omhoog
omlaag
We hebben een casa gevonden
Hier zijn we weer. Het is nu zaterdagochtend bij ons. We hebben net ons ontbijt achter de kiezen. Wat trouwens heerlijk was. Lekker vers fruit. Mmm. Oo, wat heb ik veel te vertellen, maar laat ik maar bij het begin beginnen. Voor het gemak zet ik de dagen er ook even bij.

Woensdag
Nog even een heel klein stukje over woensdag. We hebben 's middags nog wat rond gekeken naar een huisje en vonden er uiteindelijk een. Bij een nederlands mevrouw nog wel.
Met een eigen slaapkamer, een gezamelijke douche, keuken, woonkamer en dergelijke. We denken er nog even over na en bellen morgen weer terug. Ze vertelde trouwens dat ze gehoord had, dat een hele tijd terug een nederlands meisje in Barcenas had gewerkt. En wie was dat meisje? Ik dus. Haha, grappig he. Ben helemaal bekend hier.
Vandaag ook naar Azucena, een vriendin uit Bracenas, gebeld om te vragen of we langs kunnen komen vrijdag. Ze was helemaal blij toen ik belde en was erg verbaasd dat ik nu in Guatemala zat. Afgesproken dat we vrijdag bij haar langs komen. Ik heb er echt zin in.

Donderdag
's Ochtends hebben we gelijk na het ontbijt de nederlandse mevrouw, ben haar naam even kwijt, gebeld om te zeggen dat we besloten hebben om het te doen. Zondag 10 uur moeten we er zijn. Dus we hebben een stekkie!! Jippie! Geen gesleep meer met de tassen. Fijn gevoel dat we uiteindelijk toch wat hebben gevonden.
Later op de dag ook nog even langs Bejamin en zijn vrouw geweest. Ze hadden ons graag het huisje willen verhuren, maar er waren al andere mensen die gereserveerd hadden. En die bleven waarschijnlijk een maand of langer. We moesten maar over een maand weer terugkomen. Hij vroeg ook nog wat we hier gingen doen. En gaf daarna als reactie dat hij ons daarbij wel wil helpen, omdat hij bijna iedereen kent in Antigua.
Vandaag hebben we trouwens ook nog naar een taalschool gezocht. Wat dat betreft een druk dagje zo. Na enkele scholen te hebben gezien hebben we er een uitgekozen. Maandag beginnen we met spaanse les. Allebei onze eigen lerares. 4 uur op een dag, van 9 to 13.00, een hele week lang. Tijdens onze zoektocht kwamen we bij een school 2 nederlanders tegen. Het eerste wat ze vroeg was: komen jullie uit hengelo? Ik heb jullie namelijk in de krant zien staan. Echt bijzonder he dat wij haar hier tegen komen.
Nog even wat inpakpapier kopen om wat cadeautjes in te pakken voor morgen.

Vrijdag
Erg benieuwd hoe het straks zal gaan als we in Barcenas aankomen. Ik ben aan de ene kant best wel een beetje zenuwachtig om iedereen weer te zien en te spreken. Met een rugzak vol met enkele cadeautjes in de chickenbus (zo worden hier de bussen, camionettas genoemd). Op naar Barcenas. Het nadeel is dat er nog steeds geen bussen naar Barcenas rijden vanaf Antigua. Dus we zijn bij de kruispunt richting Barcenas uitgestapt en zijn daarna verder gaan liften. We konden al instappen bij de eerste auto, pick-up. Aangekomen in Barcenas moest ik mij even orienteren. Er waren nieuwe huizen bijgekomen, tevens ook afgebroken en huizen hadden een andere kleur gekregen. Ik was het heel even kwijt, maar toen zag ik de straat waar ik altijd liep wanneer ik op weg ging naar de kinderen. Ok, hier ken ik het weer.

Terwijl we op straat liepen werd er volop naar ons gekeken, gefloten en dergelijke. Onderweg zag ik nog een jongetje die ik ook in 1 van mijn groepen had. Hij keek mij eerst heel; raar aan van: ken ik haar nou wel of niet. Op een gegeven moment toen we er bijna waren hoorde ik: Ana! Ana! Ik keek om en zag een aantal kinderen bij elkeaar staan. Ze zwaaiden. Echt leuk!
We klopten op de deur. Is er wel iemand? Daar zag ik iemand zijn hoofd uit het raam steken en hij begon te lachen. Het was de man van Marie Antoinette de schoonmoeder van Azucena. Echt een leuk weerzien. We zaten even bij hen in de woonkamer en gingen toen naar de overkant van de straat, nou ja beter gezegd zandweggetje, waar Azucena woont met haar man en kinderen.

Allemaal kinderen kwamen langs om ons te zien. En binnen no time wist de hele buurt/dorp dat wij er waren. De kinderen zijn wat groter geworden, maar verder lijken ze nog hetzelfde. Ik wist zelfs de meeste namen nog. De ene knuffel en zoen volgde na de andere.

's Middags hebben we nog meegegeten. Erg lekker. Daarna zijn we nog langs Analucia, gehandicapt meisje, geweest. Zij was zo verbaasd dat ik er was. Ze had al vanaf januari op mij zitten wachten, omdat ik gezegd had bij het afscheid in januari 2002, dat ik volgend jaar weer terug zou komen. Zij heeft dus letterlijk gedacht dat ik terug zou komen in januari 2003. Het rook er trouwens niet echt aangenaam. Ze was samen met haar broer in huis. Haar moeder was druk aan het werk. Heb gezegd dat we volgende week nog wel weer langs kwamen.

Acuzena en haar familie legde ons uit dat het veel te gevaarlijk is op te liften in deze tijd. Haar schoonvader wil ons in de weekenden wel ophalen en brengen, want dan is hij vrij. 's Avonds hebben Azucena en haar vriend ons terug gebracht. We zijn volgende week zaterdag (1 nov) bij hun uitgenodigd om Todos los Santos (Allerheiligen) te vieren.

Michiel vond het jammer dat hij niet goed mee kon doen in de gesprekken. Maar volgende week gaan we 5 dagen, 4 uur per dag, spaanse lessen volgen. En dan gaat het vast stukken beter. En morgen trekken we dus in, in ons nieuwe 'huisje'. Nou, ik stop nu maar eens. Ik denk dat ik nu wel genoeg heb geschreven.