omhoog
omlaag
Tante Annie
Hallo mensen!

Eindelijk weer een dagboekverhaal. Ik denk dat ik maar niks meer ga beloven wat het dagboek betreft. Ik wilde proberen elke week een verhaal op te schrijven, maar elke keer komt er weer wat tussen. Maandag werd woensdag en woensdag werd weer vrijdag. En nu zitten we alweer aan zaterdag. Het laatste dagboekverhaal was tot 12 maart. Dus twee weken geleden alweer. Ok?, laat ik maar beginnen.

Zaterdag 13 maart zijn we op bezoek gegaan bij Azucena. Toen we aan kwamen rijden hoorden we verschillende kinderen in de straten onze namen roepen. We klopten aan. De kinderen van Azucena vlogen om onze nekken. Wat een hartelijk welkom. Azucena wilde dat we ?s middags mee aten, maar er moest nog wel wat gehaald worden. Dus daar ging ik samen met Azucena naar de markt om wat groente en vlees te halen. Als eerste gingen we vlees halen. We stonden bij een klein houten vleesstalletje waar het vlees aan grote haken boven je hoofd hangt. Niet in de koeling of bedekt. Ook lag er wat vlees op de ?toonbank?. Wat een vliegen en een stank. Wat ben ik blij dat ik vegetari?r ben. Daarna nog wat groente gehaald en een drankje voor Xiomara, de dochter van Azucena. Eenmaal terug vroeg ik of ik ergens mee kon helpen, maar dat mocht in eerste instantie niet. Op een gegeven moment heb ik gewoon een mes gepakt en ben de aardappels gaan schillen. Niet veel later zat ik naast Heidy, Sherlyn en Xiomara wortels en aardappels te schillen. Echt leuk. Ik heb ze nog even les gegeven hoe ze het beste konden schillen en snijden.
De tafel werd buiten (in de garage) klaar gezet. Azucena was met het vlees bezig op de barbecue. Even later kwam Antoinette binnen met een grote schaal met rijst. Wij eten ook mee zei ze. Gezellig. Daar zaten we met 8 man aan tafel. Wij zijn gewend om lang na te tafelen, maar zodra hier iemand het eten op heeft gaat hij of zij gelijk van tafel. Diegene gaat dan naar binnen, tv kijken of voetballen. Dat blijft voor ons toch een raar iets, net alsof ze het niet leuk of gezellig vinden. Maar misschien denken zij wel weer, dat wanneer wij lang aan tafel blijven zitten, we nog niet genoeg hebben gegeten en dat we nog meer willen. Wel weten ze nu van ons dat we altijd netjes wachten totdat iedereen wat eten heeft en dan pas beginnen met eten. Ook legt ze speciaal voor ons al bestek neer. Door die cultuurverschillen zie je pas wat voor normen en waarden je van huis uit hebt gekregen. Over heel veel dingen ga je dan denken, van waarom doen wij dat zo en zij op die manier.

We hebben ook een nieuw jongetje in de groep. Hij heet Odilio, is vier jaar en kan helaas niet lopen. Zijn moeder dacht eerst dat we hem niet wilden hebben in de groep, maar bij ons is iedereen welkom. De andere kinderen keken eerst erg raar naar hem, gingen een eind van hem vandaan zitten en begonnen hem uit te lachen. We hebben hier met de kinderen over gepraat. En afgelopen donderdag zaten de twee jongetjes die Odilio eerst zaten uit te lachen, met hem te spelen op de grond. En nu lachten ze met zijn drie?n om elkaar. Geweldig toch. Je ziet Odilio ook helemaal glunderen en genieten.

De laatste twee keren toen we bij Analucia langs gingen is ons niet echt goed bevallen. De moeder van Analucia vroeg of wij Padrinos wilden zijn voor Analucia. Ze legde uit dat wij dan een rekening moeten openen en daarop elke week geld op moeten storten voor Analucia. Voor eten, taxi?s, medicijnen en dergelijke. We wisten even niet wat we moesten zeggen. Toen we zeiden dat we dat niet konden vroeg ze of we anders elke maand geld konden storten. Nee, daar hebben we het geld gewoon niet voor. Ze vond het erg raar en had verwacht dat wij dat wel zouden doen. De keer er op kwam ze met een advertentie uit de krant. Een elektronische rolstoel te koop voor 5000Q. Of wij die even wilden kopen voor haar. We gaan er nu een beetje met tegenzin heen. Mensen die verwachten dat wij zomaar geld geven en alles kunnen betalen. Maar zo is het niet. We hebben nu wel een afspraak met ze gemaakt om naar Hermano Pedro te gaan voor een onderzoek. Analucia vroeg afgelopen woensdag zelf aan ons wanneer we met haar naar het ziekenhuis konden. Nu gaan we 19 april. We moeten er ?s ochtend al om 6 uur zijn, dus dat wordt vroeg opstaan. Dan kan er ook een vervolg afspraak gemaakt worden voor verder onderzoek. Dit is wat we kunnen regelen voor Analucia, maar meer kunnen we echt niet doen.

