omhoog
omlaag
Daar zijn we weer
Van alles wat

Was het vrijdag voor Pasen nog zo druk, zaterdag en zondag waren de meeste mensen weer vertrokken. Reken maar dat de mensen die meegelopen hebben aan al die processie erg moe zullen zijn. Heerlijk weer die rust.

Vrijdag de 16e is Annie weer vertrokken naar Nederland. Wat is de tijd snel gegaan toen ze hier was. Gelukkig heeft ze het erg naar haar zin gehad en heeft ze veel kunnen zien. Haar impressie van 4 weken hier in Guatemala is binnenkort ook te lezen op onze website.

Sinds kort geef ik ook Nederlandse les aan Cathy, onze buurvrouw. Mijn eerste Nederlandse les zit er al even op. In het begin wel wennen hoor, maar ik vind het ontzettend leuk om te doen. Over een tijdje praat ze vloeiend Nederlands haha.

We hebben bijna een maand last gehad van de waterpomp. Er kwam een hele zachte waterstraal uit, wat het douchen bijna onmogelijk maakte. Nadat er 3 keer iemand is langs geweest is hij eindelijk gerepareerd en kunnen wij weer heerlijk douchen.

De mieren zijn er soms in een keer weer. Laatst hadden ze bijna de hele boom kaalgevreten. Ik heb er zelfs een keer over gedroomd dat er een hele mieren kolonie onder ons huis zat. De volgende dag pakten we de tuinslang om de voortuin te besproeien. Daar was de mierenplaag weer. Maar waar kwamen ze vandaag? Onder een plant zagen we een gat waar de mieren in en uit liepen. We hebben de waterslang er in gedaan. En wat bleek, het water bleef maar stromen. Er zat blijkbaar een heel groot nest. Maar tot op vandaag hebben we geen mier gezien gelukkig.

De Tubantia heeft ons ook nog gebeld voor een artikel. Wanneer we in de krant komen te staan weten we niet, maar houd de krant dus goed in de gaten.


Analucia

Maandag 19 april waren we al om half 5 uit bed. Op naar Analucia en dan weer terug naar Hermano Pedro in Antigua. We hebben van 6 tot 10 in het ziekenhuis gezeten. Als eerste word je op een lijst gezet, daarna wordt je in een soort wachtruimte gezet. En maar wachten dus. De mensen die voor het lab kwamen werden ondertussen, het was al 7 uur, geholpen. Daar werden de namen opgenoemd. Iedereen die zat te wachten ging nu naar een andere ruimte. Ook daar moesten we even wachten totdat we de naam Analucia hoorden. Haar gegevens moesten ingevuld worden en daarna konden we weer naar dezelfde wachtruimte waar we eerst ook hadden gezeten. Maar nu moesten we eerst een donatie betalen. De rij voor de kassa stond al aardig vol. Zodra je die had betaald kreeg je een bonnetje en kon je je formulieren inleveren. Daarna was het weer wachten wanneer je aan de beurt komt. Dus als je ?s ochtends heel vroeg bent dan kun je nog als laatste aan de beurt komen bij de dokter. De moeder van Analucia moest even naar de wc en dan zul je net zien dat Analucia werd geroepen. Dus ik ging met haar mee. Zat ik daar met Analucia en de dokter in een heel klein kamertje. Gelukkig kon ze zelf alles heel goed uitleggen. De dokter heeft nog naar de rug van Analuica gekeken en even later kwam haar moeder naar binnen en vertelde alles nog een keer. De dokter vertelde aan haar dat Analucia alles goed had uitgelegd. Haar moeder vroeg gelijk naar operaties voor Analucia, zodat ze in de toekomst weer kan lopen. De moeder van Analucia wil nog steeds niet geloven dat Analucia nooit meer kan lopen. De dokter legde uit dat ze dit soort operaties niet meer uitvoeren, wanneer kinderen ouder zijn dan 3 jaar. Er zitten teveel risico?s aan zei ze. Maar de moeder van Analucia zei tegen de dokter dat er wel dokters zijn die deze operaties uitvoeren. Ze ging gewoon tegen de dokter in en wilde een afspraak bij een andere dokter die hier in gespecialiseerd is. Later zei ze tegen ons dat de dokter dat niet eens kan weten, omdat ze dan eerst een inwendig onderzoek moet doen. Michiel en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde.
De volgende afspraak staat op 26 mei om 10 uur bij een orthopeed. Hopelijk dringt het dan tot Analucia en haar moeder door. Meer kunnen wij ook niet voor ze doen. Ik heb nog wel gevraagd naar een soort intelligentietest deze wilden ze dan misschien ook afnemen.


