omhoog
omlaag
Jaargang 1, maart 2004
Hallo allemaal,

Hier is ie dan, onze eerste nieuwsbrief. We sturen de nieuwsbrief aan iedereen waarvan wij het e-mailadres hebben. Wil je deze nieuwsbrief niet meer ontvangen of juist wel, klik dan op de knop boven in beeld.

We zitten nu alweer 5 maanden in Guatemala. In die 5 maanden is er ontzettend veel gebeurd. Als eerste hebben we een plek gezocht in Barcenas, Ramirez waar we de kinderen op kunnen vangen. Gelukkig had een Guatemalteekse vrouw een ruimte leeg staan. Die kunnen we zolang gebruiken totdat we een andere ruimte hebben gevonden. En toen kwam het probleem, het vervoer. We hebben een aantal keren gelift en we hebben een bus genomen over de hoofdstad. Maar beide mogelijkheden bleken te gevaarlijk voor ons. Wat nu? We hebben toen als andere optie verschillende projecten bezocht, maar nergens voelden we ons prettig bij. We hadden geld ingezameld voor een project in Barcenas, en daar wilden we ook voor gaan. Wat we nodig hadden was een auto. Door een anonieme gift hebben we een auto kunnen kopen en daardoor ons project kunnen vervolgen.
We hadden nu een ruimte en we hadden vervoer. De dag met inschrijven van de kinderen kon beginnen.

De opkomst was hoog. Kinderen in de leeftijd van 3 t/m 7 jaar met een ding gemeen. Arm. En dus geen geld om naar school te kunnen gaan. Er zijn wel "gratis" scholen van de overheid, maar de uniformen die ze moeten dragen zijn niet gratis. En voor vele ouders is dit gewoon weg niet op te brengen.
Ouders die ons heel erg dankbaar zijn. Leert ons kind toch nog lezen en schrijven. Wanneer we de kinderen naar huis brengen laten ze vol trots aan hun moeder (soms ook vader) zien wat ze hebben gemaakt. Vaak komen de kinderen met hun beste kleren aan naar ons project en als je ze dan naar huis brengt kun je niet geloven dat ze in het huis wonen waar je ze afzet. Huizen die gebouwd zijn van aluminiumplaten en resten van auto’s en bussen.
De "straten" waar ze aan wonen liggen vol met vuilnis en dat trekt natuurlijk ongedierte aan, waardoor het er niet veel hygiënischer op wordt. Veel kinderen lopen en spelen op blote voeten door deze straten. Tevens dragen de meeste kleine kinderen geen broekjes en zelfs geen onderbroek. Ze doen hun behoefte om het huis, want een wc hebben ze niet. En als ze al een wc hebben dan is dit een gat in de grond waar een emmer in staat. Het is dus ook niet vreemd dat hierdoor veel kinderen ziek zijn. Maar er is geen geld voor medicijnen, zelfs niet voor de ziektes die goed te behandelen zijn met medicatie.

Bijna alle kinderen die bij ons komen krijgen geen ontbijt thuis. Of je moet chips en snoepjes tot ontbijt rekenen. Daarom hebben we gelijk al vanaf de eerste dag de kinderen eten en drinken gegeven. Antoinette, die ons de ruimte beschikbaar stelt, verzorgt het eten en drinken voor de kinderen. Wij betalen haar voor het eten en voor de arbeid die ze verricht.

We hebben ondertussen ook een lerares gevonden die het straks van ons over wil nemen. Zij woont zelf ook in Barcenas, dichtbij het project. Ook zij is erg arm. Maar doordat wij haar in dienst nemen en haar loon betalen helpen we dus 2 groepen mensen, de kinderen en haar. Twee vliegen in een klap dus.

Laatst zagen we een jongetje lopen die Anne nog kende van de vorige keer dat ze in Guatemala zat. Hij herkende Anne en vroeg of ze weer activiteiten deed met de kinderen. Helaas kan hij zelf nooit komen. Hij vertelde dat hij elke ochtend kranten moet verkopen net als zijn vriendje die naast hem liep. Bij hem thuis is er geen geld om hem naar school te laten gaan, terwijl hij zo graag dingen wil weten en leren. Hij verkoopt kranten, maar hij begrijpt zelf niets van wat er in de krant staat. Dit omdat hij niet kan lezen en schrijven. Daarom hebben we besloten dat we binnenkort ook ’s middags kinderen gaan helpen. Met name dus deze kinderen die ’s ochtends moeten werken en niet naar school toe gaan.

Odilio, een jongetje van 4 jaar die niet kan lopen, komt sinds kort ook bij ons. Zijn moeder dacht eerst dat we hem niet wilden hebben in de groep, maar bij ons is iedereen welkom, ongeacht hun handicap. Er is geen geld voor een rolstoel. Zijn moeder loopt altijd overal naar toe met Odilio op haar arm. Maar het kind wordt natuurlijk ook groter en zwaarder en hoe dan?

Tot op de dag van vandaag krijgen we nog steeds nieuwe kinderen er bij. Via via horen andere moeders positieve verhalen over ons project. We zitten nu al aan de 30 kinderen in de leeftijd van 3 t/m 7 jaar in een ruimte van 4 bij 4,5. Het liefste willen we alle kinderen helpen die het nodig hebben, maar door gebrek aan ruimte is dit onmogelijk om te realiseren. Daarom zijn we op zoek naar een grotere ruimte.
Ook omdat we nu gebruik maken van een privé-ruimte zijn we op zoek naar een stuk grond waar we een gebouw willen neerzetten en waar we de kinderen kunnen opvangen en tevens de activiteiten kunnen organiseren. Van daaruit willen we de activiteiten verder uitbouwen naar meer dagen, meer groepen. Zodat we meer kinderen kunnen helpen.

Naast de kindergroepen begeleiden we ook Analucia. Zij is 18 jaar en zit in een rolstoel. Ze is geboren met een open ruggetje en heeft een waterhoofd. Ze wil zo graag naar school, maar door haar lichamelijke handicap en geestelijke achterstand is dit niet haalbaar. We zijn nu druk bezig met dingen voor haar uit te zoeken. Wat ze wel en niet kan. En wat er met haar gebeurd wanneer haar moeder komt te overlijden. Ze woont nu samen met haar moeder en oudere broer. Heel voorzichtig hebben we het over de toekomst gehad en hoe zij dit zien. We konden wel merken dat ze er samen nog nooit over gepraat hadden.

Wat er nog op stapel staat: we willen een stuk grond kopen en daar een gebouw op realiseren. Contacten met architect en bouwer zijn reeds gelegd.

Help deze kinderen leren en schrijven. Help ze aan een betere toekomst.

Veel liefs van,
Michiel en Anne