(tante) Annie is vrijdagavond de 19e aangekomen. Onderweg naar het vliegveld toe begon het te regenen, voor het eerst weer sinds tijden. Daar kwam Annie als eerste aangelopen met haar volle koffers. Ze had een goede reis gehad, maar wel lang. ?s Avonds en de dager na kwamen allerlei dingen kwam te voorschijn uit de koffers van Annie. Tijdschriften, appeltaartmix, boekjes, paaseitjes, stickers, stiften, mapjes, kruidenmixzakjes voor nasi/bami/spaghetti, dropjes, chocola, doucheschuim, een stuk kaas wat Annie nog had en een kaart en brief van mijn ouders. Altijd weer een leuke verassing wat iemand voor ons uit de koffer haalt.

In het weekend hebben we Annie Antigua en de pinautomaten laten zien. Maar geen enkele pinautomaat pakte het pasje van Annie. Na wat gebel met interhelp van de bank, bleek het pasje gedemagnetiseerd te zijn. Ja, dat kan komen doordat er een mobieltje dichtbij het pasje heeft gelegen of door een detectorpoortje. Nou als eerste had Annie geen mobieltje bij zich, dus dat kon al niet. En als het door zo?n poortje komt dan moeten er toch meer mensen er last van hebben? De rekening was ook niet geblokkeerd, ze stond niet rood (want dat gaven ze ook nog als eventuele mogelijkheid).Verder was het pasje gezond, maar ze kan alleen niet meer pinnen. Wat een balen zeg. Gelukkig kon Annie wel wat dollars en cheques omwisselen. De vakantie kon beginnen.

We hebben wat ruines bezocht en wat musea. Zaterdag hebben we de kinderprocessie meegemaakt. Eerst kwamen de jongetjes langs gelopen en daarna de meisjes. De jongetjes allemaal gekleed in paarse kledij. De meisjes veelal gekleed in het zwart. De jongens tilden een soort draagbaar (anda) met het beeld van Jesus en de meisjes het beeld van Maria. Rondom is de draagbaar versierd met engelen en andere taferelen. Sommige kinderen die meelopen zijn nog maar 3 jaar oud. Echt bijzonder om te zien. Af en toe heb ik een duim opgestoken naar de kinderen toe. Petje af hoor. Een man die naast mij stond legde me van alles uit over deze processie. Dat hij zelf ook altijd mee loopt en in de toekomst zijn zoontje ook met de kinderprocessie.

Afgelopen donderdag kregen we weer een nieuw meisje in de groep. We moeten er nu echt een keer een stop op zetten. Hoewel we graag iedereen willen helpen, maar door gebrek aan ruimte kan het helaas niet. Deze donderdag hadden we het erg druk. Er waren ook zoveel kinderen die we moesten helpen en begeleiden. We komen handen (soms ook ogen) tekort. Aan het einde van de dag ben je ook helemaal kapot.

Sinds een paar dagen is de waterpomp stuk, dus we hebben nu helemaal geen druk op het water. Onderhand hebben we bijna alles al een keer kapot gehad in huis. Eerst de wc die niet doorspoelde, daarna de deur die niet meer open kon, de waslijn die geknapt was, de telefoon die het niet deed, de televisie die het een paar dagen geleden niet deed. Er is wel iemand langs geweest voor de waterpomp, maar waarschijnlijk moet er een nieuwe komen. Dus we zitten nog steeds met een zacht klein waterstraaltje waar je je amper onder kan douchen. Hopelijk wordt het gauw opgelost. Afwachten maar.

Oja, niet te vergeten de mierenplaag. Ze waren er vorige week weer. We kwamen ?s avonds terug en daar liepen de dikke mieren weer, ook liepen ze ons huis al naar binnen. De volgende dag hebben we gelijk maar een spuitbus gehaald. Nu is het aardig rustig onder de mieren, maar we hebben het wel even doorgeven aan onze huisbazin. Het heeft ook niet zoveel zin als wij alleen wat tegen de mieren doen en verder niemand. Ja, dan blijven ze komen. Maar sinds de laatste keer dat we gespoten hebben zijn de mieren niet meer op bezoek geweest (behalve in mijn dromen).

Gisteravond was het een drukte bij ons voor het huis tot ?s avonds laat. Er reden zelfs bussen met hun toeters op en aan. En vanmorgen werden we alweer vroeg gewekt door de tuinman die aan het grasmaaien was in het huis naast ons. Rust is ons even niet gegund denk ik. Vanavond en vannacht gaan ze ook dichtbij ons huis de straten bekleden met bloemdekens (geverfd zaagsel). Morgenvroeg komt er namelijk een processie langs en dan moet alles klaar zijn. Dit schijnt een van de grootste te zijn. Ik ben benieuwd. Meer informatie over de processies in het volgende dagboekverhaal.

Straks rond een uur of twee komt Annie ook weer terug uit Panajachel. Dan halen we haar op bij het busstation.
Zoals jullie misschien al wel hebben gezien, staat nu ook de allereerste nieuwsbrief op de website.
Dus jullie hebben nu extra veel te lezen.

Heel veel groetjes van Michiel en Anne