omhoog
omlaag
Drukke maand.
Nieuw

Zoals jullie al wel hebben gemerkt hebben we een nieuwe website. Hier is Michiel de laatste tijd erg druk mee bezig geweest. We hopen dat jullie het mooi vinden en als je nog suggesties hebt laat het ons weten.
Jullie hebben vast ook wel gezien dat er nu Stichting Ami & go staat. Dit klopt. Ook dit is nieuw. Sinds kort zijn we een namelijk een stichting geworden dankzij onze achterban in Nederland.

Ziek

De eerste dagen dacht ik dat ik gewoon een griepje had. Ik had koorts, veel hoofdpijn en was erg moe. De enige ruimte die ik in deze dagen veel zag was de slaapkamer. Maar toen de pijn bleef en ik daarnaast heel veel last kreeg van mijn buik heb ik toch maar besloten om naar de dokter te gaan. Eerst naar het laboratorium. Ondertussen waren er al 7 dagen vestreken. Mijn buik deed erg zeer en was ook erg opgezwollen. De wc had ik in dagen ook al niet meer gezien. De dokter die me hielp luisterde goed naar wat ik vertelde en keek later naar de uitslag van het laboratorium. Waar ik dus al bang voor was had ik dus. Een parasiet. Deze parasiet had zich al ver uitgenesteld in mijn buik. De dokter vertelde dat ik gelijk medicatie moest slikken. Dit heb ik dus gedaan en na enkele dagen werd mijn buik wat rustiger van binnen en voelde ik me weer wat energieker.
Nu heb ik gelukkig nergens last meer van (afkloppen) en zijn we weer begonnen met de kinderen. Enkele kinderen waren erg benieuwd hoe het nou met me ging. Heerlijk weer, al die kinderen om je heen.
Maar na een week vond er helaas een wisseling van de wacht plaats en is Michiel ziek geworden. Veel hoofdpijn en erg moe. Waarschijnlijk migraine. We zijn ook constant druk bezig en doen erg weinig voor ons zelf. Daarom hebben we besloten om een weekendje naar Panajachel te gaan. Even weg uit Antigua en lekker uitrusten en relaxen. Heerlijk.

Fietspomp en stoep

Op een dag toen we richting het internetcaf? liepen zagen we een man bij een chickenbus staan. Nou zou je denken, dat zie je wel vaker. Maar wat deze man deed was wel heel apart. Hij had namelijk een fietspomp in de hand, waarmee hij de band van de bus (probeerde) op te pompen.
Over de stoepen hier in Antigua kunnen we ook nog wel iets leuks vertellen. In Antigua moet je goed kijken waar je koopt, voordat je het weet doe je een misstap, struikel je en val je (niet dat ik een keer ben gevallen, ik kijk namelijk altijd heel goed uit waar ik loop). De stoep kan zo veranderen in hoogte, soort steen of helemaal geen steen, een steen die los zit, een steen die wat hoger uitsteekt. Wat blijkt, iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen stukje stoep voor zijn huis. En rekening houden met de rest van de straat, ho maar.

Even heel kort

Het meisje dat naar Mexico is ontvoerd heeft contact op kunnen nemen met haar familie in Guatemala. Nu zijn haar ooms naar haar op zoek. Hopelijk vinden ze haar en kan ze weer herenigd worden met haar moeder.
Een jongetje van 3 jaar die in Barcenas woont is spoorloos. Samen met zijn moeder ging hij naar de dokter. Maar op een gegeven moment was het jongetje verdwenen uit de wachtruimte. Het is nu al een week geleden en hij is nog niet terecht. Je snapt ook niet dat niemand wat heeft gezien. Waarschijnlijk is hij verdwaald en/of meegenomen. Van dit soort verhalen word je niet echt gelukkig van.

