omhoog
omlaag
Groeten uit Guatemala van Joanne
Hola allemaal!

Dan nu toch eindelijk een berichtje vanuit Antigua, Guatemala, alwaar de
dagen werkelijk in vreugde voorbij vliegen.....

Tja, Wendy's vlucht verliep al niet al te voorspoedig, die van mij liet ook
behoorlijk te wensen over. Ik zou afgelopen zondag om 13.55 uur van Schiphol
vertrekken richting Houston, Texas, en dus arriveerde ik daar met m'n zusje
helemaal op tijd (jawel!), om vervolgens te horen dat het vliegtuig meer dan
2 uur vertraging had. Waarom weet ik nog steeds niet, het had volgens mij
iets te maken met het personeel dat te laat in Amsterdam was aangekomen.
Maar goed, omdat er maar 1,5 uur tussen de aansluiting richting Guatemala
zat, was al vrijwel zeker dat ik die vlucht zou missen. Balen natuurlijk,
want ik was zeker na het geweldige U2-concert van vrijdag helemaal in hogere
vakantie-sferen en wilde zo snel mogelijk dat vliegtuig in. Maar er zat
niets anders op dan een paar uur rondhangen op Schiphol. Voor mij geen
riante vergoeding (zoals Wendy kreeg), maar een tegoedbon voor een snack van
6,75 euro......Ach, verschil moet er wezen....

Rond vieren dan toch eindelijk de lucht in met Continental. Een hele
voorspoedige vlucht gehad tot Houston, hoewel we daar ook weer een uur
moesten wachten voor we de gate in konden, waardoor we in totaal zo'n drie
uur vertraging hadden. Natuurlijk had ik nu helemaal de connection naar
Guatemala gemist, en omdat er ook geen andere vluchten waren, zou ik voor
het eerst een nachtje op Amerikaanse bodem doorbrengen. En nog wel in de
thuishaven van George Bush.

Overigens was er niets mis met het hotel. Twee tweepersoonsbedden, badkamer,
koffiezetapparaat, champagne, zwembad, fitness-ruimte, het kon erger. Nog
wel iets merkwaardigs meegemaakt daar, maar dat zal ik hier maar niet
opschrijven. Wel kwamen we pas rond tienen 's avonds (5 uur in de ochtend
Nederlandse tijd!) in het hotel aan, dus veel anders dan er gaan slapen kon
ik er niet doen.

In het land van Bush is echt alles big. Er rijden alleen maar enorme
terreinwagens rond. En dan het eten....enorme hoeveelheden beginnend bij het
ontbijt(-buffet). Ik kon zoals wel vaker niet kiezen...Maar heb al wel
besloten dat zodra de Rubens-vrouwen weer in de mode raken, ik mijn vakantie
in the States door ga brengen. Tot dan toch maar liever niet.

De volgende ochtend zonder al te veel problemen de vlucht naar
Guatemala-city gehaald, waar ik tegen 12-en aankwam. Enorme wachtrij voor
de douane, daarna eeuwen wachten op de bagage, maar uiteindelijk ready to go
to Antigua. Buiten wachtte Wendy me op, echt geweldig om elkaar in den
vreemde weer te zien! Continental zou het gastgezin waar we verblijven
bellen om door te geven dat ik pas de volgende ochtend zou aankomen, maar
dat hadden ze dus niet gedaan, waardoor Wendy en anderen zo langzamerhand
behoorlijk ongerust waren geworden, en ik bovendien 2x de taxi moest
betalen, omdat die dus voor niets op het vliegveld had gewacht. Heel
vervelend allemaal. Dus mensen, Continental is prima, zolang er maar geen
kinken in de kabel komen.

Tot zover de vliegperikelen. Nu het interessantere deel. Guatemala is in 1
woord geweldig! Ik ben hier nog maar een paar dagen, maar zo voelt het niet.
Dat is ook eigenlijk wat me meteen aan Wendy opviel. Zo van: ik zal je
'mijn' Antigua wel eens laten zien. Ze voelt zich hier helemaal thuis, en ik
ook. Het gastgezin waar we verblijven is geweldig. Ana is een hele lieve en
zorgzame vrouw, die bovendien goed kan koken. We krijgen bijna Hollandse pot
te eten, dus ik eet hier veel gezonder dan de bekende liflafjes in Zwolle.
We slapen bij elkaar op de kamer, heel gezellig, en veel beter dan het
gereis van hotelkamer naar hotelkamer, wat ik tot nu toe altijd gedaan had.
Behalve Wendy en ik zijn er nog vier andere studenten in het huis: drie
Amerikaanse meiden en een Duitser. Ze studeren Spaans, of werken aan een
project. Meestal eten we gezamenlijk, erg gezellig. En 's avonds gaan we
vaak nog even wat drinken in het mooie Antigua.

Ja, Antigua is mooi. Heel mooi zelfs! Zoals Cuzco dat in Peru is, is Antigua
in Guatemala het Walhalla voor backpackers. Heel veel mooie koloniale
gebouwen. Heel veel barretjes, cafeetjes en restaurantjes. Heel rustiek,
vanwege de keien op de wegen, en af en toe het paard met de wagen. Eigenlijk
nog veel relaxter dan Cuzco, omdat er bijna geen toeterende taxi's
rondrijden. Al met al een stad waar het heel goed vertoeven is.

In schril contrast met de relatieve luxe van toeristisch Antigua staat het
leven van Barcenas, het dorpje waar ons schooltje staat. Ik kan niet anders
zeggen dan dat het er allemaal behoorlijk troosteloos is. De meeste huizen
bestaan uit een verzameling golfplaten, niet meer dan dat. Het doet erg
denken aan de beelden die we allemaal wel kennen van andere voorsteden.
Echte armoede. Vanmiddag konden Wendy en ik geen taxi terug vinden, en
moesten we wachten tot er een voorbij kwam. Nou, ik moet eerlijk zeggen dat
ik blij was toen we na ruim een half uur wachten eindelijk weer richting
Antigua konden. Echt helemaal op m'n gemak voelde ik me niet.

