omhoog
omlaag
Eindelijk weer
Hehe, het heeft lang op zich laten wachten, maar hier is eindelijk een dagboekverhaal. Door alle drukte is het er bij ingeschoten. Ondertussen is het alweer een maand verder, 30 mei, en zitten we hier al weer bijna 8 maanden. Soms heb je dagen dat de tijd erg snel gaat, andere dagen duren juist erg lang en lijkt er geen einde aan te komen.

Heydy
We hebben in het weekend van 30 april t/m 2 mei, Heydy te logeren gehad. Dit omdat het thuis niet zo goed gaat en ze het idee heeft dat ze er helemaal alleen voor staat.
Vrijdag hebben wij haar opgehaald rond een uur of 2. Ze zat al te wachten op ons in haar nette kleren. Ze had er erg veel zin in. Die middag hebben we wat spelletjes gedaan, tv gekeken en wat boodschappen gedaan.

Zaterdag eerst wat ontbeten en daarna hebben we wat rond gelopen in Antigua. Heydy wilde graag naar een museum. Dus zijn we naar een museum gegaan die gevestigd zit in een oud klooster. Dit vond ze geweldig. Ze kwam ook helemaal los en genoot van alles.
?s Avonds wilden we ergens gaan eten. We vroegen aan Heydy wat ze het liefste wilde. Het werd pizza. Toen we eenmaal in een restaurant zaten barstte ze ineens in huilen uit. Ze voelde zich niet op haar gemak in het restaurant en wilde zo snel mogelijk naar huis. Dit hebben we dan ook maar gedaan. Op straat fleurde ze al helemaal op en eenmaal thuis was ze gelukkig weer vrolijk. We hebben toen samen gekookt en gezellig thuis gegeten.

Zondag hebben we haar rond een uur of 12 weer naar huis gebracht. Gelukkig heeft Heydy het erg naar haar zin gehad. ?s Avonds zaten we er nog. Het was namelijk erg gezellig bij Antoinette en haar familie. Ze wil zo graag een keer naar Nederland toe samen met haar dochter.

Na dit weekend was ik wel erg moe. Je ligt toch half wakker in verband met Heydy die bij je slaapt. Op een gegeven moment schrokken we ?s nachts een keer wakker van harde kreten uit haar slaapkamer. Bleek dat Heydy aan het dromen was.

In de nacht van 30 april en 1 mei is het trouwens ook gaan regenen en onweren. Zondagnacht hebben we zelfs een aardbeving gevoeld. Alles rammelde en het bed schudde. Wel apart om mee te maken. De volgende ochtend zagen we wel een paar scheuren in de muren.

Maandag gingen we emailtjes checken. Bleken we zaterdag in de krant te hebben gestaan. Echt leuk. Nu maar hopen dat het wat reacties oplevert.

Vrijdag 7 mei
Vrijdag 7 mei hadden we afgesproken om wat te gaan drinken met een groep leraren uit Twente die bezig waren met een studiereis in Guatemala. De volgende dag zouden ze weer vertrekken naar Nederland, na 2 volle weken waarin ze veel hebben gezien en gehoord. Het was een erg gezellige avond.
Die week er op kregen we een mailtje van Mignon. Daarin schreef ze ons dat tijdens de vastenperiode de kinderen van de groepen 4 (van basisschool de Kerkewei in Rossum) en de kinderen van groep 8 (van basisschool de Maten in Oldenzaal) geld hadden gespaard voor kinderen in Guatemala. Maar toen kwam de vraag aan welk project of aan welke school geven we het geld? Ze schreef dat ze voor ons project hadden gekozen. Voor ons kwam dit als een hele grote verassing. Bij deze willen we iedereen die geholpen heeft bij deze inzameling heel erg bedanken.


Brian
Brian is een jongetje die al vanaf het begin deelneemt aan ons project. Elke keer wordt hij gebracht door zijn oma en had nog geen enkele dag overgeslagen. Maar na Semana Santa kwam hij niet meer. We vroegen ons al af of hij het misschien niet meer leuk vond. Nadat hij enkele weken niet is geweest zijn we op bezoek gegaan. Wat bleek. Hij wil ontzettend graag naar ons toe en was erg blij en verrast om ons te zien. Zijn moeder en oma legden ons uit waarom hij niet meer kwam. Elke dag heeft hij momenten dat hij wegvalt. Letterlijk en figuurlijk. Hij valt erg vaak. Dan is hij aan het spelen en valt met zijn hoofd op de grond. Of dan zit hij op een stoel en valt met zijn gezicht op tafel. Ze waren er mee naar de dokter geweest, maar die kon hun niet vertellen wat Brian had. De moeder liet aan ons ziet wat voor medicijnen de dokter had meegeven. Toen wij de medicijnen bekeken bleken deze voor volwassen mensen te zijn en word je er alleen wat rustiger van. Ik zei ook wel tegen hen dat dit medicijn geen enkele zin had. Ze willen wel naar een neuroloog, maar hebben er geen geld voor. Wij hebben toen aangeboden dat wij graag willen helpen en voor hen willen betalen. Ze bedankten ons er voor en zouden het overleggen met de vader van Brian. Dus afwachten.