Geweren

Je hoort hier de gekste verhalen (je ziet trouwens ook de gekste dingen). Tijdens een van onze dagen met de kinderen schrokken we ons wezenloos. Een jongetje van 5 jaar deed net alsof hij een geweer had en richtte hem bij een ander jongetje achter in de nek. En zei daarbij: ik ga je vermoorden. Tuurlijk heb je in Nederland ook wel kinderen die oorlogje met elkaar spelen, maar dit kwam er zo raar uit. Nou blijkt, dat hij dit geleerd heeft van zijn vader. Hij weet precies waar hij moet richten. Toch absurd. Dat leer je je kind van 5 jaar toch niet?
Later toen we dit verhaal vertelden aan Antoinette, vertelde ze ons dat ouders gewoon hun oude geweer aan de kinderen geven om er mee te spelen. Hoe gekker kun je het bedenken. Kinderen worden opgegroeid met een wapen en weten ook hoe ze er mee om moeten gaan, hoe jong ze ook zijn. Ik kan dit echt niet bevatten.
Een dochter van een politieman heeft een keer toen ze 4 jaar was het pistool van haar vader gepakt en ging er mee spelen. De vader was zich op dat moment aan het douchen en had het geweer op een stoel gelegd. Gelukkig is er niks gebeurd maar het is gewoon gevaarlijk. Antoinette vertelde dat wel meer mensen een wapen in huis hebben, maar die hebben het wapen goed verstopt, zodat de kinderen er niet bij kunnen. Toch raar, dat bijna iedereen een geweer in huis heeft. Aan de andere kant denk je ook het zal blijkbaar wel nodig moeten zijn. Rare wereld.

Zandweg

Elke keer is het nog goed gegaan, maar we waren er al bang voor dat het een keer niet zou lukken. Daar stonden we dan op een dinsdag met onze auto, stil op de verharde weg. We konden niet verder de zandweg over. Door de regenval is de weg naar het project nauwelijks begaanbaar. Diepe geulen en modder. Met een hoge pick-up kun je er wel door rijden, maar met onze lage auto word het wat moeilijker. Wat doen we nu? Er is nog een andere weg die er helemaal achterlangs loopt, maar die bleek net zo slecht begaanbaar te zijn. Zullen we het er op wagen? Heel langzaam reed Michiel over de grote gaten en hobbels. Oeps, dat was de onderkant van de auto. De auto stootte nog een paar keer flink en reed daarna rechts de verharde weg weer op. Deze weg in de straat van Antoinette is eindelijk klaar. Iedereen in de straat heeft mee betaald om deze verharde weg te maken. Maar niemand wil betalen voor de hoofdweg. Maar als iedereen in het dorpje geld bij elkaar legt dan hoeft het niet eens veel te zijn wat ze moeten betalen. En iedereen heeft er ook baat bij als deze weg verhard wordt, maar nee, niemand wil er voor betalen. Helaas. Dus onze auto en nog veel meer andere auto?s hebben nog veel te gaan. En niet te vergeten straks nog de terug weg.

Even kletsen

Op een donderdag nadat ik wat kinderen naar huis had gebracht bleef ik nog even staan kletsen met een meisje op straat. Haar had ik de vorige keer dat ik hier was in een van mijn groepen. Achteraf blijkt dat ik daar een hele tijd heb staan praten. Ik stond op de hoek van straat toen Michiel er aan kwam lopen. Michiel vertelde dat hij en Antoinette erg ongerust waren geworden, omdat ik zo lang weg bleef. Ik was me van geen kwaad bewust. Terug in huis bij Antoinette vertelde ze ons dat de avond er voor een mevrouw rond een uur of 7 bedwelmd en meegenomen is. Nou snap ik ook waarom ze zo ongerust was.

Zus van Heidy

Via via heeft Antoinette gehoord dat de zus van Heidy (die weggelopen was en in de hoofdstad rond dwaalde) zwanger is. Ze is zelf nog maar 15 jaar oud en dwaalt nog steeds ergens in de hoofdstad rond. Ze leeft op straat en heeft geen werk. Ik heb haar wel eens gesproken toen ze nog bij haar oma woonde. Aan de buitenkant leek het een vrolijk meisje, maar blijkbaar speelde er zich heel wat af in de binnenkant. Echt sneu. Hopelijk komt ze nog een keer terug naar haar familie, maar ik denk het eigenlijk niet. Ze heeft ook zoveel meegemaakt. En dit soort mensen zijn ook zo moeilijk te bereiken en contact mee te maken. Laten we het beste maar hopen.
Ze weten ook niet meer waar de oudste broer van Heidy is. Waarschijnlijk zit hij in een bende. Haar jongere broertje zit in de hoofdstad in een internaat.

Stroomuitval

Tijdens het regenseizoen valt heel vaak de stroom uit en dan met name ?s avonds. Vorige week hadden we een stroomuitval van bijna een uur. En later hoorden we dat heel Guatemala op dat moment zonder stroom zat. Daar zaten we dan ?s avonds in het donker. Zelfs de sterren en de maan lieten zich niet zien. Waar zijn de lucifers (in de keuken), waar zijn de kaarzen (buiten), waar is de zaklamp (boven). Nu hebben we standaard een zaklamp op tafel staan voor het geval dat, want je ziet dan ook helemaal niets en als je dan nog op zoek moet naar van alles. Van de week hadden we een stroomuitval van wel 2 uur. Meestal duren deze maar een paar minuten. Gelukkig was het in de namiddag, maar voor de spullen in de koelkast is het niet echt bevorderlijk .