Maar dan de kinderen! Ik heb er nu alweer 1 week opzitten en echt, ze zijn
helemaal geweldig! Petje af voor Norma, de lerares, die probeert om ruim
dertig kinderen op te vangen en te onderwijzen. Ze zijn zo blij dat we er
zijn, alleen dat is eigenlijk al voldoende. We proberen elke dag iets met
hen te doen. Zo hebben we hen dinsdag een boekje met kleurplaten van (jawel)
onze werkgever gegeven, en etuitjes met krijtjes. Het valt op dat er grote
niveauverschillen zijn tussen de kinderen. Sommigen kleuren heel goed,
anderen krassen maar wat. Ik heb mezelf tot doel gesteld om elke keer iemand
te helpen om netjes binnen de lijntjes te leren kleuren. En als ze dat lukt,
vooral 20x zeggen hoe goed ze zijn, stickertjes als beloning geven, etc. Die
blijde gezichten dan, daar doe je het voor.

Verder had Wendy het lumineuze idee opgevat om de kinderen te leren tanden
poetsen. Want de meesten hebben echt hele slechte tanden. We gaan nu na de
les en het buitenspelen met z'n allen tanden poetsen. En leuk dat ze dat
vinden! We hebben hen allemaal een eigen beker met tandenborstel gegeven.
Verder doen we ook allerlei spellejes, dinsdag met de bal en met touwtjes
(kop-en schotel, parachute, enz.) en vandaag hinkelen. Ook bij het schrijven
en de spelletjes weer hele grote verschillen. Het zou echt mooi zijn als er
straks een nieuw schooltje zou komen met twee lokalen voor twee groepen. Dat
zou meer mogelijkheden geven voor opvang voor de kleintjes, en onderwijs
voor de wat ouderen. Is ook wat relaxter, want pff...wat is het vermoeiend
om een hele morgen met al die kinderen bezig te zijn. Maar tegelijkertijd
ook helemaal fantastisch. Ze zijn zo blij met alles, en we doen er uren over
om afscheid te nemen, krijgen van allemaal ik-weet-niet-hoeveel kusjes. Nee,
heel veel kunnen we hier niet doen, maar ja, we doen wel iets en dat is
simpelweg beter dan niets. En krijgen er ook heel veel voor terug.

Het is sowieso boeiend om te zien hoeveel mensen hier goed werk doen.
Gisteren zijn we op bezoek geweest bij Carolien en Liesbeth, vrienden van
Anne en Michiel, die bij ons gastgezin in de straat wonen. Zij werken aan
een project, Constru Casa, dat gericht is op het bouwen van eenvoudige
stenen woningen voor arme gezinnen, ipv de krotten waar de meeste families
nu in wonen. Net zoals het bij ons project moeilijk is om alle kinderen
aandacht te geven, is het bij dit project moeilijk om te selecteren wie voor
een huis in aanmerking komt. Want eigenlijk komt bijna iedereen wel in
aanmerking. Omdat je toch ergens moet beginnen, worden de families in
samenwerking met sociale organisaties geselecteerd. D.w.z. dat uitdrukkelijk
gericht wordt op de toekomstige generatie: kinderen die onderwijs nodig
hebben en daarnaast ook een goede huisvesting. Ook wordt af en toe gebouwd
voor oudere mensen, vaak in gevallen waarbij ook al wordt gebouwd voor hun
(klein-)kinderen. De families worden uitdrukkelijk betrokken bij de bouw van
de huizen. We hebben samen een huis bezocht en ik moet zeggen dat ik erg
onder de indruk was. Die oude mensen waren zo verschrikkelijk blij! Er wordt
hier echt heel veel goed werk gedaan!

Zo, dat allemaal al beleefd in een paar dagen. Wat kan ik nog meer zeggen?
Ach ja, de onveiligheid: nou, dat valt reuze mee. En de hygiene ook. Het
weer is goed, al kan het hier wel ontzettend regenen tussendoor. En het eten
is ook prima, de almuerzo (lunch) is hier het hoogtepunt van de dag. Verder
is het gewoon geweldig om weer een paar weken handen-voeten-Spaans te
spreken. Regelmatig bedenk ik me nu dat ik pas negen maanden terug ben uit
Peru en nu alweer hier. Wat een luxe. Hoewel er natuurlijk verschillen zijn
(de sfeer is hier meer Carribean, vooral met al die gezellige binnentuinjes
in de restaurants), zijn er ook grote overeenkomsten (gewoon, het
Zuid-Amerika-gevoel), wat maakt dat ik me hier heel snel op mijn gemak en
vooral ook thuis voel.

Dus we houden het hier prima uit. Hoewel Antigua eigenlijk boeiend genoeg is
om ons vier weken te vermaken, willen we ook graag wat meer van het land
zien. We doen daarbij niet al te ingewikkeld, boeken gewoon iets, en zien
wel wat het wordt. Geen all-inclusive tours, vooral veel luisteren naar
mond-op-mond-reclame. Morgenvroeg gaan we naar Lago Atitlan, dat moet echt
geweldig zijn. En zondag naar de markt van Chichicastenango. Volgend weekend
naar de Rio Dulce en de prachtige ruines van Tikal. En zo komen we de weken
wel door!

Zo meteen nog even een cappuchino drinken in Reilly's, onze Ierse pub
(altijd goed!) en vanavond gezellig uit eten!

Tot zover. Allemaal tot horens!

Groeten en veel liefs,
Joanne