De kinderen

De 13e zijn we weer begonnen met les en activiteiten geven aan de kinderen. Jammer genoeg was de opkomst niet zo groot. Hoewel de ruimte wel weer helemaal vol zat. Heel veel ouders waren de datum vergeten wanneer we weer zouden beginnen. De dagen er op waren alle kinderen weer van de partij. Een ouder vertelde ons dat haar dochter niet kon wachten wanneer ze weer naar ons toe kon. Zij vond de vakantie maar niks. Haha.
Op een dinsdag rond half 9 stonden we voor het huis van Antoinette, maar niemand deed open. Azucena kwam er aan lopen en vertelde ons dat er niemand in huis was en dat de deuren op slot zaten. Even wachten dan maar. Maar het werd al 9 uur en nog steeds was er niemand. We hebben toen besloten om het in de garage te doen van Azucena. Veel kinderen waren via de achterkant gekomen, maar omdat de deur daar ook op slot zat, zijn ze weer naar huis gegaan. Jammer. Later hoorden we van Antoinette dat ze naar de dokter was met haar dochter.
Die dag hebben we trouwens weer 2 nieuwe kinderen er bij. We zitten nu al aan 33 kinderen. Gelukkig komen niet alle kinderen tegelijk, anders weten we echt niet waar we de kinderen dan moeten laten. Maar het is ook zo moeilijk om te zeggen we zitten vol, er kunnen geen nieuwe kinderen meer bij. Al deze kinderen hebben onderwijs nodig. Waarom hij wel en zij niet? Zo lang het goed gaat mogen ze van ons blijven komen.
Later op die dag toen we de kinderen naar huis hadden gebracht, kwam opeens Darla, een nieuw meisje, op me afrennen en omhelsde me. Ze had het zo fijn gevonden. Geweldig toch! En maar blijven zwaaien toen we naar huis gingen.

We hebben ook weer nieuwe schriftjes gekocht voor de kinderen. Alle kinderen krijgen van ons een schriftje, een potlood en een gummetje. De eerste schriftjes staan namelijk al helemaal vol met letters, streepjes, cirkeltjes en dergelijke. Bij binnenkomst laten de kinderen altijd met trots zien wat ze aan huiswerk hebben gemaakt. De kinderen leren erg snel en vinden het ook leuk om te leren schrijven en lezen. Het is toch prachtig dat wij dit voor die kinderen kunnen doen. We betekenen zoveel voor hun. Ook ouders die ons elke keer bedanken. Dat doet ons echt goed. Het gaat om de toekomst van de kinderen.


Heidy

Heidy is een meisje van 9 jaar. Ze woont in het huis van Azucena en Koki. Vorig jaar is haar moeder overleden en haar vader is onbekend. Heidy kon gelukkig terecht in het huis van haar tante, Azucena. Haar zus en broers konden terecht bij andere familieleden. Helaas heeft Heidy geen contact meer met haar zus en broers. Haar zus die nog naar school ging, is weggelopen en loopt ergens rond in de hoofdstad. Ook haar oudste broer zit loopt nu ergens in de straten van de hoofdstad. De broers en zus laten niks meer van zich horen. Heidy heeft het daar erg moeilijk mee en mist haar moeder heel erg. Ze kan helaas bij niemand terecht. In het huis van Azucena en Koki wordt ze een beetje gebruikt als een slaafje. Koki geeft als reden dat hij voor Heidy de school betaal, het eten, de kleding en dergelijke. De aandacht is niet gelijk verdeeld tussen de twee dochters en hun nichtje Heidy.
Na wat gepraat te hebben met Azucena en Antoinette leek het ons een goed idee om Heidy een keer mee te nemen naar ons huis. Dat ze bij ons kan logeren en dat wij haar helpen met haar huiswerk. En dat we er gewoon voor haar zijn. Aandacht en liefde geven. Dat is ook wat ze nodig heeft.