De keer er op was hij er eindelijk weer. En ooh wat was hij blij. Hij was echt aan het genieten. Zijn oma die hem bracht vertelde ons dat hij zo graag wilde komen en aan het huilen was geweest omdat zijn moeder het geen goed idee vond. Zijn oma vroeg wel of we hem goed in de gaten wilden houden omdat hij zo weg kon vallen. Ze zou om 11 uur terug komen om te kijken hoe het ging. Zijn oma was nog maar tien minuten weg en Brian zat te tekenen toen hij een aanvalletje kreeg. Hij viel naar achteren en bewoog met zijn ogen. Dit gebeurde allemaal binnen een paar seconden. Wij denken zelf aan epilepsie. De andere kinderen keken erg verschrikt toen het gebeurde. Toen Brian weer ?terug? was bleven de kinderen hem aankijken. We hebben de kinderen uitgelegd dat er niks aan de hand was en dat ze gewoon verder konden gaan waar ze mee bezig waren. Toen zijn oma rond half 12 kwam, wilde Brian nog niet naar huis. We hebben afgesproken dat wij Brian wel naar huis zouden brengen aan de hand, voor het geval hij een aanval krijgt.

Kijkje in afgelopen week
Maandag 23 mei half 5 er uit. Op naar Barcenas om Brian op te halen. Half 6 waren we er en gelukkig stonden Brian en oma al klaar om te vertrekken. Voor Brian was het de eerste keer dat hij in een auto zat. Wat voor geluid is dit? Wat? Dit. Ooh dat is de motor. Wat zijn dat? Dat zijn ruitenwissers. Waarvoor zijn die? Voor de regen, dan heb je meer zicht. En zo ging het nog wel even zo door. Hij genoot enorm van het ritje. Voor oma was het de eerste keer dat ze op deze weg zat en de eerste keer dat ze in Antigua komt. Zelf komt ze uit San Marcos, dat ligt dichtbij Xela. Ze zijn 15 jaar geleden naar Barcenas verhuisd.
Om 6 uur kwamen we aan bij Hermano Pedro. We konden gelijk door naar consulta externa om een afspraak te maken bij de kinderarts. Helaas gaat deze pas om 7 uur open. Dus we moesten wachten. Mensen die met je beginnen te praten en je van alles vragen, omdat ze denken dat je overal verstand van hebt omdat je blank bent.
Eindelijk ging het open. Mensen die net aankwamen lopen konden eerder naar binnen dan mensen die al een hele tijd zaten te wachten Beetje een raar systeem. Eindelijk was oma ook binnen met Brian. Niet veel later kwam ze terug. De kinderarts was er vandaag niet en morgen had hij maar 4 afspraken. Woensdag konden ze wel terecht om 7 uur. Brian gaf aan dat hij honger had, dus hebben we eerst ergens wat ontbeten en zijn daarna terug gereden naar Barcenas. In de auto viel Brian weer in slaap. Deze ochtend heeft hij zeker 5 aanvalletjes gehad. Rond 12 uur waren we weer thuis. ?s Middags Nederlandse les gegeven en daarna voorbereidingen treffen voor dinsdag.

Dinsdag 7 uur er uit. Op naar Barcenas. De eerste kinderen waren er al en lieten hun huiswerk zien. Een meisje van 8 jaar wilde zich ook bij ons inschrijven, deze hebben we helaas moeten afwijzen. Ten eerste is ze te oud (ander niveau) vergeleken met de rest van de kinderen in de groep en ten tweede zitten we gewoon vol. Helaas.
Ook zijn ze in de straat van Antoinette bezig met het leggen van een verharde weg. Met die weg schiet het al aardig op. Over een week is hij klaar zeggen ze. Die verharde weg is echt een hele verbetering, vooral als het regent.

Woensdag ging de wekker om half 6. Daar reden we weer naar Brian en zijn oma. Brain was al helemaal weer blij dat hij in de auto mocht. Hopelijk krijgen ze nu meer nieuws van de dokter over wat Brain precies heeft. Rond 7 uur liepen we weer in Hermano Pedro. Weer hetzelfde riedeltje. Eerst in de rij staan voor ene nummertje. Dan moet je ergens anders in de rij staan om je consult betalen. En daarna kun je naar de desbetreffende dokter, waar je ook een hele tijd zit te wachten totdat je eindelijk aan de beurt bent.
Eerst werd Brain gewogen. Daarna moesten we weer wachten, wachten en wachten Pas 2 uur later, rond 10 uur was hij eindelijk aan de beurt.
Oma kwam terug en vertelde wat de dokter had gezegd. De hersengrafiek die ze al eerder hadden laten maken was niet goed, de dokter kon daar niks mee. Er moest een nieuwe afspraak gemaakt worden bij een neuroloog. Dit kon pas op zijn snelst op 7 juli. Dan wordt er een ander onderzoek met hem gedaan. We hebben gezegd dat wij de kosten gaan betalen. De kinderarts kon verder weinig zeggen over wat Brian zou hebben. Hij had het over beestjes. Hopelijk weten ze 7 juli meer. Ook deze ochtend heeft hij flink wat aanvallen gehad.
Om 12 uur waren we weer thuis. Zelf was ik erg moe en duf. Wat gegeten en de Nederlandse les voorbereid. Daarna hebben we de les en activiteit voorbereid voor donderdag.

Donderdag om 7 uur er uit. De laatste keer deze week naar Barcenas. Blijkbaar heeft het teveel van ons gevergd, want donderdag werd Anne ziek en vrijdag Michiel. Nu brengt Anne bijna hele dagen door in het bed. Even er uit om te eten, een uurtje te internetten en daarna gelijk weer onder de dekens. Gelukkig gaat het elke dag ietsjes beter.


Groetjes
Michiel en Anne