Visum

Er zijn dagen dat alles tegen zit. Deze dagen hebben wij dus ook gehad. Om ons visum te verlengen konden we er voor kiezen om het te verlengen in de hoofdstad of we gaan weer een paar dagen over de grens. We hebben gekozen voor het laatste. We hadden niet zoveel animo om naar de hoofdstad te gaan. We hebben eerst ook ge?nformeerd hoeveel het ging kosten wanneer we iemand anders ons paspoort lieten verlengen. Omdat onze visa allebei verlopen zijn of binnenkort gaan verlopen zou het ons 450 Q per persoon kosten. We hebben besloten om er nog even over na te denken. Tevens zouden we dan voor enkele weken ons paspoort kwijt zijn. Dit zagen we uiteindelijk niet zo zitten. Daarom hebben we besloten om nog een keer naar Honduras te gaan voor een weekendje. Vrijdag om 4 uur ?s ochtends werden we opgehaald. We hadden wat dollars mee, wat Quetzals, Limpiras (munteenheid in Honduras) en ons bankpasje. De vorige keer dat we er waren konden we gewoon met dit pasje pinnen dus we wilden niet teveel bankpasjes meenemen en lieten daarom de andere pasjes thuis. Aangekomen in Copan zochten we gelijk de pinautomaat op. He hij doet het niet. Nog een keer proberen. Na het 7 keer geprobeerd te hebben hielden we er mee op. Wat nu, want we hebben niet genoeg geld voor een hotel, het eten en weer de terug reis. We hebben besloten om dezelfde dag weer terug te reizen naar Antigua. Als we nu maar een visum krijgen voor 90 dagen. Daar ging ons weekendje. Terug naar het reisbureautje. Helaas ze hadden maar plek voor 1 persoon. Maar ze wilde voor ons wel even bellen of er echt geen mogelijkheid was. Gelukkig, er was nog net plek voor ons om ?s middags 2 uur.
De grens kwam dichterbij, ooh als dat maar goed gaat. Niet veel later nadat we de grensovergang betaald hadden kregen we een stempel en was alles geregeld. Ging zo snel allemaal. Jippie, we hadden weer een nieuwe stempel met 90 dagen. Nu konden we weer verder reizen met een gerust hart.