Vrijdag de 23e zouden we Heidy ophalen, zodat ze een weekendje bij ons kon logeren. Helaas kon dit niet door gaan, omdat haar oom bij wie ze inwoont, naar het ziekenhuis moest voor een operatie. Heidy vond dit erg jammer en was erg verdrietig. Azucena vertelde ons dat het niet meer door kon gaan omdat Heidy moest helpen in de huishouding. We waren speciaal naar Barcenas gekomen om haar op te halen en nu hoorden we dat het niet meer door kon gaan. We waren best teleurgesteld, maar na wat gepraat halen we haar nu aanstaande vrijdag op.


Colegio Santa Ana

Op een woensdag ben ik een keer naar een colegio (een priv?-school) in Santa Ana geweest. Wat gaat het er daar anders aan toe vergeleken met Nederland. Ik zat in een klasje van 8 kinderen in de leeftijd van 6 t/m 8. Het begint om half 8 en duurt tot half 1. Om de 30 minuten krijgen de kinderen een ander vak en 2 keer over hebben ze een pauze van 15 min. De kinderen krijgen zelfs computerles en engels. Alle kinderen dragen hier trouwens uniforms. Zo heeft namelijk elke school of colegio zijn eigen uniforms. Ik vond het erg leuk om dit een keer te zien. Het is zo anders dan in Nederland. De klassen zijn best rumoerig en de kinderen lopen door de klas wanneer ze maar willen. Echt hun aandacht er bij houden is volgens mij moeilijk voor ze. In de pauzes kwamen alle leerlingen naar me toe en wilden met me spelen. Tevens boden me de kinderen van alles aan, zoals chips, koekjes, fruit. Bij het naar huis gaan vroegen ze wanneer ik weer kwam. Ik werd al uitgenodigd voor 7 mei, dan vieren ze moederdag op school. Alle moeders komen dan naar school. Zelfs de moeders van de leraren en leraressen.


De auto

Nadat we naar Azucena geweest waren, omdat we dachten Heidy op te halen, gingen we weer richting huis. Onderweg bult af, viel ineens de motor uit. Huh, wat nu dan. Nog een keer proberen te starten dan maar. He, hij doet het weer. En weer niet. Wat nu? Maar stoppen in de berm. Helaas zijn daar niet zoveel bermen en raast het verkeer soms met een rotgang voorbij. Toch een plekje gevonden. Na een paar keer starten en uitvallen, hebben we toch maar gebeld met de buren, misschien dat die nog wat goede idee?n hebben. Michiel, onze buurman, was gelukkig thuis en wilde ons wel helpen. En niet veel later stond zijn auto achter ons en stonden de twee Michiel?s onder de motorkap te kijken. Elke keer als de auto boven de 2000 toeren kwam, sloeg hij weer af. Wat nu?
Toch maar geprobeerd om bergaf met een draaiende motor voor de remmen naar Antigua heen te komen. Het ging redelijk goed en we moesten soms zelfs afremmen voor andere auto?s die nog langzamer gingen terwijl die het wel gewoon deden. In Antigua aangekomen, viel de auto dan toch een keer uit. Uitgerekend in het smalste straatje waar bussen langs rijden, dus je kunt wel nagaan hoe we daar stonden met die toeterende bussen achter ons. Dan maar slepen. Achter de auto van de buurman aan op naar de garage. Onderweg toen we bijna bij de garage waren, knalde het touw nog een keer aan stukken. Het was maar goed dat er geen mensen op de straat liepen. Gelukkig zijn we wel goed aangekomen. Bij de garage zouden ze er wel naar kijken en ze zouden de auto maandag wel klaar hebben. Niet dus. Dinsdag belden ze op om te zeggen wat er aan de auto mankeerde. Het onderdeel wat ervoor zorgt dat de bougies vonkjes produceren was kapot. Om het te repareren moeten ze naar de hoofdstad om dat onderdeel op te halen. Maar daarvoor hebben ze wel eerst geld van ons nodig om zon ding te kopen. Dus Michiel is samen met Michiel (onze buurman) ?s avonds langs de ?open? garage gegaan om het bedrag te betalen. Hopelijk is de auto woensdag klaar, zodat we donderdag weer naar Barcenas kunnen. Maar hier weet je het nooit. We hebben gelijk de olie en de filters ververst. Hij moet er dus weer een tijdje tegen kunnen. Ach ja, het is nu de eerste keer dat we wat met de auto hebben. We mogen niet klagen. Straks rijdt ons brikkie weer als ?nieuw?. Woensdagavond was de auto eindelijk klaar.


