ?guatemaliteit?. Best frustrerend. We kunnen zo niks. Ik heb gelijk Antoinette opgebeld om te zeggen dat wij dinsdag niet kunnen komen.
Woensdag 13.45, we stonden net op het punt om naar de garage te gaan, toen de telefoon ging. Luis Fransisco van de garage. Hij kwam met de mededeling dat de auto nog niet klaar was. Ze willen er zeker van zijn dat hij nu helmaal in orde is en willen er vanmiddag nog verder aan werken. Er bleek nog iets niet te werken, vandaar. Dus nu wordt het donderdagmiddag dat we de auto op komen halen. Hij bedankte ons nog voor ons begrip. Maar ja, wat kunnen we anders. Ik vroeg nog of de prijs die we afgesproken hadden hetzelfde bleef. Gelukkig was de prijs nog hetzelfde. We waren al bang dat we nog meer moesten betalen. Ja, er zit gewoon niks anders op, het is niet anders. We hadden al een voorgevoel. Gaat lekker zo he. Welkom in Guatemala. Maar ik kan me ook wel voorstellen dat de garage het gewoon in orde wil hebben. En wij trouwens ook, we hebben er niet voor niks veel voor betaald. Laten we nu maar hopen dat hij donderdag wel klaar is en helemaal in orde.




Veel zonnige groetjes uit Guatemala,

Michiel en Anne

p.s. Volgende keer weer meer nieuws over het project.