omhoog
omlaag
Diario numero diez
hoihoi twentenaren,

We komen net van de dokter en we hebben minder nieuws. Dorien heeft 2e graads brandwonden aan haar benen. Het jeukt en doet zeer. Nu moet ze 10 dagen tabletten slikken en de plek op het been insmeren met thee. Hopen dat het dan wegtrekt... :(

Wel hebben we een top weekend achter de rug. We zijn vrijdag vertrokken naar Coban. Met een groep mensen. Deze waren stuk voor stuk heel apart, maar super aardig. De reis duurde maar liefst 6 uur. We kwamen in het donker aan bij een hutje in een reservaat. Een biotoop. De regen kwam weer met bakken uit de lucht, dus we konden geen kant op. Voor de avondmaaltijd konden we kiezen uit kip (deze zag er niet uit), bruine bonen, tortilla\'s en \'insectensoep\'. We kregen spontaan geen honger meer en zijn maar naar onze kamer gegaan. We moesten samen met 2 onbekenden in een kamer slapen. We moesten samen in een bed en deze was totaal uitgezakt in het midden. We gleden steeds tegen elkaar aan. Verder bestond de kamer uit vele spinnen en muskieten. De nacht was een ramp en we hebben amper een oog dicht gedaan. Het leek wel of we op kamp waren in de jungle.

\'s Morgens om half 6 er uit. Gelukkig kregen we als ontbijt brood met eieren. We zijn met de club naar een plek in het biotoop gegaan dat park Quetzal heet. Hier hebben we een uur gewandeld in hoog tempo. De berg op en af. Langs een schitterende natuur en vele prachtige watervallen. Ook hebben we een Quetzal gezien. Een kleurige vogel, dat weinig voorkomt. (tevens is het geld in Guatemala naar deze vogel vernoemd).

Na de wandeling in de bus naar Semuc Champey. Hier de spullen uitladen bij een hotel en in een truck richting de rivier van Semuc Champey. We stonden in de lade bak en konden alle kanten uitkijken. Over hobbelige paadjes langs de bergen. Je haren waperend in de wind. Heerlijk. De rivier was oogverblindend, zo mooi. Vele watervallen, die eindigden in helder blauw water. We hebben hier ook in gezwommen. We kunnen het niet eens vertellen. Je moet het gewoon gezien hebben.
We hadden erge honger dus zijn naar het eethutje gegaan. We kregen koude kip en rijst. Bah, bah, bah..Eenmaal terug bij het hotel hebben we eten gekregen (weer kip, ze hebben in deze armoedig dorpjes niks anders, maar 1 menu) en we zijn vroeg naar bed gegaan. Ook dit bed was geen succes. Een harde plank met een deken erop.

Zondag werden we gebroken wakker. Carlijn had over haar gehele kuiten spierpijn. Omdat de auto niet wilde starten moesten we naar de grotten van Lanquin heen lopen. Volgens de gids was slippers geen optie, dus wij op onze natte, vieze aqua schoenen aan de wandel. Au, au, au...deze hebben totaal geen voetbed en bodem en deden heel zeer op de scherpe kiezelsteentjes. Bij de grotten aangekomen kwam de gids met rubberen laarzen aanzetten. Deze moesten we aantrekken. Echt lachen. Geen gezicht, met korte broek en hempje en laarzen. Net ma Flodder. Omdat de laarzen pijn deden aan Dorien haar verbrande benen heeft een meid uit de groep met haar van schoeisel gewisseld. Dorien kreeg haar slippers. Echt lief. Een goede mentaliteit. Het grotbezoek was prachtig. Stenen die omhoog en omlaag groeien, met vele aparte vormen. Ze groeien ongeveer 1 mm per jaar. Het was er erg glad en je moest ook erg oppassen waar je liep om niet te vallen. Uit de grot kwam ook weer een waterval. Prachtig.

De terugweg duurde lang, maar hebben we ook overleefd. Het weekend was schitterend qua natuur. Echt een weekend survival. Maar we hebben ook erg geproefd van de armoede van deze mensen. En dat is best zwaar.

Nog 1 week te gaan, we houden jullie op de hoogte!!

! Adios! Dorien en Carlijn




Interessante linkjes

Klik hier voor informatie over de Quetzal, het sysmbool van Guatemala