Help, we hebben geld nodig

We hebben inderdaad dringend geld nodig om een stuk grond te kopen en daar een lokaal op te laten bouwen. Binnenkort worden we noodgedwongen de ruimte uitgezet. Dus iedereen die dit leest sponsor alsjeblieft ons project, zodat de kinderen naar school toe kunnen blijven gaan. Vertel het aan je vrienden, familie, buren en weet ik veel wie. Alle beetjes zijn welkom!
Ons enthousiasme kent geen grenzen en als meer mensen ons project steunen, kunnen we er voor zorgen dat we hulp kunnen bieden aan de kinderen die het zo hard nodig hebben.

Ons rekeningnummer: 3975.91.292 t.n.v. A. te Molder, Rabobank Hengelo


Veel liefs uit Guatemala,

Michiel en Anne


P.s.

Woensdagochtend belde Antoinette ons op. Toen ik vroeg hoe het met haar ging begon ze te huilen. Erg slecht zei ze. Wat dan? Ze hebben alles meegenomen bij ons. Wie? Wanneer? Wat?
Door het huilen heen vertelde Antoinette dat er maandag rond 10.30 twee gemaskerde mannen met geweren bij hen naar binnen zijn gekomen en alles mee hebben genomen. Zelfs haar ringen en die van haar dochter. Antoinette was alleen thuis met haar dochter. Ze had nog wel gegild, maar kreeg toen een klap op haar rug van een geweer. De twee mannen hadden voor aan de weg een pick-up staan en hebben de hele pick-up volgeladen. En het rare is, niemand heeft wat gezien! En dat op klaarlichte dag. Echt niemand heeft de twee mannen of de pick-up gezien. Ik zei tegen Antoinette dat er gelukkig niks met hen gebeurd is. Het rare is ook dat alleen hun huis is overvallen. Dus ik zei zo, dat de twee mannen wel geweten moeten hebben wat jullie in huis hadden. Dat dacht ze zelf ook. Heel waarschijnlijk zijn het mensen geweest die een keer wat bij haar hebben gekocht en de spullen hebben zien staan. Je kan dan ook niemand meer vertrouwen. We hadden hun graag op willen zoeken, maar de auto was nog steeds niet klaar. Ze hebben al zo weinig en wat ze dan hebben word ook nog gestolen. Dat begrijp je gewoon niet. En Antoinette is zo?n schat van een mens die alles voor een ander over heeft. Ze staat ook altijd voor iedereen klaar. Als mensen problemen hebben in de buurt komen ze naar haar toe. En dan gebeurd er dit met haar. Dat heeft ze gewoon niet verdiend! Vrijdag gaan we bij hen langs, wanneer we ook Heidy op komen halen.