Bijna opgelicht

Zaterdag. Heel raar. We liepen naar de pinautomaten waar we altijd gaan pinnen. Er stond een mevrouw buiten te wachten en binnen stond een man te pinnen en twee toeristen. Toen de man klaar was ging hij de toeristen helpen, omdat ze niet wisten hoe de automaat werkte. De mevrouw die stond te wachten liet mij voor dus ik liep naar binnen (normaal gesproken gaat Michiel altijd pinnen en blijf ik buiten wachten). De mevrouw liep achter me aan naar binnen en sloot de deur. Michiel kon niet meer naar binnen, maar hij had het pasje. De vrouw deed de deur op een kiertje open, zodat Michiel mij het pasje kon geven en deed toen de deur weer dicht. Toen hadden we eigenlijk al wat moeten vermoeden. Maar meer mensen pasten er ook niet in. We stonden er nu ook al met 5 mensen in. De man hielp nog steeds de toeristen. Hij pakte hun pasje en haalde het door een apparaatje wat op de deur hing (die er overigens nooit eerder heeft gezeten). Hij gaf het pasje terug en zei dat hij zo moest werken.
Ik zelf tikte eerst een verkeerde pincode in, omdat de mevrouw wel heel erg dicht achter me stond. Ze zag blijkbaar dat het verkeerd ging en drukte op het knopje afbreken. Op dat moment dacht ik, ze wil vast mijn geld, laat ik maar niet zoveel pinnen. De tweede keer boog ik weer over de automaat en tikte nu wel de goede pincode in. Ik had alles al bijna klaar toen de man die bij de andere toeristen stond er zich mee ging bemoeien. Hij dacht natuurlijk dat ik ook niet wist hoe het werkte (achteraf deed hij dit waarschijnlijk omdat de mevrouw niet had gezien wat voor pincode ik indrukte). Hij drukte op een van de knopjes en toen sloeg ik zijn arm hard weg. Ik hoefde alleen nog maar te wachten op het bonnetje en dan snel weg hier. De vrouw vroeg nog of het gelukt was. Toen ik weer naar buiten wilde stond de man bij de deur en hield de deur knop vast en deed net alsof je hem zo niet open kon krijgen. Onzin, want hij gaat altijd van binnen zo open. Hij zei dat ik het door een apparaatje moest halen om de deur te openen. Zo snel als hij was pakte hij mijn pasje en haalde het door het apparaatje. Er ging een rood lampje branden en de deur ging open. Hij gaf mij het pasje terug. Toen ik buiten stond was ik even perplex. Ik vertelde aan Michiel wat de man had gedaan. De man stond nog even achter ons en ging er toen vandoor. Michiels reactie: hij heeft ons pasje gekopieerd. We keken weer naar de deur van de pinautomaten. Weg was het apparaatje. En weg was de mevrouw, ze liep net de hoek om. Ik keek naar rechts, de man was ook verdwenen in de mensenmassa. Snel, pin al het geld wat we op deze rekening hebben staan en dan kunnen we het blokkeren. Binnen 2 minuten hadden we het geblokkeerd. Verdorie. Raar dat je op het moment zelf het niet door hebt gehad. Je weet dat er iets niet klopt, maar wat weet je niet. Blijkbaar heeft de man zo vlak achter ons gestaan buiten, zodat de vrouw het apparaatje van de deur af kon halen Later hadden we ook door dat ze de hele tijd samen werkte. Zij kon natuurlijk mijn pincode niet zien en daarom drukte de man op een van de knopjes van de automaat. Op de terugweg naar huis keken we toch de hele tijd om ons heen of je ze misschien toevallig nog ziet. We waren dus bijna opgelicht, want we hebben snel het pasje geblokkeerd zodat ze er niet meer bij kunnen.
Toen we het aan de buren vertelden was hun reactie dat waarschijnlijk de bewaking die buiten stond er meer van wist en bij het complot hoorden. Een ander trucje is dat ze spijkers in de automaat bevestigen zodat je je pasje niet terug krijgt. Het gebeurt natuurlijk over al. En je zegt ook altijd, oh als dat gebeurd dan reageer ik zo en van ik laat ze mijn pasje echt niet pakken. Maar als het daadwerkelijk gebeurd heb je het niet eens door.
We lagen ?s avonds in bed en konden de slaap niet vatten. Elke keer denk je er weer aan en denk je wat had ik anders kunnen doen, maar pas na afloop zie je hoe alles in elkaar zat. Op het moment zelf heb je het niet eens door. Alles gaat zo snel en het was druk. Je wil alleen maar snel pinnen en weg uit dat hok. Als je buiten staat ga je pas alles aan elkaar plakken en denk je verdorie. Maar je blijft wel alert. We kijken nu elke keer of we iets verdachts zien als we langs een automaat lopen. Je weet immers maar nooit. Wel jammer dat de politie er niks aan doet. We hadden echt zoiets van wat is dit nou. We proberen er nu zo weinig mogelijk nog aan te denken, want we hebben goed gehandeld. Je kan wel zeggen we hadden dit moeten doen of dat, maar op het moment zelf zie je het niet eens. Je weet niet wat er gaande is. En wat als ze een mes of wapen bij zich hadden. Wij hadden het tenminste door. De andere twee toeristen hadden blijkbaar niks door. Helaas hebben we hun niet kunnen waarschuwen, ze waren al weg. Dus iedereen die dit leest, pas goed op bij welke pinautomaat waar dan ook.

Dia del maestro

Vorige week donderdag kregen we van een meisje die we in de groep hebben een roos en een stenen schilpad. Dit omdat de dag erna (vrijdag 25 juni) de dag van de leraar is. Daarom had ze dit voor ons gekocht. Met dat ze ons het cadeautje gaf, gaf ze ons een knuffel. Echt lief. Dan zijn ze zo arm en dan halen ze een cadeautje voor je. Echt bijzonder.

Visite

Nog een paar nachtjes slapen en dan halen we mijn ouders van het vliegveld. En een paar dagen erna kunnen we weer naar het vliegveld om mijn broer en een vriend op te halen. We kijken er heel erg naar uit. Pap en mam, de bedden staan klaar. En Jeroen en Robin, we zullen er voor zorgen dat we voor jullie ook een slaapplaats hebben geregeld. Alles komt goed.

Tot hoors!
Veel liefs Michiel en Anne